Στις δίκες της τρομοκρατίας «γεννήθηκαν» πολιτικές καριέρες

Οι δίκες της τρομοκρατίας είναι η μεγάλη ώρα των συνηγόρων υπεράσπισης. Είναι
η στιγμή που γεννιούνται πολιτικές καριέρες. Του Χανς Κρίσταν Στρέμπελε, που
σήμερα είναι βουλευτής των Πρασίνων. Του Ρούπερτ φον Πλότνιτς, που έφτασε
υπουργός Δικαιοσύνης στο κρατίδιο της Έσσης. Του συνταγματολόγου Άξελ Άτσολα,
που έγινε υφυπουργός στο Κρατίδιο του Μεκλεμβούργου. Η πιο εντυπωσιακή από
όλες όμως είναι, αναμφισβήτητα, εκείνη του σημερινού υπουργού Εσωτερικών της
Γερμανίας, Ότο Σίλι.

Ο Σίλι υπήρξε ο αδιαμφισβήτητος σταρ ανάμεσα στους συνηγόρους υπεράσπισης της
RAF. Αντιμετώπιζε τους δικαστές με ένα αριστοκρατικά αλλαζονικό, ειρωνικό
στυλ, που ενθουσίαζε τους συμπαθούντες. Ο ίδιος δεν υπήρξε ποτέ επαναστάτης.
Αλλά όπως υποστηρίζει το πρώην μέλος της RAF Χορστ Μάλερ, «ήταν τμήμα του
συστήματος, αλλά γνώριζε τη γραμματική τού λαϊκού πολέμου».

Η δίκη στο Στάμχαϊμ ήταν η μεγάλη ώρα του Σίλι. Αυτό διηγούνται όλοι, όσοι
ήταν παρόντες: «Πολιτική δίκη σημαίνει ότι στη διαδικασία θα γίνει σαφές ποιοι
ήταν οι πολιτικοί στόχοι της RAF». Αντί για υπεράσπιση, η αγόρευσή του γίνεται
ένα αμείλικτο κατηγορητήριο της αμερικανικής πολιτικής. Η κατηγορία είναι
γενοκτονία στην Ινδοκίνα, και ο Σίλι ζητά να καταθέσουν ο Κίσινγκερ και ο
Νίξον, ο Σμιτ και ο Γκένσερ.

Με τις κατηγορίες δεν ασχολείται. «Η τρομοκρατία», έλεγε τότε ο Σίλι, «είναι
ένα προπαγανδιστικό σχήμα. Τρομοκράτες έλεγαν οι Βρετανοί αποικιοκράτες τους
Αμερικανούς αντάρτες του πολέμου της ανεξαρτησίας. Εκείνους που αντιμάχονταν
το καθεστώς του Φράνκο και την ελληνική χούντα. Σήμερα λένε τρομοκράτες τους
μαχητές της ελευθερίας στη Ροδεσία και τη Νότια Αφρική. Τους Βιετναμέζους, που
πολέμησαν εναντίον των Γάλλων και των Αμερικανών αποικιοκατών. Με τέτοια
παράδοση, είναι τίτλος τιμής να σε λένε τρομοκράτη».

Αυτή η αγόρευση είναι 26 χρόνια πίσω. Σήμερα, ο εβδομηντάχρονος Σίλι είναι
υπουργός της ομοσπονδιακής κυβέρνησης. Μετά τις 11 Σεπτεμβρίου κατάφερε να
περάσει η πιο σκληρή αντιτρομοκρατική νομοθεσία που γνώρισε ποτέ το γερμανικό
κράτος. «Η εκδίκηση της ιστορίας», λένε πολιτικοί του αντίπαλοι. Ο ίδιος δεν
θέλει να μιλάει για εκείνη την περίοδο, και ας μπήκαν τότε τα θεμέλια της
πολιτικής του καριέρας, αρχικά στους Πράσινους και μετά στους
σοσιαλδημοκράτες: «Τότε υπηρετούσα τη δημοκρατία ως συνήγορος, σήμερα ως
υπουργός», αυτή είναι η ερμηνευτική του φόρμουλα. Είναι τόσο απλά τα πράγματα;