«Πλησίασα τον Ταρασουλέα και τον πυροβόλησα τρεις φορές»

Όλα τα χτυπήματα της 17 Νοέμβρη από το 1988 έως τη μοιραία βομβιστική
επίθεση στον Πειραιά, στις 29 Ιουνίου 2002, καθώς και τους δράστες, περιγράφει
με κάθε λεπτομέρεια ο Σάββας Ξηρός στην απολογία που έδωσε στα πλαίσια της
προανάκρισης. Το πλήρες κείμενο είναι το εξής:

Ερώτηση: Κατηγορήθηκες άλλη φορά και για ποια αιτία;

Απόκριση: Όχι.

Ερώτηση: Κατηγορείσαι ήδη για τις πράξεις που σου γνωστοποιήθηκαν
ανωτέρω. Τι απολογείσαι;

Απόκριση: Απολογούμενος για τις πράξεις που μου γνωστοποιήθηκαν και
αναφέρονται παραπάνω, θέλω να επιβεβαιώσω και πάλι το περιεχόμενο τής από από
(διαγράφεται μία λέξη) 1/7/2002 απολογίας μου που δόθηκε ενώπιόν σας και
συμπληρωματικά απολογούμενος βεβαιώνω και πάλι το περιεχόμενό της ως αληθινό
και καταθέτω σε συνέχεια:

Ο Νορντίν

Το καλοκαίρι του 1988 έγινε μία επιχείρηση της οργάνωσης στην Κηφισιά. Σε
αυτήν πήραμε μέρος κι εγώ, ο αδελφός μου Χριστόδουλος και ο Λουκάς, ως μία
ομάδα και ως άλλη ομάδα ο Αλέκος ή Ταινίας, ο Σταμάτης και εγώ. Εγώ ήμουν
μαθητευόμενος και είχα βοηθητικό ρόλο κυρίως μεταφοράς πραγμάτων όπως τσιμέντα
ή άμμο, δεν θυμάμαι, να φέρω νερό κ.λπ. Οδηγός ήταν ο Αλέκος ή Ταινίας. Ο
Σταμάτης έκανε τη σύνδεση. Σε σημείο που είχαμε επιλέξει και απ’ όπου περνούσε
ο στόχος κάθε πρωί βάλαμε ένα κλεμμένο αυτοκίνητο παγιδευμένο με εκρηκτικά και
αποχωρήσαμε όλοι, δηλαδή τα μέλη της δεύτερης ομάδας. Πήγαμε σε άλλο σημείο
και περιμέναμε τα άτομα της άλλης ομάδας, γιατί αν δεν γινόταν η ενέργεια
έπρεπε να ενημερωθούμε για να πάρουμε το παγιδευμένο αυτοκίνητο. Η ενέργεια
τελικά έγινε. Πυροδοτήθηκε με τηλεχειρισμό ο εκρηκτικός μηχανισμός και
σκοτώθηκε ο στόχος που ήταν ένας Αμερικανός αξιωματούχος ονόματι Νορντίν.
Ποιος πυροδότησε τον μηχανισμό δεν το γνωρίζω.

Ληστεία στην Πατησίων

Η επόμενη ενέργεια στην οποία πήρα μέρος ήταν σε ληστεία στο Τ.Τ. της
Πατησίων. Στην ενέργεια αυτή ήμασταν (4) άτομα, εγώ, ο Σταμάτης, δηλαδή ο
Τζωρτζάτος Βασίλειος, ο Αλέκος ή Ταινίας και ο Λουκάς. Εγώ έμεινα έξω από το
Ταμιευτήριο και η αποστολή μου ήταν να προσέχω και να ειδοποιήσω αν ερχόταν
κάποιος αστυνομικός. Οι άλλοι (3) τρεις μπήκαν στο Ταμιευτήριο. Άκουσα
πυροβολισμούς στο Ταμιευτήριο και όπως έμαθα αργότερα αντήλλαξαν πυροβολισμούς
με τον εκεί φρουρό αστυνομικό και ο Λουκάς τον τραυμάτισε. Αν θυμάμαι καλά,
από εκεί πήραμε χρήματα και το αυτόματο όπλο του αστυνομικού φρουρού. Από το
σημείο φύγαμε με το ίδιο ΙΧΕ αυτοκίνητο με το οποίο είχαμε πάει εκεί και το
οποίο ήταν κλεμμένο.

