ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Ο Γιώργος, του… διπλανού νησιού

Τον λένε Γιώργο. Ένα συνηθισμένο όνομα για έναν συνηθισμένο, αλλά τόσο
ξεχωριστό, τελικά, άνθρωπο. Κοντά είκοσι χρόνων εγκατέλειψε την Αθήνα,
Πρώτη-δευτέρα συνεχώς με το αμάξι – δεν ήταν ζωή αυτή, «φορτώνει» ακόμα σαν
θυμάται… Μετά, βουτά το βλέμμα στο βαθύ γαλάζιο του Αιγαίου, να ανασάνει…

Νηφάλιος, απόλυτα μετουσιωμένος στο γαλήνιο περιβάλλον του νησιού του,
καθαρίζει τόσο τρυφερά τα ψάρια για τους πελάτες της ταβέρνας του – σαν να
αγγίζει την ίδια τη σάρκα της ζωης – που τον κοιτώ αποσβολωμένη, τι «ούφο»
είναι τούτο;

Μόλις έχω έρθει για διακοπές στο κυκλαδίτικο νησί, με την ψευδαίσθηση ότι
μπορώ να της ξεφύγω της Αθήνας. Μάταια. Το «ρολόι» μου δουλεύει πυρετωδώς,
αρνείται να προσαρμοστεί σε «ξένους», αργόσυρτους ρυθμούς. Το βλέμμα μου πάλι
πάνω του.

Μισοκλείνει τα μάτια. Καταφέρνει μια γερή τζούρα από ένα μπουκάλι μπίρας.
Σημάδια έντασης διακρίνονται κάτω από τα χαμηλωμένα βλέφαρα, είναι όμως η
ένταση της απόλαυσης…

Μα καλά, δεν σου λείπει τίποτα από την Αθήνα; προσπαθώ να τον παγιδεύσω.

Πόσες φορές δεν έχω σιχτιρίσει την καταραμένη τούτη πόλη… Άλλες τόσες φορές,
στάθηκα ανίκανη να αντισταθώ στις μικρές, πολλές φορές ανόητες, χαρές της…

Όχι, τι να του λείπει, απορεί. Δώδεκα χρόνια από τότε που εγκατέλειψε την
πρωτεύουσα, και η απαλή, σχεδόν ψιθυριστή φωνή του, ίδια μελτεμάκι,
επιβεβαιώνει την ικανοποίησή του. Παντρεύτηκε, έχει τα παιδιά του, τη δουλειά
του. Την ησυχία του. Τη θάλασσά του.

Τελικά, δεν θέλει πολλά ο άνθρωπος για να είναι ευτυχισμένος.

Ευτυχώς, αυτός γλίτωσε νωρίς…