Δρόμοι

Ως ηθικώς…

… απαράδεκτη κρίνεται η δωρεά 100.000 στερλινών που αποδέχτηκαν οι Βρετανοί
Εργατικοί από τον Ρίτσαρντ Ντέσμοντ, τον βασιλιά των βρετανικών
πορνοπεριοδικών. Τρία μέλη της κυβέρνησης βγήκαν και διαφώνησαν ανοιχτά – όλα
τους εν ονόματι των γυναικών, που θα το θεωρήσουν προσβλητικό ότι το κόμμα
χρωστάει χάρη σε έναν πορνογράφο. Βάζουν άραγε το θέμα στη σωστή του βάση; Η
αποδοχή της δωρεάς ήταν σφάλμα. Όχι όμως επειδή ο Ντέσμοντ είναι πορνογράφος,
αλλά επειδή είναι ιδιοκτήτης εφημερίδων. Οι εφημερίδες βρίσκονται στον ίδιο
χώρο με την πολιτική: ολοένα και περισσότερο, τα μέσα ενημέρωσης καθορίζουν
την πολιτική. Ούτε οι εφημερίδες πρέπει να χρηματοδοτούν την πολιτική ούτε η
πολιτική τις εφημερίδες, εκτός και αν πρόκειται για εφημερίδες κομματικές,
οπότε αυτό πρέπει να γίνεται σαφές σε όλους.

Ο Τζον Λόιντ…

… μέσα από τις σελίδες του περιοδικού «Πρόσπεκτ», σπεύδει προς υπεράσπιση
της πορνογραφίας. Η πορνογραφία, λέει, είναι ένας διαφορετικός χώρος. Φυσικά,
το σεξ και ο ερωτισμός υπάρχουν παντού – η ισχύς, που αποτελεί μέρος της
πολιτικής, έχει πάντα ένα σεξουαλικό φορτίο. Όμως είναι κάτι διαφορετικό. Από
πολιτική άποψη, να παίρνει ένα κόμμα χρήματα από έναν εκδότη είναι βρώμικο. Να
παίρνει από έναν πορνογράφο δεν είναι. Η πορνογραφία είναι κάτι πολύ «ρευστό»
στις μέρες μας. Πλούσιοι και διάσημοι, ηθοποιοί, αθλήτριες, καλλιτέχνες,
φωτογραφίζονται σε ημιπορνογραφικές στάσεις και λένε στις συνεντεύξεις τους
πως είναι κάτι που τους αρέσει. Και η πορνογραφία δοξάζεται στην ιταλική Βουλή
με την Τσιτσιολίνα.

Ο καταναλωτής…

… της πορνογραφίας, λέει ο Λόιντ, μοιάζει με διανοητή. Ο ερωτισμός είναι μια
διανοητική δραστηριότητα, λεπτή, γρήγορη, επινοητική, που διεγείρει τις πιο
βαθιές σεξουαλικές φαντασιώσεις. Ο Ζορζ Μπατάιγ, ο Γάλλος συγγραφέας του
περασμένου αιώνα, είχε γράψει πορνογραφία. Και είχε παρατηρήσει την ανάγκη των
ανθρώπων, που σκέφτονται το σεξ περισσότερο από όσο το κάνουν – αυτή ίσως να
είναι μια βασική διαφορά τους με τα ζώα – να ανταποκρίνονται σε αυτό με πολλά
και διαφορετικά συναισθήματα: γέλιο, κοροϊδία, αποστροφή, αμηχανία. Τι έχουν
να κάνουν όλα αυτά με τα φτηνά πορνοπεριοδικά και τα κακόγουστα βίντεο; Είναι
και αυτά μέσα στη σφαίρα της ανδρικής φαντασίας. Μια φτηνή φαντασία θα τα βρει
«ικανοποιητικά». Μια απαιτητική θα προχωρήσει παραπέρα. Άλλωστε δεν μπορούν να
γράψουν όλοι σαν την Αναΐς Νιν.

Ας ξαναγυρίσουμε…

… όμως στους Βρετανούς Εργατικούς. Το πιθανότερο είναι να θριαμβεύσει η
υποκρισία – ο Τζον Λόιντ το θεωρεί σχεδόν βέβαιο. Μάλλον θα επιστρέψουν τα
χρήματα στον Ντέσμοντ. Όμως, θα είναι μια σωστή πράξη για εσφαλμένο λόγο. Τα
χρήματα του πορνογράφου δεν είναι πιο βρώμικα από τα χρήματα του εκδότη.