Στο τμήμα του Βύρωνα

Περίπου ένα μήνα αργότερα εγώ, ο Χριστόδουλος, ο Αλέκος ή Ταινίας, ο Λουκάς, ο
Στέλιος μπήκαμε στο Τμήμα του Βύρωνα για να πάρουμε οπλισμό και να στείλουμε
ένα μήνυμα ότι δεν υπολογίζουμε την Αστυνομία και ότι δεν ήμαστε κακοί, γιατί
την όλη επιχείρηση την κάναμε χωρίς να πέσει πυροβολισμός. Εγώ δεν πήρα μέρος
στο σχεδιασμό της επιχείρησης αυτής γιατί ήμουν ακόμη καινούργιος. Ο Αλέκος ή
Ταινίας και ο αδελφός μου Χριστόδουλος μου ανέθεσαν τον εξής ρόλο. Ντύθηκα
αστυνομικός με στολή που μου έδωσαν και με τον Χριστόδουλο πλησιάσαμε τον
φρουρό αστυνομικό στο Α.Τ. Βύρωνα. Ο σκοπός το θεώρησε ως αστείο και
απευθυνόμενος σε μένα που είχα βγάλει το πιστόλι που έφερα μαζί μου, μου είπε
«σε μένα τώρα». Όμως τον πλησιάσαμε περισσότερο και ο Χριστόδουλος τον
αφόπλισε. Πίσω μας μπήκαν και οι άλλοι και συγκέντρωσαν με την απειλή όπλων
όλους τους αστυνομικούς, αφού τους αφοπλίσαμε, σε γραφείο στον 1ο όροφο. Μία
γυναίκα αστυνομικός νομίζοντας ότι πρόκειται για άσκηση επιχείρησε να πιάσει
το δικό της όπλο. Κάποιος από εμάς όμως της έπιασε το χέρι και της πήρε το
όπλο.

«Ντύθηκα αστυνομικός με στολή που μου έδωσαν και με τον Χριστόδουλο πλησιάσαμε τον φρουρό αστυνομικό στο Α.Τ. Βύρωνα»

Εγώ με τον Αλέκο ή Ταινία οδηγήσαμε τη γυναίκα αστυνομικό στον επάνω όροφο και
εκεί βρήκαμε (2) ή τρία άτομα σε θαλάμους και τα κατεβάσαμε, πάντα με την
απειλή των όπλων, στο 1ο όροφο. Στη συνέχεια εγώ σύμφωνα με το σχέδιο και
επειδή φορούσα στολή πήρα τη θέση του σκοπού αστυνομικού στην είσοδο. Στο
εσωτερικό του Τμήματος άκουγα θορύβους όπως σπάσιμο τζαμιών κ.λπ. Μάζεψαν
κάποια πράγματα σε σακούλες, όπως σφραγίδες, διάφορους φακέλους με έντυπα και
όπλα, αν θυμάμαι καλά δύο (2) G3 και (2) δύο περίστροφα. Τώρα θυμάμαι ότι
θέλαμε να πάρουμε σφαίρες γιατί δεν είχαμε. Δεν βρήκαμε όμως γιατί ήταν σε
χώρο ασφαλισμένο.

