«Καριέρα» βαμμένη με αίμα

Ανάμεσα στη δολοφονία του πλοιάρχου Ουίλιαμ Νορντίν (1988) και εκείνη του
ταξιάρχου Στίβεν Σόντερς (2000), μεσολαβούν δώδεκα χρόνια. Στο διάστημα αυτό ο
Σάββας Ξηρός «έκανε καριέρα» στη 17Ν.

Η «άτυπη» ιεραρχία της 17Ν βασίζεται σε ένα φετίχ όπλων και αίματος. Έτσι ο πιστολάς Σάββας Ξηρός σύντομα γίνεται σχεδόν ισότιμος με τον Κουφοντίνα

Ξεκίνησε ως βοηθητικός, «κουβαλώντας σάκους από τσιμέντο», «νερό και ό,τι άλλο
χρειάζονταν» και κατέληξε να είναι το «πρώτο πιστόλι» της οργάνωσης με
επιχειρησιακές ευθύνες. Αν προσπαθήσει να ανιχνεύσει κανείς την «άτυπη
ιεραρχία» της 17Ν, τότε πολύ καιρό πριν σκάσει η βόμβα στα χέρια του, ο Ξηρός
είχε φθάσει να είναι το Νο 3, αμέσως μετά τον Γιωτόπουλο και τον Κουφοντίνα.

Από την κατάθεσή του φαίνεται ότι η οργάνωση δεν ήταν χύμα. Άλλος επέλεγε τους
στόχους, άλλοι σχεδίαζαν και εκτελούσαν την επιχείρηση, άλλοι φύλαγαν τσίλιες
και έκαναν τις βοηθητικές εργασίες. Σε μια περίοδο που ο Ξηρός είναι ήδη
«πρώτο πιστόλι» θυμάται για τη δολοφονία του Σόντερς: «Τον στόχο τον επέλεγε ο
Λάμπρος, όπως πάντα».

«Εδώ θέλω να πω ότι για πρώτη φορά κάνω χρήση όπλου», σημειώνει για την
επίθεση εναντίον του εισαγγελέα Ταρασουλέα (Ιανουάριος 1989) ο Σάββας, ενώ για
την εισβολή στο Αστυνομικό Τμήμα του Βύρωνα λέει «ότι δεν μετείχε στον
σχεδιασμό, επειδή ήταν καινούργιος». Θυμάται όμως επίσης ότι του είπαν τι θα
κάνει ο «Ταινίας» (Πάτροκλος Τσελέντης) και ο αδελφός του Χριστόδουλος. Από
την πλευρά του ο Καρατσώλης υποστήριξε ότι τους ρόλους τους στην επιχείρηση
του Βύρωνα τους μοίραζε ο Λουκάς. Αυτό δείχνει να είναι μια αντίφαση. Δεν
είναι όμως.

Μια προσεκτική ανάγνωση στις καταθέσεις και τις ομολογίες που έχουμε μέχρι
τώρα στη διάθεσή μας δείχνει ότι δικαίωμα να δίνουν εντολές και να μοιράζουν
ρόλους είχαν στη 17 Νοέμβρη μόνον εκείνοι που πυροβολούσαν και μάλιστα σε
δολοφονίες. Ο Κουφοντίνας, ο Σάββας Ξηρός, ο Χριστόδουλος Ξηρός (δολοφόνησε
τον Αγγελόπουλο), ο Γιάννης Σκανδάλης (πυροβόλησε εναντίον του λοχία Τζαντ), ο
Πάτροκλος Τσελέντης (πυροβόλησε τους Μομφερράτο και Ρουσσέτη) και φυσικά ο
ίδιος ο Γιωτόπουλος, ο οποίος, σύμφωνα με τον Παύλο Σερίφη, πυροβόλησε τους
Γουέλς, Μάλλιο, Πέτρου και Σταμούλη. Αντίθετα, όταν ο Βασίλης Ξηρός, που έχει
καθαρά βοηθητικό ρόλο στην οργάνωση, ζητεί να του δώσουν όπλο για να «ρίξει
καμιά σφαίρα να δει πώς είναι», ο Κουφοντίνας του απαντά «πως το όπλο
πυροβολεί μόνο του όταν χρειάζεται». Η «άτυπη» ιεραρχία της 17Ν βασίζεται σε
ένα φετίχ όπλων και αίματος.

