Αντί για εκτέλεση «έπεσαν» σε πρόβα!

Ύστερα από πληροφορίες που είχαν πληρωθεί από τα ειδικά κονδύλια του
υπουργείου Δημόσιας Τάξης έφτασαν οι αστυνομικοί στην οδό Λουίζης Ριανκούρ.
Δέκα χρόνια μετά το φιάσκο της Αστυνομίας, αποδεικνύεται ότι η «Μαρία» που
είχε δώσει τις πληροφορίες είχε απευθυνθεί νωρίτερα σε άλλη διωκτική αρχή
(πιθανότατα στην ΕΥΠ), που οργάνωσε ομάδα για να διαπιστώσει την ακρίβειά τους.

«Ένας πρώην μπάτσος» ειδοποίησε την αστυνομία υποστήριξε για την υπόθεση της Λ. Ριανκούρ σε προκήρυξή της η 17Ν, φωτογραφίζοντας, όμως, έναν συνταξιούχο οικοδόμο – κάτοικο της περιοχής – που είχε μιλήσει τότε στα «ΝΕΑ» και είχε περιγράψει τις κινήσεις των τρομοκρατών, λέγοντας πως επί ημέρες έβλεπε το φορτηγάκι τους, αλλά αρνήθηκε ότι είχε ειδοποιήσει εκείνος την ΕΛ.ΑΣ.

Τελικά, η «Μαρία» πήγε στην αστυνομία. Η ενέδρα για τους τρομοκράτες, όμως,
στήθηκε σε ημέρα που εκείνοι έκαναν μία από τις πρόβες τις οποίες περιγράφει ο
Χριστόδουλος Ξηρός και επαναλαμβάνονταν πριν από κάθε δολοφονία.

Στόχος του δολοφονικού σχεδίου που ματαιώθηκε, αρχικά είχε θεωρηθεί ότι ήταν
κάποιος ανώτερος δικαστικός λειτουργός. Πλέον όμως, με την πρόοδο των ερευνών,
γίνεται γνωστό ότι ήταν αξιωματούχος του υπουργείου Οικονομίας που περνούσε
καθημερινά από την οδό Λουίζης Ριανκούρ.

Τι συνέβη τότε και γιατί οι αστυνομικοί των ΕΚΑΜ που πήγαν το πρωί της 27ης
Μαρτίου του 1992 στην οδό Λουίζης Ριανκούρ δεν λειτούργησαν αποτελεσματικά και
δεν συνέλαβαν τους τρομοκράτες;

Η πληροφορία που είχε δώσει τότε η «γυναίκα» ανέφερε ότι εκείνο το πρωί, στο
διάστημα μεταξύ 8 και 9, θα γινόταν το χτύπημα.

Σύμφωνα με τα στοιχεία που πλέον έρχονται στο φως, εκείνο το πρωί θα γινόταν
μία ακόμη «πρόβα». Έτσι, ο Αλέξανδρος Γιωτόπουλος βρισκόταν στη λεωφόρο
Κηφισίας, κοντά σε τηλεφωνικό θάλαμο. Όταν είδε να περνά το αυτοκίνητο του
«στόχου» τηλεφώνησε σε καφενείο που βρισκόταν απέναντι από το παρκάκι της
Λουίζης Ριανκούρ και ζήτησε ένα τυχαίο όνομα. Ο ιδιοκτήτης του καφενείου
φώναξε το όνομα, δίνοντας άθελά του το σύνθημα στον Δ. Κουφοντίνα, τον Σ. Ξηρό
και τον Β. Τζωρτζάτο. Στο πλαίσιο της πρόβας, οι τρεις τρομοκράτες βγήκαν από
το καφενείο και κάθησαν στο παγκάκι. Σύμφωνα με το σχέδιό τους, έπρεπε στη
συνέχεια να φύγουν με το φορτηγάκι προς τον Ερυθρό Σταυρό, όπου εκεί, σε ένα
παρκάκι τους περίμεναν οι υπόλοιποι (ανάμεσά τους και ο Χριστόδουλος Ξηρός)
για να «μαζέψουν» τα όπλα και να ολοκληρωθεί η επιχείρηση-διαφυγή. Όλα,
λοιπόν, εκείνη την ημέρα, πήγαν σύμφωνα με το σχέδιο, μέχρι το σημείο που οι
τρομοκράτες κάθησαν στο παγκάκι. Τότε αντελήφθησαν ότι η περιοχή είχε γεμίσει
αστυνομικούς, κατάλαβαν πως κάτι είχε «στραβώσει» και τράπηκαν σε φυγή, αφού
ναι μεν δεν επρόκειτο να χτυπήσουν εκείνη την ημέρα, αλλά οδηγούσαν ένα
κλεμμένο αυτοκίνητο με πλαστές πινακίδες – θα μπορούσαν να πιαστούν ακόμη και
από έλεγχο τροχονόμων – και μέσα σ’ αυτό υπήρχαν όπλα με ταυτότητα: ένα από
αυτά, που το ξέχασαν στο ντουλαπάκι του αυτοκινήτου, ανήκε στην «παρτίδα του
Βύρωνα», ήταν ένα περίστροφο αστυνομικού από το Αστυνομικό Τμήμα της περιοχής.
Εξάλλου, τότε, από τη συμπλοκή στα Σεπόλια είχαν περάσει μόλις τέσσερις μήνες.