Καθ’ όλη τη διάρκεια της επιχείρησης ο Λάμπρος καθόταν έξω από το Τμήμα μέσα
σε φορτηγάκι κρατώντας ένα αυτόματο για να υποστηρίξει αν συνέτρεχε λόγος.
Μετά το τέλος της επιχείρησης εγώ και κάποιοι από την ομάδα μπήκαμε στο
φορτηγάκι που ήταν ο Λάμπρος και φύγαμε. Κατά τη διαδρομή εγώ άλλαξα τα ρούχα
του αστυνομικού που φορούσα και φόρεσα τα δικά μου. Με άφησαν σε κάποια στάση
λεωφορείων και έφυγαν. Θέλω να πω ότι ο Λάμπρος που ήταν στο φορτηγάκι φορούσε
κουκούλα για να μην αναγνωρίζεται. Στην επόμενη ενέργεια της «Ε.Ο. 17Ν» που
έγινε σε βάρος του εισαγγελέα Ανδρουλιδάκη εγώ δεν πήρα μέρος. Από συζητήσεις
όμως στην οργάνωση έμαθα ότι πήρε μέρος σίγουρα ο Λουκάς με άλλα δύο άτομα.
Ποιος πυροβόλησε δεν το γνωρίζω.

Ο Ταρασουλέας

Η επόμενη ενέργεια της οργάνωσης έγινε σε βάρος του εισαγγελέα Ταρασουλέα. Η
ενέργεια αυτή, στην οποία εγώ πήρα μέρος, σύμφωνα με τον αρχικό σχεδιασμό,
ήταν να γίνει αμέσως μετά την ενέργεια εις βάρος του εισαγγελέα Ανδρουλιδάκη.
Για το λόγο αυτό ο Λουκάς, εγώ και ένας ακόμη που δεν θυμάμαι ποιος ήταν, μετά
την ενέργεια σε βάρος του Ανδρουλιδάκη κάθε μέρα πηγαίναμε έξω από το σπίτι
του Ταρασουλέα και περιμέναμε για να βγει. Αυτό έγινε επί μία περίπου
εβδομάδα. Ένα βράδυ ο Ταρασουλέας βγήκε από το σπίτι με τη γυναίκα του και
κατευθύνθηκε στο αυτοκίνητό του, άνοιξε το πορτ μπαγκάζ και έβαλε κάτι
πράγματα μέσα. Εγώ τον πλησίασα στο ένα περίπου μέτρο και τον πυροβόλησα με
ένα περίστροφο Νο38 στα πόδια τρεις (3) φορές. Θέλω να σας πω ότι ήδη είχε
γίνει γνωστή η κακή πορεία της υγείας του Ανδρουλιδάκη, εγώ για τον λόγο αυτό,
παρ’ ό,τι είχα εντολή σύμφωνα με το σχέδιο να τον πυροβολήσω (4) τέσσερις
φορές στα πόδια, τον πυροβόλησα (3) φορές και σε διαφορετικά σημεία για να μην
πάθει μεγάλη ζημιά, όπως ο Ανδρουλιδάκης. Στο σημείο αυτό είχαμε πάει με
κλεμμένο Ι.Χ. Φορτηγάκι με οδηγό τον Μήτσο, δηλαδή τον Λουκά, με τον οποίο και
φύγαμε μετά την ενέργεια. Εδώ θέλω να πω ότι είναι η πρώτη φορά που εγώ από τη
στιγμή που έγινα μέλος της «Ε.Ο. 17Ν» κάνω χρήση όπλου. Εκείνη την εποχή στην
Ελλάδα υπήρχε το σκάνδαλο Κοσκωτά. Ο Λάμπρος αποφάσισε ότι έπρεπε να γίνουν
δύο ενέργειες με στόχους έναν (1) του ΠΑΣΟΚ και έναν (1) της Ν.Δ. γιατί
θεωρούσε αυτά τα δύο (2) κόμματα υπεύθυνα για το σκάνδαλο.

