Τα «βραχάκια» της Μίσια…

Μίσια

Επανέρχομαι στη Μίσια, την αέρινη Πορτογαλίδα των φάδος. Ίσως δεν είναι
δεοντολογικό να μιλώ σαν «επί προσωπικού» όταν γράφω για έναν καλλιτέχνη, για
μια συναυλία, για μια παράσταση… Ίσως αυτή, η δική μου η συγκίνηση να είναι
της στιγμής και να με οδηγεί σε υπερβολές. Αλλά θέλω να πιστεύω ότι συνεχίζω
να παραμένω ευάγωγος θεατής και ακροατής. Και ότι αυτή η συγκίνηση, που κάποτε
– κάποτε νιώθω – ακόμη, ευτυχώς – και σας μεταφέρω, είναι μια γραπτή έκφραση
της γενικής συγκίνησης του κοινού, που απλώς μια μονάδα του αποτελώ. Με
συγκίνησε, λοιπόν, η Μίσια. Αλλά όχι μόνον εμένα. Γύρω στα τρεις με τρεισήμισι
χιλιάδες άτομα ήταν στο Ηρώδειο. Κοινό που την «αγκάλιασε» με θέρμη και τη
χειροκρότησε θερμότερα. Και το πιο συγκινητικό βρήκα πως ήταν ότι στην κάτω
ζώνη των 60 και των 45 ευρώ μπορεί να υπήρχαν αρκετά κενά. Αλλά στην πάνω, των
30 ευρώ, στη ζώνη των νέων και των φοιτητών και των ανθρώπων που «γνωρίζουν»,
στα «βραχάκια», καρφίτσα δεν έπεφτε.

…και το σκισμένο «σκονάκι»

Επανέρχομαι, όμως, σήμερα για να θυμίσω μια «κίνηση» της Μίσια. Για το
τραγούδι της δικής μας Αγγελικής Ιωνάτου σε στίχους της Σαπφούς που τραγούδησε
στα ελληνικά ως «ανκόρ», στο τέλος του, κατέφυγε για βοήθεια σ’ ένα χαρτάκι με
τους στίχους που δεν είχε προφανώς προλάβει να μάθει απέξω – ένα «σκονάκι».
Όταν τελείωσε και τη χειροκροτήσαμε παταγωδώς, υποκλίθηκε και μετά πρόσεξε ότι
κρατάει το «σκονάκι». Τότε, με μια γρήγορη κίνηση, το ‘σκισε στα δυο και το
πέταξε πίσω της. Περιφρονητικά. Αλλά πάντα διακριτικά. Ε, αυτή η μικρή, η
ασήμαντη, η τυχαία κίνηση ήταν, για μένα η πεμπτουσία της σκηνικής της
παρουσίας, το απόσταγμα της διακριτικής θεατρικότητας που διαπερνούσε αυτή τη
«γυμνή» συναυλία. Και την κράτησα.