ΤΡΙΤΗ ΑΠΟΨΗ Από κουκούλα σε «κουκούλα»;

Αν δεν ελέγξεις το μυαλό σου θα το κάνει κάποιος άλλος.

Τζον Άλστον

Πάλι μας ζώνουνε σκιές. Όχι σαν κι αυτές του Εμφυλίου ή της
δικτατορίας. Πιο εκλεπτυσμένες. Πιο σοφιστικέ. Σκιές που πάντα ανήκουν στο
παρελθόν, αλλά και που πάντα (προ)καθορίζουν το μέλλον.

Από τη μια οι κουκουλοφόροι μιας αλλοπρόσαλλης (τάχα συνωμοτικής, τάχα
επαναστατικής, τάχα αριστερίστικης) ομάδας (που αρεσκόταν να δηλώνει
«τρομοκρατική οργάνωση»). Ένα συνονθύλευμα πολιτικών/κοινωνικών/ατομικών
αδιεξόδων – χωρίς ιδεολογική αρχή και χωρίς στρατηγικό τέλος – μια δράκα
απο-συνειδητοποιημένων (δηλ. μη-διαθετόντων ουδεμία συνείδηση) σαβουαρο-ληστών
(«ακέφαλων» ή μη).

Από την άλλη οι κουκουλοφόροι μιας εκσυγχρονισμένης, εξευρωπαϊσμένης,
εξαμερικανισμένης (;) αντιτρομοκρατικής υπηρεσίας, που έχει εκπαιδευθεί να δρα
γρήγορα, αποφασιστικά, αποτελεσματικά. Ένα σώμα επιλέκτων, που μας προστατεύει
από τους μέγιστους κινδύνους (χωρίς ποτέ σ’ αυτά τα σώματα να είσαι βέβαιος
για το ποιος και πότε ορίζει τον φίλο, τον εχθρό και τον σύμμαχο).

Οι κουκουλοφόροι της Τρομοκρατίας και οι κουκουλοφόροι της
Αντιτρομοκρατίας (ή, επί το ορθότερον: οι κουκουλοφόροι της Δημοκρατίας).

Ανάμεσά τους, στα κενά και στα περιθώρια των δύο αυτών διαφορετικών «κόσμων»,
κινήθηκαν μεταπολιτευτικά (ίσως και σήμερα να εξακολουθούν να κινούνται)
δυνάμεις ή και πρόσωπα που «κουκουλώνουν» τα λάθη ή τις παρεκκλίσεις των
κουκουλοφόρων (και των δύο πλευρών;). Άνθρωποι της εξουσίας ή της
παρα-εξουσίας που ζουν (και δρουν) ως σκιές.

Παραθεσμικές σκιές στο περιβάλλον των πολιτικών αρχηγών (και ιδίως των
πρωθυπουργών), που πάντα κάθονται μια καρέκλα πίσω, κάτι ψιθυρίζουν στο αυτί,
στήνουν το δικό τους δίκτυο πληροφοριών, εξυπηρετήσεων και εκμαυλισμού.
Θεμελιωτές και καθοδηγητές (ή και εκτελεστές) διώξεων και επιδιώξεων πολιτικά
άγνωστης προέλευσης (πάντα με την κάλυψη του «ανεύθυνου»).

Παραπολιτικές σκιές στις στήλες των εφημερίδων, που δεν αρκούνται να
σχολιάζουν τα κακώς κείμενα του δημόσιου βίου, αλλά παίζουν – με το αζημίωτο –
τον διορθωτή της Ιστορίας (με ή χωρίς «βιασμό της»).

Έτσι εξηγείται γιατί αυτές τις ημέρες ονόματα πολιτικών (μη-εκλεγμένων)
εξαφανίζονται από αντιστασιακές ομάδες στις οποίες δρούσαν επί δικτατορίας
(ώστε να μη χαλάσει το εύθυμο επικοινωνιακό image τους και θεωρηθούν ύποπτοι
μετα-βομβιστικών ενεργειών).

Έτσι εξηγείται γιατί αυτές τις ημέρες στα ΜΜΕ «καίγονται» ονόματα αθώων και
πολλές φορές ανυποψίαστων συμπολιτών μας (στο όνομα του αποπροσανατολισμού της
κοινής γνώμης και της αναζήτησης ενόχων προς λάθος κατεύθυνση).

Παραοικονομικές σκιές στα περιστύλια του Κοινοβουλίου, του
Χρηματιστηρίου και των θεσμών που στο όνομα του παραπολιτικού κέρδους (και,
βέβαια, του παρεϊκού υπερπλουτισμού) «παρεμβαίνουν» με απατηλά μέσα και – με
στόχο τη συγκάλυψη – προκαλούν έντονη τεχνητή ανισορροπία/ανασφάλεια στην
κοινωνία (ώστε να βρει τον χρόνο το σύστημα να ξαναφτιάξει τα διαπλεκόμενα
κυκλώματά του).

Σε καμία περίπτωση δεν πρέπει να συγκρίνουμε τους κουκουλοφόρους της
τρομοκρατίας με τους «κουκουλωτές» των αποκλίσεων της Δημοκρατίας. Επειδή όμως
μοιάζει να τελειώνουμε με τους πρώτους, και προκειμένου να προλάβουμε να μην
ξαναπροκύψουν τέτοια «μορφώματα», καλά θα ήταν να μελετήσουμε – όχι σαν
σενάριο, αλλά σαν πολιτική άσκηση – τις υπόγειες, υπέργειες,
υποκοσμικές, υπερκοσμικές σχέσεις και διασυνδέσεις τών (πραγματικών ή κατ’
εντολήν) κουκουλοφόρων με τους «κουκουλωτές» (των σκανδάλων, των κάθε είδους
ανταγωνισμών, των αξιοποιήσιμων σκοτεινών παρελθόντων πολλών φωτεινών αστέρων
του δημόσιου βίου).

Και να θυμόμαστε πως ο ήλιος της Δημοκρατίας σ’ αυτήν τη χώρα λάμπει και
φωτίζει την αλήθεια χωρίς να χρειάζεται ούτε τις κουκούλες των
«εκδικητών», ούτε τις κουκούλες των «καταδοτών», ούτε τα
κουκουλώματα των (δια)μεσολαβητών τής παραπολιτικής.

ΥΓ: Γιατί ορισμένοι φαύλοι και ανίκανοι υπουργοί χαίρονται με τις επιτυχές του
Μιχ. Χρυσοχοΐδη; Πιστεύουν ότι έτσι παραγράφονται τα δικά τους ανομήματα;

Ο Γιάννης Πανούσης είναι καθηγητής της Εγκληματολογίας στο Τμήμα
Επικοινωνίας και ΜΜΕ στο Πανεπιστήμιο Αθηνών.