Ο Πέτσος

Από το ΠΑΣΟΚ είχε επιλέξει ως στόχο τον βουλευτή Πέτσο. Ο Λάμπρος μάλιστα πριν
την ενέργεια είχε συντάξει και σχετική χειρόγραφη προκήρυξη. Εγώ διάβασα την
προκήρυξη αλλά δεν πίστεψα τους λόγους που ανέφερε γιατί ήξερα ότι ήταν
άνθρωπος της εκκλησίας και δεν τον θεωρούσα υπεύθυνο. Στην επιχείρηση που
σχεδιάστηκε πήραμε μέρος εγώ, ο Λουκάς και ο Χριστόδουλος. Συγκεκριμένα
σταθμεύσαμε ένα παγιδευμένο με εκρηκτικά αυτοκίνητο σε κάποιο σημείο, δεν
θυμάμαι ακριβώς, της διαδρομής που ακολουθούσε ο Πέτσος και εμείς περιμέναμε
σε απόσταση 20-25 μέτρων μέσα σε κλεμμένο αυτοκίνητο μάρκας Morris μικρό
φορτηγάκι για να πυροδοτήσουμε τα εκρηκτικά με τηλεχειρισμό. Δεν θυμάμαι πόσες
φορές πήγαμε στο σημείο αυτό χωρίς να επιχειρήσουμε, για διάφορους λόγους. Την
ημέρα που τελικά έγινε η έκρηξη στο σημείο ήμουν εγώ και ο Λουκάς. Ο
Χριστόδουλος δεν είχε έρθει. Ο Λουκάς κοίταζε πότε θα φανεί ο στόχος και με
ειδοποίησε ότι έρχεται. Όταν το αυτοκίνητο του Πέτσου πέρασε από το σημείο που
ήταν το παγιδευμένο αυτοκίνητο, πάτησα το μπουτόν του τηλεχειρισμού και έγινε
η έκρηξη με τα γνωστά αποτελέσματα. Θέλω εδώ να σας πω ότι εγώ επίτηδες πάτησα
το μπουτόν καθυστερημένα για να μην σκοτωθεί ο Πέτσος, γιατί δεν πίστευα σ’
αυτή την ενέργεια για τους λόγους που προανέφερα.

Ο Λουκάς μου ζήτησε εξηγήσεις γιατί αστόχησα και εγώ δικαιολογήθηκα ότι τάχα
μία διερχόμενη γυναίκα μού εμπόδισε την ορατότητα.

Ο Μπακογιάννης

Η επόμενη ενέργεια ήταν σε βάρος του βουλευτή Μπακογιάννη. Στην ενέργεια αυτή
πήραμε μέρος εγώ, ο Λουκάς και ο Χάρης. Ίσως και τέταρτο άτομο που
χρησιμοποιήθηκε ως οδηγός ΙΧΕ αυτοκινήτου δίθυρου, κίτρινου χρώματος με δύο
πόρτες. Στο σημείο πήγαμε εγώ, ο Λουκάς και ο Χάρης. Το σημείο είναι στην οδό
Σόλωνος στο γραφείο του Μπακογιάννη. Εγώ έμεινα απ’ έξω στο απέναντι από την
είσοδο πεζοδρόμιο επί της οδού Σόλωνος. Η αποστολή μου ήταν να δω όταν φτάσει
το αυτοκίνητο του βουλευτή, πόσα άτομα θα κατέβαιναν απ’ αυτό και διά σήματος
να ειδοποιήσω τον Λουκά και τον Χάρη. Σε κάποια στιγμή το αυτοκίνητο ήρθε και
κατέβηκαν δύο άτομα, δηλαδή ο Μπακογιάννης και μία κοπέλα που φορούσε κόκκινη
ζακέτα. Εγώ ειδοποίησα σύμφωνα με το σχέδιο ότι είναι δύο άτομα και νόμιζα ότι
η επιχείρηση θα ματαιωθεί. Παρ’ όλα αυτά ο Λουκάς και ο Χάρης μπήκαν στην
είσοδο και εγώ άκουσα δύο (2) πυροβολισμούς και ύστερα από λίγο άλλους δύο
(2). Από αυτό το σημείο βαδίζοντας φύγαμε και αφού επιβιβαστήκαμε στο
αυτοκίνητο που οδηγούσε ο τέταρτος κινηθήκαμε στον περιφερειακό του Λυκαβηττού
και εγκαταλείψαμε το αυτοκίνητο στην Νεάπολη.

