Απαγωγές κατά παραγγελία!

Να είναι, άραγε, σύμπτωμα του αρρωστημένου κλίματος που δημιούργησε η 11η
Σεπτεμβρίου; Ή απλώς συνέπεια της γοητείας που ασκεί σε κάποιους ανθρώπους ο
κίνδυνος; Όπως και να έχουν τα πράγματα, η νέα μόδα στην Νέα Υόρκη ονομάζεται
«απαγωγή κατά παραγγελία», επί πληρωμή και με πρωτοβουλία του… θύματος.

Ο Μελ Γκίμπσον στην ταινία «Απαγωγή» δεν… διασκέδαζε ιδιαίτερα ψάχνοντας να βρει τους απαγωγείς του γιου του. Αρκετοί είναι όμως οι Νεοϋορκέζοι που βλέπουν «διασκεδαστική» την ιδέα να τους απάγουν και δεν διστάζουν να προσλαμβάνουν γι’ αυτό ειδικούς επαγγελματίες!

Η ιδέα ανήκε στον Μπροκ Ένραϊτ, έναν 25χρονο καλλιτέχνη που μετατράπηκε σε
επιχειρηματία. Οι πελάτες του καταβάλλουν δεκάδες χιλιάδες δολάρια κάθε φορά
προκειμένου να απαχθούν με βίαιο τρόπο. Περίπου τριάντα άνθρωποι έχουν ήδη
χρησιμοποιήσει τις υπηρεσίες του. Δεκάδες άλλα “σχέδια απαγωγής”
προετοιμάζονται αυτή τη στιγμή. Καθένα είναι διαφορετικό, κάθε πελάτης άλλωστε
έχει τα δικά του γούστα.

“Ήθελα να δοκιμάσω τα όριά μου”, λέει ο Τζέισον, ένας 25χρονος ξυλουργός που
έχει ήδη ζήσει αυτή την εμπειρία τρεις φορές. “Ήθελα να διαπιστώσω αν μπορούσα
να αντεπεξέλθω σε μία τέτοια κατάσταση”. Την πρώτη φορά, τα “πουλιά” του
Ένραϊτ (έτσι ονομάζει τους υπαλλήλους του) απήγαγαν τον Τζέισον στον δρόμο
μέρα μεσημέρι. Τη δεύτερη, καθώς έβγαινε από το εργαστήριό του. Και την τρίτη,
μέσα από το σπίτι του: κοιμόταν την ώρα που εισέβαλαν οι “απαγωγείς”. Τους
είδε ξαφνικά πλάι στο κρεβάτι του. Τον έδεσαν, τον φίμωσαν και τον μετέφεραν
σε ένα άγνωστο μέρος. Παρέμεινε εκεί, φυλακισμένος, δύο ολόκληρες ημέρες. Το
χρονικό πλαίσιο της απαγωγής ήταν συμφωνημένο από την αρχή. Το πότε θα
χτυπήσουν τα “πουλιά”, όμως, είναι πάντα άγνωστο στα “θύματα” ­ πώς αλλιώς θα
δινόταν η αίσθηση του κινδύνου;

Οπαδοί και εχθροί. Η νέα αυτή μόδα που έχει κυριεύσει τη Νέα Υόρκη έχει
τόσους οπαδούς όσους και εχθρούς. Η ψυχοθεραπεύτρια Σίνα Χάνκιν, για
παράδειγμα, υποστηρίζει ότι η “απαγωγή κατά παραγγελία” έχει θεραπευτική αξία.
“Μας δίνει μια αίσθηση ικανοποίησης”, λέει. “Μοιάζει με το τρενάκι του τρόμου
στο λούνα παρκ. Όταν κατεβαίνεις, νιώθεις πολύ καλά με τον εαυτό σου που
βρήκες το θάρρος να ανέβεις. Όταν οι απαγωγείς σε αφήνουν ελεύθερο, νιώθεις
πολύ καλά με τον εαυτό σου που κατάφερες να επιζήσεις, παρόλο που αυτό το
γνώριζες από την αρχή”.

Άλλες φωνές, όμως, δεν εκφράζονται τόσο θετικά. “Μπορεί να προκαλέσει
ψυχολογικά προβλήματα, διότι δίνει την εντύπωση στο άτομο που συμμετέχει ότι
μπορεί να κάνει τα πάντα”, λέει ο καθηγητής Τζέραλντ Λάντσμπεργκ, διευθυντής
του Ινστιτούτου Εναντίον της Βίας. Όσο για την Ένωση Κοινωνικών Λειτουργών της
Νέας Υόρκης, αυτή επισημαίνει μία ακόμη αρνητική παράμετρο: ότι την ώρα που
απάγονται τακτικά μέσα από τον δρόμο παιδιά, με τραγικές συχνά συνέπειες,
είναι τουλάχιστον χυδαίο να επιλέγεις να πέσεις θύμα απαγωγής “για πλάκα”.

Ενδοιασμοί. Ακόμη και ο Μπροκ Ένραϊτ, πάντως, έχει αρχίσει να έχει
κάποιους ηθικούς ενδοιασμούς. Διότι οι πελάτες του μοιάζει να επιζητούν ολοένα
και περισσότερη βία, προσπαθούν για παράδειγμα να διαφύγουν με κάθε τρόπο των
“απαγωγέων” τους και δεν είναι δύσκολο να χαθεί, κάποια στιγμή, ο έλεγχος της
όλης κατάστασης. “Το σκέφτομαι πολύ αυτό και ομολογώ ότι με ανησυχεί”, λέει.
Επιμένει, πάντως, ότι σε έναν κόσμο όπου ο φόβος παραμονεύει σε κάθε μας βήμα
και, όπως απέδειξε η 11η Σεπτεμβρίου, τα πάντα μπορεί να συμβούν, η επιχείρησή
του προσφέρει μια «διέξοδο»…