Κολιός και κολιός απ’ το ίδιο βαρέλι…

Έγραφα το Σάββατο για τη «Ζιζέλ» και το απόσταγμα του ρομαντισμού που
μεταγγίζει το Μπολσόι και το ρωσικό μπαλέτο γενικότερα. Με αφορμή τα e-mail
δύο αναγνωστών – ο ένας δηκτικός και κακής προαίρεσης – που μου έγραψαν
ενοχλημένοι από την «κάλυψη» – και, με τίποτα, «κριτική», δεν έχω ούτε τις
γνώσεις ούτε την αρμοδιότητα για κάτι τέτοιο – την οποία έκανα για την «Ωραία
κοιμωμένη» της Λυρικής στο Ηρώδειο, θα ‘θελα να κάνω μια – δυο διευκρινίσεις.
Πιστεύω ότι το κλασικό μπαλέτο με τα παραμυθάκια του μπορεί να γίνει ανεκτό
σήμερα μόνο από δυο – τρία, άντε τέσσερα συγκροτήματα στον κόσμο. Που είναι
ικανά με το μέγεθος των παραγωγών τους, αλλά, κυρίως, με την παράδοση που
έχουν στο είδος και με την τελειότητα των συνόλων τους, να μεταγγίσουν
συγκίνηση μέσα από ένα απονεκρωμένο πια είδος χορού. Και ακριβώς αυτή τη
συγκίνηση ένιωσα βλέποντας πάλι το Μπολσόι. Και όχι την «Ωραία κοιμωμένη». Από
‘κεί και πέρα τι να πω; Κολιός και κολιός απ’ το ίδιο βαρέλι… Για τους
άλλους «κολιούς», αύριο.