Η έξωση ενός μουσείου…

Το έχω γράψει και ξαναγράψει: το Θεατρικό Μουσείο έχει ανάγκη ενός δικού του
κτιρίου, σύγχρονου και καλά οργανωμένου, όπου να συγκεντρωθούν και να
στεγαστούν όλα τα πολύτιμα εκθέματά του, τα αρχεία του, οι υπηρεσίες του, τα
ερευνητικά του κέντρα, η βιντεοθήκη του και, βέβαια, η βιβλιοθήκη του. Είναι
δυνατόν να στριμώχνονται όλα αυτά σε ένα ημιυπόγειο παραχωρημένο από τον Δήμο
Αθηναίων, που κάθε τόσο πλημμυρίζει, σε ένα κτίριο παραχωρημένο από το
Πανεπιστήμιο Αθηνών και σε αποθήκες; Και δουλειά δεν μπορεί να γίνει και όλο
και κάποιο πρόβλημα ανακύπτει. Ιδού τώρα το μείζον: το Πανεπιστήμιο θέλει να
επισκευάσει – και έχει κάθε δικαίωμα -το Κτίριο Παλαμά που στεγάζει τη
βιβλιοθήκη του Μουσείου. Και της κάνει έξωση. Με κίνδυνο να βρεθούν στον δρόμο
αρχεία και εκδόσεις ανεκτίμητης αξίας, να διακοπεί κάθε έρευνα που βρίσκεται
σε εξέλιξη και που σχετίζεται με τη βιβλιοθήκη του Μουσείου, αλλά και να
ανασταλεί η εξυπηρέτηση δημοσιογράφων, καλλιτεχνών και εκπαιδευτικών που έχουν
ανάγκη κάποιες πληροφορίες τις οποίες μόνον από εκεί μπορούν να τις αντλήσουν.

…και τα ώτα των μη ακουόντων

Η αναστολή της έξωσης δεν είναι, βέβαια, η λύση. Πυροσβεστικό μέτρο θα είναι.
Λύση είναι να αντιμετωπιστεί αποτελεσματικά το στεγαστικό πρόβλημα του
Μουσείου. Τώρα! Εδώ και τώρα! Το Θεατρικό Μουσείο μπορεί να είναι «μόνο
θεατρικό», αλλά ανήκει κι αυτό στην πνευματική κληρονομιά του τόπου, κύριε
υπουργέ του Πολιτισμού. Και απειλείται αυτή τη στιγμή. Ακούτε; Ή φωνάζω σε ώτα
μη ακουόντων; Ξέρω, έχει την ατυχία το Θεατρικό Μουσείο να μην εδρεύει στη
Θεσσαλονίκη… Αλλά, ντροπή! Εκτός κι αν σκεφτούν οι άνθρωποί του να κάνουν
ένα παράρτημα στη Θεσσαλονίκη… Θα μου πείτε: τον πολιτισμό της λακκούβας
στους δρόμους, ας πούμε, δεν τον βλέπεις; Τον πολιτισμό των ράντσων δεν τον
βλέπεις; Τον πολιτισμό των ΚΤΕΛ δεν τον βλέπεις; Η στέγαση του Θεατρικού
Μουσείου σε μάρανε; Σιγά μη και ιδρώσει το αυτί κανενός… Αλλά έτσι, για την
τιμή των όπλων, ας φωνάξω λίγο. Πού ξέρετε καμιά φορά…