Είναι άγνωστο πώς ο Σάββας μπήκε στη 17Ν, αφού για τη μύησή του δεν αναφέρει
τίποτε στην απολογία του, ούτε υπάρχει καμιά άλλη μαρτυρία. Το πιθανότερο
είναι όμως, να τον έφερε στη 17Ν ο αδελφός του Χριστόδουλος. Θα ανέβει πάντως
ταχύτατα τα σκαλιά της άτυπης ιεραρχίας, υποσκελίζοντας έναν έναν τους άλλους
«πιστολέρο» της οργάνωσης που είτε πεθαίνουν, όπως ο Γιάννης Σκανδάλης, είτε
τα παρατάνε για διαφόρους λόγους (ο Τσελέντης το 1988, ο Χριστόδουλος το
1991). Ο Σ. Ξηρός δεν σταματά όμως στον βαθμό του «πιστολά» που του δίνει το
δικαίωμα να συμμετέχει στον επιτελικό σχεδιασμό των χτυπημάτων, αλλά
αναλαμβάνει σιγά σιγά αρμοδιότητες και καθήκοντα που ασκούσε – σύμφωνα με τις
καταθέσεις – επί μία δεκαετία ο Κουφοντίνας και επιπλέον, στρατολογεί νέους,
όπως ο αδελφός του Βασίλης και ο Γεωργιάδης.

Ενώ λοιπόν ο Χριστόδουλος Ξηρός και ο Τζωρτζάτος αναφέρουν ότι «έδιναν τα όπλα
και τα γάντια» στον Λουκά, για τη νεώτερη γενιά της 17Ν τα πράγματα αλλάζουν.
Ο Καρατσώλης καταθέτει για την εισβολή στο Αστυνομικό Τμήμα στον Βύρωνα, ότι
όπλα και ρόλους μοίραζε ο Λουκάς, στη ληστεία του ΟΤΕ Πατησίων όμως τα όπλα τα
μάζεψε ο Μιχάλης, δηλαδή ο Σάββας Ξηρός. Ο Βασίλης Ξηρός καταθέτει ότι στη
ληστεία του ΟΤΕ στο Παγκράτι, το 1988, ο Λουκάς και ο Μιχάλης πήραν τα λεφτά
και τα όπλα και έφυγαν μαζί. Τον Γεωργιάδη τον στρατολόγησε ο Σάββας, αν και
δεν του είχε εμπιστοσύνη, και του έδωσε μάλιστα και το όπλο στην επιχείρηση
στην οδό Καλλιρρόης.

Πριν από τη δολοφονική απόπειρα εναντίον του Γιώργου Πέτσου (το 1989) ο Σάββας
Ξηρός είναι πρώτης γραμμής επιχειρησιακό στέλεχος της 17Ν. Σίγουρα το 1997
(δολοφονία Περατικού) είναι ισότιμος του Κουφοντίνα, αφού και οι δύο έχουν
κλειδιά από τις γιάφκες της οργάνωσης. Το γεγονός ότι στη δολοφονία του
Σόντερς, Λουκάς και Μιχάλης, τα δύο ηγετικά επιχειρησιακά στελέχη της
οργάνωσης, ήταν πάνω στην ίδια μηχανή διατρέχοντας τον κίνδυνο να συλληφθούν
και οι δύο, όπως και το γεγονός ότι και οι δύο ήταν μαζί στην αποτυχημένη
επιχείρηση στον Πειραιά, διατρέχοντας τον ίδιο κίνδυνο, δείχνει ότι τα
τελευταία χρόνια η 17Ν είχε τρομακτική έλλειψη από στελέχη.