Διαστάσεις Ζουν με φόντο τη βία

Ζουν με φόντο τη βία σε μία χώρα όπου η πολιτική σφραγίζει τα πάντα. Και οι
ψυχολόγοι φοβούνται πως τα παιδιά, Παλαιστινίων και Ισραηλινών, έχουν ήδη
χαθεί για την ειρήνη.

Σχεδόν σε δύο χρόνια Ιντιφάντας, έχουν σκοτωθεί περισσότεροι από 300 μικροί Παλαιστίνιοι και περίπου 30 μικροί Ισραηλινοί

Σχεδόν σε δύο χρόνια Ιντιφάντας, έχουν σκοτωθεί περισσότεροι από 300 μικροί
Παλαιστίνιοι και περίπου 30 μικροί Ισραηλινοί. Η ψυχή αναρίθμητων άλλων έχει
σημαδευτεί. Στη Δυτική Όχθη, ένα κορίτσι μιλάει για τον φόβο του πως ο στρατός
θα πάρει τον πατέρα του. Ένα αγοράκι είδε τη μητέρα του να ανακρίνεται, ένα
άλλο τον φίλο του να τραυματίζεται. Σ’ ένα πάρκο της Ιερουσαλήμ, μικρές
Ισραηλινές «παίζουν την επίθεση αυτοκτονίας». Κι ένας επτάχρονος δεν μπορεί
πια να πλησιάσει σε μικρή οθόνη, τόσο έχει τρομοκρατηθεί από τις εικόνες των
επιθέσεων.

Εδώ και μερικές εβδομάδες, οι χαρταετοί ξανάκαναν την εμφάνισή τους στον
ουρανό της Ραμάλας, μοναδικό μέσο διαφυγής όταν ο στρατός επιβάλλει απαγόρευση
της κυκλοφορίας. «Τι σύμβολο! Ο ουρανός είναι ο μόνος χώρος όπου μπορούμε να
δημιουργήσουμε και να μετακινηθούμε», λέει η Σάρα Μαρεσάλ, αρμόδια για τα
προγράμματα ψυχικής υγείας που εφαρμόζουν οι Γιατροί του Κόσμου στα
παλαιστινιακά εδάφη. Ο τρόμος από τις ισραηλινές επιχειρήσεις της άνοιξης έχει
δώσει τη θέση του σ’ ένα άγχος για το μέλλον, πιο βουβό, αλλά εξίσου έντονο.
Τα παιδιά βλέπουν τηλεόραση και μερικές φορές παίζουν μπάλα κοντά στο σπίτι.
Στην ισραηλινή πλευρά, μερικά δεν θέλουν πια να βγαίνουν έξω. «Στην Ιερουσαλήμ
έχει κανείς πολλές πιθανότητες να γνωρίζει ένα θύμα επίθεσης ή κάποιον που
παραλίγο να γίνει», λέει ο παιδοψυχολόγος Μιχάλ Πρέμινγκερ. Και στις δύο
πλευρές, οι γονείς αγωνίζονται να βρουν τα επιχειρήματα για να κρατήσουν τα
παιδιά τους στο σπίτι, κυρίως τους εφήβους. Στη Γάζα, «το πιο ανησυχητικό
είναι η εμμονή των παιδιών να γίνουν “μάρτυρες”, ισοδυναμεί πλέον γι’ αυτά με
ένδειξη αυτοεκτίμησης», λέει ο Ιγιάντ Σαράτζ, διευθυντής του Κέντρου Ψυχικής
Υγείας της Γάζας. «Οι μικροί Παλαιστίνιοι δεν φαίνεται να μπορούν να
απελευθερωθούν από έναν ορισμένο φανατισμό», λέει η παιδοψυχολόγος Μαρί
Ρεβεγιό, η οποία εργάζεται στη Ραμάλα για τους Γιατρούς του Κόσμου.
«Ζωγραφίζουν άρματα κάτω από βροχή από πέτρες ή τα τζαμιά του αλ-Άκσα… Έχουν
την εντύπωση πως είναι τα μόνα στον κόσμο που είναι δυστυχισμένα και το
εκφράζουν με εκδικητικά λόγια εναντίον των Εβραίων και των Αμερικανών». Αλλά
και για τα παιδιά των Ισραηλινών, «ο Άραβας είναι ο εχθρός», προσθέτει.
«Ευελπιστώ πως δεν έχουν χαθεί τελείως για την ειρήνη. Αλλά αν υπάρξει ειρήνη,
θα υπάρχουν πάντα αναταράξεις». Οι μικροί Ισραηλινοί μπορούν να υπολογίζουν σε
θεσμούς προετοιμασμένους γι’ αυτή την κατάσταση, κυρίως στο σχολείο, αλλά η
περίπτωση των Παλαιστινίων είναι πιο ανησυχητική. «Χάνουμε αυτή τη γενιά στην
οποία είχαμε εναποθέσει τις ελπίδες μας. Οι σημερινοί καμικάζι είναι τα παιδιά
της πρώτης Ιντιφάντας (1987-93), φανταστείτε λοιπόν τι θα δώσουν τα παιδιά
αυτής της δεύτερης Ιντιφάντας», λέει ο Σαράτζ.