[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

Απόλυση σημαίνει εκτέλεση. Η ισόβια υποταγή ήταν ο πρώτος όρος που έθεταν οι
αρχηγοί της 17Ν στους νεοσύλλεκτους. Δεν τους το δήλωναν εξ αρχής. Μόλις όμως
εκδηλωνόταν η πρώτη αντίδραση τούς έδιναν να καταλάβουν πως δεν υπήρχε πλέον
οδός διαφυγής. Στην… τελετή μύησης άλλωστε κυριαρχούσαν τα… ιδανικά.
Εμπρός στον αγώνα για μια καλύτερη κοινωνία! Κι αν, όπως κάθε αγώνας,
απαιτούσε κι αυτός θυσίες, δεν είχαν αντίρρηση να παραβλέψουν για λίγο τις –
όποιες – αρχές τους. Είτε ήταν αγνές επαναστατικές, είτε αυστηρά χριστιανικές,
είτε εκείνες που η πλειοψηφία των ελληνικών οικογενειών δίνει στα παιδιά της.

Μόλις όμως άρχιζαν τα δύσκολα, οι εκτελέσεις ανυποψίαστων στόχων – πρακτική
που απείχε πολύ από την ιδέα της ένοπλης πάλης για τη βελτίωση της κοινωνίας –
κάποιοι δυσανασχετούσαν. Ίσως επειδή δεν έβλεπαν πουθενά την πάλη, τον αγώνα,
την επανάσταση που τους είχαν υποσχεθεί. Έβλεπαν μόνο δολοφονίες, ληστείες
και… σπίτια. Πολλά σπίτια που ξεφύτρωναν σ’ όλες τις γωνιές της Ελλάδας.
Έτσι, εκδήλωναν την επιθυμία να απομακρυνθούν. Άλλωστε το όφελος δεν ήταν
ιδιαίτερα σημαντικό για τους ίδιους. Ούτε ένα σπιτάκι…

Τότε επενέβαινε ο αρχηγός. Με λίγα λόγια, με ή χωρίς κουκούλα, τους εξηγούσε
τους όρους του άτυπου συμβολαίου. Τους ενημέρωνε για τις συνέπειες της
ασυνέπειάς τους, η οποία, όπως συνήθως συμβαίνει, προκαλεί την απόλυση του
υπαλλήλου. Αυτό ήθελαν. Έκαναν να φύγουν.

Με την απειλή τής, κατά τη 17Ν, απόλυσης, υπαναχωρούσαν. Ξεγράφοντας τη ζωή
τους, όχι επειδή κινδύνευε άμεσα, αλλά γιατί ποτέ δεν θα μπορούσαν να την
κάνουν ό,τι ήθελαν. Εκχωρούσαν αυτό το προνόμιο στον αρχηγό. Κι εκείνος το
χρησιμοποιούσε αναλόγως.

Ως τρομοκράτες – άλλοι ενεργοί έως το τέλος, άλλοι αποστασιοποιημένοι τα
τελευταία χρόνια (αφού εκτόνωσαν τα απωθημένα τους) και άλλοι υπομένοντας τη
μοίρα τους – έφτασαν έως εδώ. Εξαιρουμένου του αρχηγού, ίσως και του
υπαρχηγού, δεν δυσκολεύτηκαν να ομολογήσουν, να καρφώσουν, να δώσουν γην και
ύδωρ. Χάρη στο νόμο που ευνοεί τους φλύαρους; Ή μήπως η σύλληψη σήμανε τη
λύτρωση από την αιχμαλωσία;