ΑΠΟΛΟΓΙΑ-ΣΟΚ

Ως τρομοκράτης με ευαισθησίες επιχειρεί να εμφανιστεί ο Σάββας Ξηρός,
ισχυριζόμενος ότι τουλάχιστον δύο από τα θύματα της 17 Νοέμβρη επέζησαν χάρη
στη δική του πρωτοβουλία να μην ακολουθήσει κατά γράμμα το εγκληματικό σχέδιο
του «Λάμπρου».

Στην περιγραφική απολογία που έδωσε από το δωμάτιο του «Ευαγγελισμού», στο
πλαίσιο της προανάκρισης την οποία διενήργησε η Αντιτρομοκρατική Υπηρεσία υπό
την εποπτεία του εισαγγελέα Πρωτοδικών κ. Ιω. Διώτη, ο 40χρονος αγιογράφος
αναφέρεται στις 46 τρομοκρατικές ενέργειες όπου ο ίδιος διαδραμάτισε
πρωταγωνιστικό ρόλο. Μαζί του πάντα ο «Λουκάς» (ο καταζητούμενος Δημήτρης
Κουφοντίνας), ενώ δεύτερος σε συχνότητα συμμετοχής στα δύσκολα χτυπήματα
εμφανίζεται ο Βασίλης Τζωρτζάτος. Αμέσως μετά έρχεται ο Χριστόδουλος Ξηρός και
ακολουθεί ο Ηρακλής Κωστάρης.

Τους στόχους τούς επέλεγε πάντα – όπως βεβαιώνει ο Σάββας Ξηρός – ο «Λάμπρος».
Ο αρχηγός Αλέξανδρος Γιωτόπουλος ήταν συχνά παρών στις επιθέσεις, επιβλέποντας
την εφαρμογή του σχεδίου του. Χαρακτηριστικό είναι το εξής απόσπασμα της
απολογίας του τραυματία τρομοκράτη για την επίθεση στο αστυνομικό τμήμα του
Βύρωνα, τον Αύγουστο του 1988: «Καθ’ όλη τη διάρκεια της επιχείρησης ο Λάμπρος
καθόταν έξω από το τμήμα, μέσα σε φορτηγάκι, κρατώντας ένα αυτόματο για να μας
στηρίξει αν συνέτρεχε λόγος. Φορούσε κουκούλα για να μην αναγνωρίζεται».

Αμέσως μετά την επίθεση κατά του εισαγγελέα Κων. Ανδρουλιδάκη, στην οποία ο
ίδιος δεν έλαβε μέρος, το σχέδιο προέβλεπε παρόμοια επίθεση κατά του
αντεισαγγελέα του Αρείου Πάγου Παν. Ταρασουλέα. Επί μία εβδομάδα
παρακολουθούσαν το σπίτι του. Ένα βράδυ τον είδαν να βγαίνει και να
κατευθύνεται στο αυτοκίνητό του μαζί με τη γυναίκα του. Ο Σάββας Ξηρός τον
πλησίασε και από απόσταση ενός μέτρου τον πυροβόλησε τρεις φορές στα πόδια.
«Είχε γίνει ήδη γνωστή η κατάσταση της υγείας του Ανδρουλιδάκη και για το λόγο
αυτόν, παρ’ ότι είχα εντολή σύμφωνα με το σχέδιο να τον πυροβολήσω τέσσερις
φορές στα πόδια, τον πυροβόλησα τρεις φορές και σε διαφορετικά σημεία για να
μην πάθει μεγάλη ζημιά ο Ανδρουλιδάκης. Αυτή ήταν η πρώτη φορά που έκανα χρήση
όπλου».

Την ίδια χρονιά, το 1989, είχε ξεσπάσει το σκάνδαλο Κοσκωτά. Για το θέμα αυτό
ο Σάββας Ξηρός λέει: «Ο Λάμπρος αποφάσισε ότι έπρεπε να γίνουν δύο ενέργειες
με στόχους έναν του ΠΑΣΟΚ και έναν της Ν.Δ., γιατί θεωρούσε ότι τα δύο αυτά
κόμματα ήταν υπεύθυνα για το σκάνδαλο. Από το ΠΑΣΟΚ είχε επιλέξει τον βουλευτή
Γ. Πέτσο. Πριν την ενέργεια είχε συντάξει και σχετική χειρόγραφη προκήρυξη.
Εγώ δεν θεωρούσα τον Πέτσο υπεύθυνο γιατί ήξερα ότι ήταν άνθρωπος της
εκκλησίας. Έτσι, επίτηδες πάτησα το μπουτόν (για την εκτόξευση της ρουκέτας)
καθυστερημένα για να μη σκοτωθεί ο Πέτσος. Ο Λουκάς μού ζήτησε εξηγήσεις και
δικαιολογήθηκα ότι τάχα μια διερχόμενη γυναίκα μού εμπόδισε την ορατότητα».

Επόμενη ενέργεια ήταν η δολοφονία του Παύλου Μπακογιάννη, στο πλαίσιο πάντα
του σχεδίου του Λάμπρου με στόχο την απόδοση ευθυνών για το σκάνδαλο Κοσκωτά.
Ο Σάββας Ξηρός βρισκόταν απέναντι από την είσοδο των γραφείων προκειμένου να
ειδοποιήσει τον Κουφοντίνα και τον Κωστάρη για την άφιξη του βουλευτή. Άκουσε,
όπως θυμάται, τέσσερις πυροβολισμούς. Μια γυναίκα έπαθε υστερία και εκείνος
της συνέστησε ψυχραιμία!