Εδώ θυμήθηκα ότι λίγο μετά τους πυροβολισμούς μία γυναίκα έπαθε υστερία και
τσίριζε. Εγώ της συνέστησα ψυχραιμία.

Το Συκούριο

Εκείνη την εποχή στην οργάνωση κάποιος, που δεν θυμάμαι, έριξε την ιδέα να
πάρουμε από οπουδήποτε από το Στρατό πυραυλάκια τύπου LOW για να χτυπήσουμε τα
θωρακισμένα αυτοκίνητα. Η ιδέα ήταν καλή αλλά επειδή κανείς μας δεν είχε
τέτοια εκπαίδευση σκεφτήκαμε ότι έπρεπε να πάρουμε ρουκέτες απλούστερης
κατασκευής για να μπορούμε να τις χρησιμοποιήσουμε. Για ένα μεγάλο χρονικό
διάστημα γυρίζαμε σε διάφορες περιοχές στην Στ. Ελλάδα και τη Θεσσαλία. Και
μπαίναμε νύχτα σε διάφορα στρατόπεδα για να εντοπίσουμε το υλικό που θέλαμε,
δηλαδή ρουκέτες, σφαίρες και άλλα πυρομαχικά. Στις αποθήκες των στρατοπέδων
μπαίναμε από τη στέγη μετακινώντας τα κεραμίδια. Ποια στρατόπεδα επισκεφθήκαμε
δεν ξέρω αλλά τα υπολογίζω σε έξι (6) – επτά (7). Τελικά καταλήξαμε στο
Συκούριο. Εκεί πηγαίναμε για ένα δίμηνο και κάθε Σαββατοκύριακο. Το Συκούριο
επισκεπτόμαστε συνήθως εγώ και ο Λουκάς και πάντα νυχτερινές ώρες. Στο
στρατόπεδο μπαίναμε πάντα από το ίδιο σημείο μεταξύ δύο φυλακίων. Εγώ πήγαινα
στις αποθήκες, ανέβαινα στην οροφή, έμπαινα μέσα, άνοιγα κουτιά με πυρομαχικά,
κρατούσα σημειώσεις για το περιεχόμενο των κιβωτίων και έφευγα. Με τον τρόπο
αυτό είχαμε εξακριβώσει το είδος των πυρομαχικών που είχε η κάθε αποθήκη. Δεν
μπήκα μόνο στις αποθήκες που ήταν κοντά στο Διοικητήριο και στην Πύλη. Όταν
αποφασίσαμε να πάρουμε τα πυρομαχικά που θέλαμε ήταν παραμονές Χριστουγέννων.
Με ένα (1) κλεμμένο ΙΧΦ Nissan Vanett (το γνωστό το οποίο είχαμε για τρία
χρόνια περίπου). Πήγαμε στο Συκούριο. Οδηγούσαν εναλλάξ ο Λουκάς και ο
Σταμάτης. Στο αυτοκίνητο καθήσαμε στο πίσω μέρος που ήταν εκτός από εμένα, ο
Χριστόδουλος, ο Στέλιος, ο Χάρης και ο Μάρκος, τον οποίο εγώ είδα για πρώτη
φορά. Ποιος τον έφερε στην οργάνωση δεν το γνωρίζω. Τα μεσάνυχτα ή και
ενωρίτερα φθάσαμε στο στρατόπεδο του Συκουρίου. Αφού βεβαιωθήκαμε ότι στα
βιβλία εφόδου οι σκοποί (διαγράφονται δύο λέξεις) υπήρχαν υπογραφές ότι είχε
πραγματοποιηθεί έφοδος και όλα πήγαιναν καλά, ανοίξαμε τέσσερις ή πέντε
αποθήκες, δεν θυμάμαι ακριβώς, σπάζοντας τα λουκέτα με ψαλίδα και αφαιρέσαμε
τα υλικά που μας ενδιέφεραν.