Οι αστυνομικοί, όταν είδαν τον «στόχο» να περνάει και να μη γίνεται τίποτα,
χρειάστηκε να περάσουν μερικά λεπτά για να συνειδητοποιήσουν ότι οι άνθρωποι
που έπρεπε να συλλάβουν ήταν εκείνοι που κάθονταν μαζί τους στο παγκάκι. Οι
κάμερες οι οποίες είχαν τοποθετηθεί σε καίρια σημεία για να καταγράψουν την
επίθεση που περίμεναν ότι θα ακολουθούσε, δεν έγραψαν παρά μόνο πλάτες, αφού
οι χειριστές τους δεν είχαν αντιληφθεί ποιοι ήταν οι «πρωταγωνιστές» στο φιλμ
που θα γυριζόταν.

Όταν μάλιστα ο τερματικός της Τροχαίας επιβεβαίωσε ότι το λευκό Μιτσουμπίσι με
το οποίο έφυγαν βιαστικά οι τρεις άνδρες από την περιοχή «απασχολούσε», δηλαδή
ήταν κλεμμένο, οι άνδρες της ΕΚΑΜ είχαν κιόλας συνειδητοποιήσει ότι η μεγάλη
ευκαιρία είχε πάει χαμένη.

Το τετ α τετ

Η Αστυνομία πηγαίνει πράγματι στη Λουίζης Ριανκούρ. Οι αστυνομικοί των ΕΚΑΜ
κυκλώνουν την περιοχή και περιμένουν την εμφάνιση των τρομοκρατών. Ως
αδιάφοροι περαστικοί μιλούν μεταξύ τους, κάθονται στα παγκάκια και περιμένουν
να δουν τα μέλη της 17 Νοέμβρη να ορμούν. Όμως, στην πραγματικότητα, εκείνη
την ημέρα δεν επρόκειτο να γίνει καμία επιχείρηση, παρά μία από τις «πρόβες»:
τα μέλη του «επιχειρησιακού τομέα» της 17 Νοέμβρη που οργάνωναν το επικείμενο
χτύπημα βρέθηκαν στη Ριανκούρ εκείνο το πρωί στα πλαίσια μιας επιχείρησης
αναγνώρισης της περιοχής, κατόπτευσης του χώρου, σχεδιασμού της δολοφονίας
στην τελευταία της λεπτομέρεια. Και βέβαια, ενώ βρίσκονταν σε μια τέτοια
επιχείρηση παρατηρούσαν τα πάντα και κάθε ύποπτη κίνηση ή στοιχείο, ώστε να τα
αντιμετωπίσουν και να μη βρεθούν μπροστά σε δυσάρεστες εκπλήξεις την ημέρα που
θα έθεταν σε εφαρμογή το σχέδιό τους. Με αυτή την έννοια είχαν το πλεονέκτημα
έναντι των αστυνομικών που, δυστυχώς γι’ αυτούς, δεν είναι δύσκολο να τους
αντιληφθεί και ο πλέον ανίδεος. Πόσο μάλλον τρομοκράτες σαν τον Δημήτρη
Κουφοντίνα ή τον Σάββα Ξηρό που, όπως λέει ο Χριστόδουλος Ξηρός, βρίσκονταν
εκείνη την ημέρα στους Αμπελοκήπους. Οι πρόβες, μάλιστα, είχαν ξεκινήσει δέκα
ημέρες νωρίτερα από την 27η Μαρτίου που έγινε το «τετ α τετ».