Το στρατόπεδο του Συκουρίου δεν είχε επιλεγεί εξαρχής για τον εφοδιασμό της 17
Νοέμβρη με όπλα και πυρομαχικά. Ο Σάββας, ο Κουφοντίνας, ο Χριστόδουλος Ξηρός,
ο Βασίλης Τζωρτζάτος, ο Κώστας Καρατσώλης, ο Ηρακλής Κωστάρης και ο Κώστας
Τέλιος άρχισαν να επισκέπτονται διάφορα στρατόπεδα, περίπου έξι – εφτά, για να
εντοπίσουν εκείνο που είχε εύκολη πρόσβαση. Έτσι κατέληξαν στο Συκούριο, όπου
πήγαιναν κάθε Σαββατοκύριακο για ένα δίμηνο, προκειμένου να ελέγξουν το
περιεχόμενό του.

Την ευαισθησία του προβάλλει ο Σάββας Ξηρός και στην περιγραφή της επίθεσης
της 17 Νοέμβρη κατά λεωφορείου των ΜΑΤ στη Χαρ. Τρικούπη, το 1991. «Εκεί
δυστυχώς υπήρξε ένας νεκρός και κάποιοι τραυματίες. Όταν έριξα τη ρουκέτα
νόμιζα ότι στο λεωφορείο δεν υπήρχαν αστυνομικοί».

Η 17χρονη θητεία του στη 17 Νοέμβρη, κατά τη διάρκεια της οποίας προκάλεσε
σειρά θανάτων και τραυματισμών σε ανυποψίαστους πολίτες, είχε ελάχιστο κόστος
για τη δική του σωματική ακεραιότητα, αν εξαιρέσει κανείς τον σοβαρό
τραυματισμό του στον Πειραιά, που σηματοδότησε την αρχή του τέλους της
οργάνωσης. Ο Σάββας Ξηρός τραυματίστηκε μόνο δύο φορές. Την πρώτη στην επίθεση
στο λεωφορείο των ΜΑΤ στη Χαρ. Τρικούπη «ευτυχώς ελαφρά στο δεξί μου χέρι και
το δεξί μου αυτί» και τη δεύτερη στην επίθεση κατά της οικίας του Γερμανού
πρέσβη, στο Χαλάνδρι, όπου τραυματίστηκε στο χέρι και στο μέτωπο, αφήνοντας
στο σημείο κηλίδες αίματος και μια καρό τραγιάσκα.

Για την τελευταία δολοφονία της 17 Νοέμβρη, που αποδείχθηκε μοιραία για την
εξάρθρωση της οργάνωσης, αυτήν του Βρετανού διπλωμάτη Στίβεν Σόντερς, ο Σάββας
Ξηρός δίνει λεπτομερή περιγραφή. Ωστόσο, πρέπει να επισημάνουμε ότι στην
προανακριτική του απολογία ισχυρίζεται ότι δεν ήταν εκείνος που πυροβόλησε,
ενώ προχθές, ενώπιον του εφέτη ανακριτή, ομολόγησε πως ο ίδιος πάτησε τη
σκανδάλη όταν μπλόκαρε το όπλο του Κουφοντίνα. «Για την ενέργεια αυτή η
οργάνωση έβγαλε προκήρυξη, την οποία ο Λάμπρος είχε συντάξει από πριν και ο
Λουκάς την είχε δακτυλογραφήσει σε υπολογιστή. Επειδή δεν γνωρίζαμε το όνομα
του θύματος από πριν, το πληροφορηθήκαμε από τις ειδήσεις και ο Λουκάς το
πρόσθεσε στην προκήρυξη».

ΖΗΤΗΣΕ ΕΠΙΕΙΚΕΙΑ

“Σήμερα θεωρώ τον εαυτό μου όχι μέλος της 17Ν αλλά θύμα αυτής της οργάνωσης”

Η κατάληξη της απολογίας του Σάββα Ξηρού δεν αφήνει κανένα περιθώριο
αμφισβήτησης των κινήτρων που τον ώθησαν στην αποκάλυψη των μελών της 17
Νοέμβρη και εν τέλει στην εξάρθρωση της οργάνωσης. Οι ευεργετικές διατάξεις
του αντιτρομοκρατικού νόμου που προβλέπουν την επιβολή μειωμένης ποινής σε
όσους θελήσουν να συνεργαστούν – με την αναγνώριση ελαφρυντικών – φαίνεται πως
δεν τον άφησαν αδιάφορο. Οι αλλεπάλληλες επισκέψεις των διωκτών της
τρομοκρατίας στο δωμάτιο όπου νοσηλεύεται, οι οποίες προηγήθηκαν της
απολογίας, συνέβαλαν στο να πεισθεί να μιλήσει για όσα γνωρίζει.

«Σήμερα θεωρώ τον εαυτό μου όχι μέλος της 17 Νοέμβρη αλλά θύμα αυτής της
οργάνωσης. Ζητώ από τη Δικαιοσύνη να με κρίνει με επιείκεια και γι’ αυτό τον
λόγο ήμουν τόσο αναλυτικός στην απολογία μου και επεκτάθηκα και πέρα από την
κατηγορία που μου απαγγείλατε. Την απολογία μου δε, τη θεωρώ δημόσια
εξομολόγηση ενώπιον Θεού και ανθρώπων». Ζητώντας συγγνώμη από όσους έβλαψε και
κυρίως από τους συγγενείς των θυμάτων, «χωρίς να θεωρώ ότι μία συγγνώμη είναι
αρκετή», ο Σάββας Ξηρός κλείνει την απολογία του υπογράφοντας μ’ ένα κεφαλαίο Σίγμα.