Επειδή τα πυρομαχικά ήταν βαριά είχαμε φτιάξει αυτοσχέδια σαμαράκια με λάμες
και ιμάντες τα οποία φορούσαμε στην πλάτη. Σ’ αυτά βάζαμε τα υλικά που
μεταφέραμε, τα οποία φορτώναμε αμέσως στο φορτηγάκι. Δουλέψαμε έτσι κάνοντας
δρομολόγια περίπου τέσσερις ώρες. Όταν τελειώναμε κάθε αποθήκη την κλειδώναμε
με παρόμοιο λουκέτο με αυτό που είχε. Στο τελευταίο δρομολόγιο και ενώ οι
άλλοι είχαν φύγει και είχα μείνει πίσω με τον Λουκά για να βάλουμε λουκέτο
στην πόρτα της αποθήκης επειδή γάβγιζε ένας σκύλος και κατέφθασαν σκοποί εμείς
εγκαταλείψαμε τα πυρομαχικά που κουβαλούσαμε και ξαπλώσαμε σε ένα χαντάκι. Οι
φρουροί πέρασαν δύο τρεις φορές, δεν μας αντελήφθησαν και έφυγαν. Εμείς φύγαμε
χωρίς να πάρουμε τα τελευταία πυρομαχικά που εγκαταλείψαμε. Μέχρι να ξημερώσει
εμείς με το φορτηγάκι πήγαμε στη Θεσσαλονίκη. Σε υπόγειο που είχα νοικιάσει
εγώ, με όνομα που δεν θυμάμαι αυτή την στιγμή, στην περιοχή της Αγ. Σοφίας
κοντά σε ένα θέατρο που υπάρχει εκεί, την επόμενη ημέρα και αφού αγοράσαμε
μεγάλα σακ βουαγιάζ σιγά – σιγά ξεφορτώσαμε το πολεμικό υλικό. Επειδή ήμασταν
μακριά και δεν μπορούσαμε να ελέγχουμε το χώρο και τα υλικά σταδιακά τα
μεταφέραμε με το τρένο στην Αθήνα. Τα υλικά αυτά είναι αυτά που βρήκατε στην
οδό Πάτμου και στην οδό Δαμάρεως. Για τις γιάφκες αυτές δηλαδή, ότι τις
βρήκατε το πληροφορούμαι από εσάς. Από τις ρουκέτες αυτές αρκετές
χρησιμοποιήθηκαν εδώ στην Αθήνα και χτυπήθηκαν στόχοι από την «Ε.Ο. 17Ν».

Η κλοπή των μπαζούκας

Ένα βλήμα μεγάλου τύπου Κόμπρα που κλέψαμε από το Συκούριο επειδή δεν
μπορούσαμε να το χρησιμοποιήσουμε γιατί δεν είχαμε τον εκτοξευτή του
αφαιρέσαμε τον πυροκροτητή και το πετάξαμε σε ένα νταμάρι παλαιό μεταξύ
Ναυπάκτου και Γαλαξιδίου. Η επόμενη ενέργεια της οργάνωσης στην οποία πήρα
μέρος ήταν η κλοπή δύο (2) μπαζούκας από το Πολεμικό Μουσείο. Εκεί πήγαμε εγώ,
ο Λουκάς, ο Χριστόδουλος, ο αδελφός μου, ο Τζωρτζάτος Βασίλειος και ο Στάθης
τον οποίο συναντώ για πρώτη φορά. Ποιος τον έφερε στην οργάνωση δεν γνωρίζω.

