ΓΙΑΝΝΗΣ ΜΠΟΥΤΑΡΗΣ «Το κρασί δεν είναι εμπόριο, είναι τέχνη»

«Το κρασί είναι “άλλο” είδος. Έχει θεϊκή πνοή. Συνοδεύει τους ανθρώπους στη χαρά αλλά και στον θάνατο», λέει ο Γιάννης Μπουτάρης

Είναι ο επιχειρηματίας Γιάννης Μπουτάρης. Παρ’ ολίγον υποψήφιος δήμαρχος
Θεσσαλονίκης, μέλος του Δ.Σ. του Οργανισμού Πολιτιστικής Πρωτεύουσας (αλλά…
εγκαίρως παραιτηθείς), μέλος του Α.Σ. του Άρη (επίσης παραιτηθείς), μέλος της
Κίνησης Πολιτών, πρωτεργάτης σε διεκδικήσεις πολιτών για την διατήρηση της
ιστορικής ταυτότητας της πόλης και της διάσωσης αρχαιολογικών χώρων, ιδρυτής
της οικολογικής οργάνωσης του «Αρκτούρου», πρωτεργάτης στην αναβίωση του
παραδοσιακού οικισμού του Νυμφαίου της Φλώρινας, επιτυχημένος επιχειρηματίας,
χορηγός σειράς πολιτιστικών πρωτοβουλιών, μέλος του Μακεδονικού Μουσείου
Σύγχρονης Τέχνης.

Επιμένει στον εκπολιτισμό των πολιτών. Με εκείνη την έννοια που δίνουν τα
λεξικά στον όρο: «Πολιτισμός: Το σύνολο των ενεργειών του ανθρώπου για την
καλυτέρευση της ζωής του». «Η ανατροπή δεν είναι το ζητούμενο. Είναι η
μετεξέλιξη. Η βελτίωση. Δεν μας φταίει το όποιο σύστημα. Φταίνε οι πολίτες που
δεν γνωρίζουν τα δικαιώματα και τις υποχρεώσεις τους. Που αποδέχονται τον ρόλο
του υπηκόου. Επανάσταση σήμερα είναι η διεκδίκηση. Η ενεργοποίηση. Η
συμμετοχή».

Η οινοποιία που φέρει το όνομα της οικογένειας ξεκινά από το 1879. Εξελίσσεται
σε επιχείρηση παραγωγής και εμπορίας με τον πατέρα του. Ο ίδιος σπουδάζει
Χημεία στη Θεσσαλονίκη και εντάσσεται ενεργά στην επιχείρηση στη δεκαετία του
’70. Διαφωνεί με τη λογική λειτουργίας της εταιρείας και στα τέλη της
προηγούμενης δεκαετίας στήνει τη δική του με τίτλο «Κυρ-Γιάννη».

«Το κρασί είναι τέχνη, δεν είναι εμπόριο. Ο τρόπος που βάζει την πινελιά του ο
ζωγράφος στο έργο, αυτό είναι τέχνη. Η γευσιγνωσία, η τελική μίξη, η γεύση που
θέλω εγώ να δώσω στο κρασί είναι τέχνη. Ο τρόπος που δύει ο ήλιος είναι
καθημερινά διαφορετικός. Τον παρατηρώ συχνά να κρύβεται πίσω από το Βέρμιο.
Μου δίνει ερεθίσματα. Το κρασί είναι “άλλο” είδος. Έχει θεϊκή πνοή. Συνοδεύει
τους ανθρώπους στη χαρά αλλά και στο θάνατο. Προσφέρουμε κρασί στους γάμους,
στις χαρές αλλά και στον θάνατο».

Δεν πίνει ποτέ. Ούτε γουλιά. Ούτε κρασί. Αυτό μόνο το δοκιμάζει… Η εποχή της
εξάρτησης έχει περάσει ανεπιστρεπτί. Η απογείωση, η ζωή της μόνιμης απόλαυσης
κράτησε μια περίπου δεκαετία. «Είναι η έννοια των ορίων, της ελαστικότητας. Αν
χάσεις την ελαστικότητα των πραγμάτων, περνάς το όριο, χάνεις…».

Οι «ανώνυμοι αλκοολικοί» στους οποίους εντάχθηκε έγιναν για τον ίδιο
«επώνυμοι». Το πάλεψε, ξαναόρισε τα όρια. Η γεύση, η χαρά του κρασιού σταματά
στον ουρανίσκο. «Δεν έχει άλλο. Τελείωσε το ποτήρι. Η χαρά έρχεται από ένα
σωρό άλλα πράγματα. Εμένα τελικά μ’ αρέσει που ζω…».

Και η οικολογία

«Δεν είμαι οικολόγος με την έννοια τού ότι αποζητώ τον λεγόμενο φυσικό τρόπο
ζωής. Εγώ είμαι urban, ζω με τη μυρωδιά της βενζίνης. Δεν μπορώ να μην
αντιλαμβάνομαι όμως το πώς θα διατηρηθεί αυτή η ισορροπία φύσης- άστεως. Ο
“Αρκτούρος” ήταν μια καθαρά συμβολική χειρονομία που είχε πολύ θετικά πρακτικά
αποτελέσματα. Το είδος κινδύνευε με εξαφάνιση. Έκτοτε δούλεψαν για αυτό τον
σκοπό μια σειρά άνθρωποι, ενδιαφέρθηκαν περισσότεροι …

Το Νυμφαίο δεν είναι οικολογική πρόταση. Η διατήρηση της ιστορικής, της
αρχιτεκτονικής, της λαογραφικής παράδοσης, της αισθητικής ενός τόπου είναι
πολιτισμός. Αισθητική δεν είναι η αντικειμενικοποίηση του “όμορφου” αλλά η
αίσθηση της ισορροπίας».