[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

Θέλουμε να το ξεχάσουμε, να υποκριθούμε πως δεν μας ενοχλεί, να πιστέψουμε
τελικά πως όλα είναι μια ιδέα. Αν είχαμε φύγει για τις καθιερωμένες θερινές
διακοπές, τώρα δεν θα είχαμε επιστρέψει; Και μάλιστα με το βάρος της
υποχρεωτικής προσαρμογής στα ίδια; Με τη 17 Νοέμβρη θα φεύγαμε, μαζί της θα
επιστρέφαμε. Ενώ τώρα… Βλέπουμε τους συναδέλφους (όσους δεν ενεπλάκησαν στο
ρεπορτάζ της τρομοκρατίας) να αγωνίζονται να ξαναβρούν τους ρυθμούς τους μετά
την άδεια και νιώθουμε μια υπεροχή! Εμείς, οι άτυχοι του φετινού καλοκαιριού –
αλλά και του επόμενου, όπως δείχνουν τα πράγματα -, τους αντιμετωπίζουμε με
συγκατάβαση. Μελαγχολούν και τους παρηγορούμε. Γι’ αυτούς το όνειρο
πραγματοποιήθηκε και πήρε τέλος. Και το τέλος του ωραίου είναι τόσο
βασανιστικό, που κάποιες φορές προτιμάς να είχε μείνει όνειρο… Αυτό που
ζούμε εμείς, ένας μεγάλος αριθμός δημοσιογράφων, από τις 29 Ιουνίου έως
σήμερα, αύριο, του χρόνου. Κυνηγώντας δικογραφίες, τις οποίες – παρεμπιπτόντως
– κανείς δεν μας φέρνει στο γραφείο σε συσκευασία δώρου, όπως αρέσκονται να
υποστηρίζουν κάποιοι, έχουμε τη βεβαιότητα ότι τα καλά μάς περιμένουν. Ότι δεν
καταγράφονται στο χθες. Με κάτι τέτοιες σκέψεις προσπαθούμε να ξεχάσουμε το
κακό που μας βρήκε, όπως καταλάβατε. Αλλά δεν μας αφήνουν. Δεν μας φτάνει η
αγωνία του ρεπορτάζ, οι κλειστές από το περίφημο απόρρητο πόρτες (οι δικηγόροι
διώκονται για διαρροές, οι ανακριτές τους μοιράζουν τη δικογραφία με το…
δελτίο), πρέπει να εξηγούμε σε όλο τον περίγυρό μας, επαγγελματικό και μη,
γιατί δεν πήραμε ακόμη άδεια! Εκεί λοιπόν που παίζαμε εμείς τον ρόλο του
παρηγορητή στους άρτι αφιχθέντες στην όμορφη Αθήνα, την οποία, τουλάχιστον,
απολαύσαμε, διακρίνουμε μια έκφραση οίκτου στα πρόσωπά τους. Δεν θέλουμε να
μας λυπούνται και χαμογελάμε αισιόδοξα. Ή γελάμε με την… τύχη μας, που
συνδέθηκε με την ατυχία του Σάββα Ξηρού. Δεν πτοούνται και μας πιέζουν να
φύγουμε. Μήπως θέλουν να μας διώξουν; Δεν φεύγουμε! Μας καλεί το καθήκον.
Αλήθεια, οι… αναλυτές που παίρνουν θέση κάθε μέρα στα τηλεπαράθυρα πότε θα
πάνε διακοπές;