Στο Μουσείο πήγαμε με κλεμμένο ΙΧΕ αυτοκίνητο. Μόλις μπήκαμε μέσα, ώρες
πρωινές που το Μουσείο ήταν ανοικτό και υπήρχε κόσμος, τους είπαμε ότι κάνουμε
άσκηση γιατί στα χέρια μας κρατούσαμε όπλα, πιστόλια και περίστροφα.
Συγκεντρώσαμε τον κόσμο και τους φύλακες στο ισόγειο και τους βάλαμε να
καθήσουν. Μόνο μία γυναίκα διαμαρτυρήθηκε γιατί τρόμαξε το παιδί της, αλλά
κάποιος από εμάς ευγενικά την καθησύχασε. Εγώ με τον Τζωρτζάτο ανεβήκαμε στον
1ο όροφο και πήραμε τα δύο (2) μπαζούκας, ενώ οι άλλοι φυλάγανε τον κόσμο στο
ισόγειο. Στη συνέχεια επιβιβασθήκαμε στο κλεμμένο ΙΧΕ αυτοκίνητο και φύγαμε
προς το Παγκράτι. Μετά από λίγο καιρό θυμάμαι ότι στην Εκάλη βάλαμε σε ένα
βράδυ και σε διάφορα σημεία δέκα (10) περίπου εκρηκτικούς μηχανισμούς. Στην
επιχείρηση αυτή πήραν μέρος εκτός από εμένα και ο Χριστόδουλος, ο Λουκάς και ο
Τζωρτζάτος. Τα ακριβή σημεία που βάλαμε τις βόμβες δεν τα θυμάμαι. Στην
κατασκευή των βομβών είχα δουλέψει και εγώ.

Πρόκτερ και Γκαμπλ

Η επόμενη επιχείρηση της οργάνωσης που συμμετείχα είναι η εκτόξευση ρουκέτας
κατά των γραφείων εταιρείας Πρόκτερ και Γκαμπλ. Την ρουκέτα αυτή την έριξα με
το ένα μπαζούκας που πήραμε από το Πολεμικό Μουσείο. Η εκτόξευση έγινε από το
απέναντι πεζοδρόμιο. Μαζί μου ήταν ο Λουκάς και ο Τζωρτζάτος.

Ο Βαρδινογιάννης

Επόμενη ενέργεια είναι ο Βαρδινογιάννης. Στην ενέργεια αυτή ήμουν εγώ, ο
Λουκάς, ο Χριστόδουλος και ένας ακόμη που δεν θυμάμαι. Για την ενέργεια αυτή
είχαμε προετοιμάσει ένα κλεμμένο ΙΧΕ αυτοκίνητο, μέσα στο οποίο τοποθετήσαμε
τρεις (3) αυτοσχέδιους εκτοξευτήρες και (5) πέντε περίπου κιλά μαύρο μπαρούτι.
Είχαμε κάνει κατάλληλες συνδέσεις ώστε να πυροδοτηθούν και οι τρεις ρουκέτες
ταυτόχρονα. Την προετοιμασία έκανα εγώ, ο Τζωρτζάτος και ο Χριστόδουλος. Το
σημείο που έγινε η επιχείρηση ήταν στην Ερυθραία. Εκεί σταθμεύσαμε το
παγιδευμένο αυτοκίνητο και μόλις έφτασε το αυτοκίνητο του Βαρδινογιάννη
πατήσαμε τα κουμπιά εγώ και ο Χριστόδουλος και πυροδοτήθηκαν οι ρουκέτες και
ταυτόχρονα εξερράγη και ο μηχανισμός με το μπαρούτι.

«Μόλις έφτασε το αυτοκίνητο του Βαρδινογιάννη πατήσαμε τα κουμπιά εγώ και ο Χριστόδουλος και πυροδοτήθηκαν οι ρουκέτες και ταυτόχρονα εξερράγη και ο μηχανισμός με το μπαρούτι»

Τον τελευταίο μηχανισμό με το μπαρούτι τον χρησιμοποιήσαμε για να φοβίσουμε
τους φρουρούς του Βαρδινογιάννη και να τους κρατήσουμε λίγο μακριά από τις
ρουκέτες όπως και πράγματι έγινε. Οι ρουκέτες δεν βρήκαν όπως έπρεπε το στόχο
και έτσι δεν σκοτώθηκε ο Βαρδινογιάννης.