«Το 2004 είναι όνειρο ζωής»

Το χρυσό δίδυμο του ελληνικού μπιτς βόλεϊ έφτασε σε υψηλά επίπεδα απόδοσης στο τουρνουά της Ρόδου και ασφαλώς με τέτοιες εμφανίσεις μπορεί να κατακτήσει μετάλλιο στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Αθήνας

Θα μπορούσαν να είναι θυγατέρες του Κολοσσού της Ρόδου, αφού αυτό που πέτυχαν
στο «σμαραγδένιο» νησί ήταν… κολοσσιαίο. Ξεχωριστό για την ιστορία του
αθλήματος στη χώρα μας, αλλά ελπίζουμε σε ακόμη μεγαλύτερες διακρίσεις, αφού
τα «χρυσά» κορίτσια του μπιτς βόλεϊ απέδειξαν πως είναι ικανά για πολύ
σπουδαία πράγματα.

Η Βάσω Καραντάσιου και η Έφη Σφυρή ανέβηκαν στο τρίτο σκαλί του βάθρου
(χάλκινο μετάλλιο) στο παγκόσμιο πρωτάθλημα όπεν και έχασαν στις λεπτομέρειες
ουσιαστικά το χρυσό, που ίσως η μοίρα τους το φυλάει για το επόμενο μεγάλο
τουρνουά στη χώρα μας, που δεν είναι άλλο από το Ολυμπιακό το 2004.

«Το πιο σημαντικό στοιχείο από αυτές τις μαγικές βραδιές στη Ρόδο, είναι πως
συνειδητοποιήσαμε πού μπορούμε να φτάσουμε. Μετρήσαμε τα όριά μας και αυτή η
πίστη πως μπορούμε να το πετύχουμε θα μας φανεί χρήσιμη. Μπορεί μέσα μας να
πιστεύαμε κάποια πράγματα, αλλά τα είδαμε στην πράξη. Η γεύση μπορεί να είναι
και λίγο πικρή, αλλά το επίτευγμα είναι ιστορικό», λέει στην «ΟΜΑΔΑ» η
πολυτιμότερη παίκτρια του τουρνουά, Βάσω Καραντάσιου, που στέκεται σε ένα
ακόμα σημαντικό στοιχείο: «Η επιθυμία για διάκριση στην πατρίδα μας, μπροστά
στους συμπατριώτες μας, σίγουρα μας άγχωσε. Η ήττα μας στην πρεμιέρα από τις
Γερμανίδες, μας πρόσθεσε επιπλέον άγχος, αφού πλέον παίζαμε με την πλάτη στον
τοίχο και με μία ακόμα ήττα βγαίναμε νοκ άουτ.

Σε εκείνο το σημείο καταφέραμε με την Έφη να μετατρέψουμε αυτό το άγχος σε
θετική ενέργεια και να φτάσουμε μία ανάσα από το χρυσό μετάλλιο, αφού για μας
ο αγώνας με τις Αμερικανίδες ήταν σαν τελικός. Και οι ίδιες μάς είπαν το βράδυ
πως θα κερδίσαμε τις Αυστραλέζες», λέει η Βάσω, που όπως και η Έφη δεν
κρύβονται πίσω από το δάχτυλό τους: αυτό είναι που μπορεί να τις οδηγήσει
ακόμα ψηλότερα: «Βασικά υπεύθυνες είμαστε εμείς, αφού είχαμε μία πολύ καλή
διαφορά, 13-11, στο τάι μπρέικ και έπρεπε να τελειώσουμε το παιχνίδι. Χάσαμε
μεγάλη ευκαιρία, άσχετα εάν στη συνέχεια ήρθε και το λάθος του διαιτητή, στον
οποίο πάντως δεν κρατώ κακία, ούτε βλέπω σκοπιμότητα», καταλήγει η Βάσω
Καραντάσιου.

Η Έφη Σφυρή, από την πλευρά της, τώρα αρχίζει να συνειδητοποιεί τι πέτυχαν.
«Να κερδίζεις τις επί χρόνια παγκόσμιες πρωταθλήτριες Βραζιλιάνες και να
χάνεις στον πόντο από τις Αμερικανίδες, που αποτελούν την πιο φορμαρισμένη
ομάδα στον κόσμο αυτή την εποχή, μοιάζει με όνειρο. Και όμως είναι αλήθεια.
Δώσαμε επτά μεγάλα παιχνίδια σε τρεις μέρες και το μετάλλιο είναι ό,τι
καλύτερο έχουμε πετύχει ως τώρα στην καριέρα μας» τονίζει η Έφη που, αφού
αποδίδει όπως και η Βάσω τα εύσημα και στο προπονητικό τους τιμ, αποκαλύπτει
και το «καμπανάκι» που τις ξύπνησε: «Η ήττα μας στον πρώτο αγώνα, μας
ταρακούνησε αλλά και μας έκανε να μείνουμε σε εγρήγορση.

Ξέραμε πως δεν είχαμε δεύτερη ευκαιρία και έτσι αρχίσαμε την ανοδική πορεία.
Θέλαμε σε αυτό το τουρνουά να φτάσουμε στο κορυφαίο σημείο απόδοσης, αν και
είχαμε χάσει έδαφος με τους τραυματισμούς, και κοιτάξαμε κάθε παιχνίδι
ξεχωριστά. Ο κόσμος ήταν υπέροχος και μας βοήθησε πάρα πολύ, μας θύμισε το
Ξυλόκαστρο, αν και ήταν πολύ πιο κοντά μας αυτή τη φορά».

«ΜΑΣ ΣΕΒΟΝΤΑΙ»

Το μετάλλιο το 2004 είναι ο μεγάλος στόχος των δύο κοριτσιών, αλλά αν τους
ζητήσεις να το πουν, αλίμονό σου…

«Θα δούμε, το θέμα είναι πως έχουμε μεγάλη αυτοπεποίθηση πλέον, μας σέβονται
σαφώς περισσότερο και ο μεγάλος στόχος είναι οι Ολυμπιακοί Αγώνες της Αθήνας»,
λέει η ‘Εφη Σφυρή, και συμπληρώνει η Βάσω Καραντάσιου: «Δεν υπάρχει μεγαλύτερη
τιμή από το να αγωνίζεσαι στην πατρίδα σου και να επιδιώκεις τη διάκριση.
Είναι όνειρο ζωής και περιμένουμε να το ζήσουμε μαζί. Θέλουμε τότε να έχουμε
ακόμα μεγαλύτερες βραδιές από αυτές και θα κάνουμε ό,τι μπορούμε για να το πετύχουμε».