Οι κρεμάστρες πήγαν… Λούβρο!
Ενημερώσου πρώτα από ΤΑ ΝΕΑ
3 λεπτά  |
|
Η Λυδία Καμίτση είναι η επιμελήτρια της έκθεσης «Στο βεστιάριο, μια ιστορία |
Η κρεμάστρα τα λέει όλα. Γύρω από το σώμα μας, τα ρούχα μας, το βιοτικό μας
επίπεδο και το οικιστικό μας περιβάλλον. Ήρθε η στιγμή λοιπόν που οι
κρεμάστρες, τα πιο οικεία αντικείμενα καθημερινής χρήσης, που μέχρι σήμερα
έμεναν αθέατες στις ντουλάπες στενάζοντας από το βάρος των ρούχων τα οποία
στοιβάζονται πάνω τους, θα ομολογούσαν τη σχέση μας με το σώμα μας και θα
αποκάλυπταν στοιχεία της οικονομικής μας κατάστασης. Τα οποία εντόπισε η Λυδία
Καμίτση, επιμελήτρια στο Μουσείο Μόδας του Λούβρου και ύστερα από προσεκτική
εξέταση και μελέτη κατέληξε στο συμπέρασμα ότι οι κρεμάστρες μπορούν να γίνουν
πρωτότυπη έκθεση.
Κομμάτια μασίφ ξύλου σε σχήμα σταυρού, σιδερένια σύρματα από την περιοχή της
Σλοβακίας του 19ου αιώνα, χρωμιωμένο ατσάλι με την υπογραφή του Ιάπωνα
σχεδιαστή αντικειμένων Κουραμάτα ή κρεμάστρες ντυμένες με πλισαρισμένο ύφασμα
από τον Ζαν Πολ Γκοτιέ συγκεντρώθηκαν στους χώρους του Μουσείου για να
συμπληρώσουν με παραστατικό τρόπο κεφάλαια της παγκόσμιας κοινωνικής ιστορίας
από τον 19ο αιώνα μέχρι τις ημέρες μας.
«Μέχρι τα μέσα του 19ου αιώνα υπήρχε η συνήθεια να διπλώνουμε τα ρούχα και να
τα φυλάμε σε μπαούλα ή σε συρτάρια», εξηγεί η Λυδία Καμίτση, επιμελήτρια της
έκθεσης «Στο βεστιάριο, μια ιστορία για κρεμάστρες». Δεν υπήρχε καν μία λέξη
για να αποδώσει το κατασκεύασμα που χρησιμοποιούσαν τότε οι άνθρωποι για να
στηρίξουν σε αυτό τα ρούχα με τα φαρδιά μανίκια, το γιλέκο και το σακάκι. Η
κρεμάστρα έγινε κρεμάστρα (cintre) όταν η λέξη μπήκε στο λεξικό Larousse το
1900 και κατοχυρώθηκε από τη Γαλλική Ακαδημία το 1932. Η φόρμα της είναι
εντελώς εξαρτημένη από τα σχέδια των ρούχων. Αλλάζει πολλά σχήματα για να
τακτοποιήσει ρούχα με φαρδείς ή στενούς ώμους, μανίκια φουσκωτά ή ρούχα με
τιράντες, μπλούζες και φορέματα με ψηλό γιακά ή ανοιχτό ντεκολτέ.
«Στην αρχή», λέει η Λυδία Καμίτση, «στην ιστορία της κρεμάστρας δεν υπήρχαν
ιδέες αισθητικής για να υπαγορεύουν το σχήμα και την κατασκευή τους. Ένα απλό
κομμάτι σύρμα ήταν αρκετό. Ωστόσο, καθώς οι άνθρωποι άρχισαν να ταξιδεύουν όλο
και περισσότερο, η ανάγκη της κρεμάστρας έγινε αισθητή από τους κατασκευαστές
ταξιδιωτικών αποσκευών. Ο Louis Vuitton, παραδείγματος χάριν, προσάρμοσε τα
μεγάλα μπαούλα ταξιδιού και δημιούργησε χώρους για κινητές ντουλάπες με
κρεμάστρες ειδικές ώστε τα μακριά φορέματα της εποχής να κρέμονται ανάποδα για
να μην τσαλακώνονται κατά τη μεταφορά».
Μεταξύ μόδας και ντιζάιν, η κρεμάστρα έρχεται να παίξει τον ρόλο του
μεσολαβητή, λέει η κεντρική ιδέα αυτής της έκθεσης που βασίζεται στη συλλογή
του στυλίστα και δημοσιογράφου Ντανιέλ Ρόζενστροτς.
Καθώς τα αντικείμενα αυτά αναφέρονται στην κοινωνική θέση του κατόχου τους,
την εξέλιξη των ενδυμάτων, αλλά και την πρόοδο της εκβιομηχάνισης των
κοινωνιών. Από ένα κομμάτι λουστραρισμένο ξύλο, η κρεμάστρα πέρασε σε ένα
κομμάτι σύρμα, φτιάχτηκε από σκληρό χαρτόνι, έγινε διάφανη χάρη στον βακελίτη
και εύπλαστη λόγω πλαστικής σύνθεσης. Και συστήνονται στους επισκέπτες της
έκθεσης ως αυτόπτες μάρτυρες της εξέλιξης της μόδας και του τρόπου ζωής.
«Η μόδα και η κατοικία είναι οι δύο τομείς που μας διαφοροποιούν ανάμεσα στους
ανθρώπους και στις οργανωμένες κοινωνίες. Το ρούχο μάλιστα κάνει πιο αισθητή
αυτή τη διαφοροποίηση. Είμαστε αυτό που φοράμε. Το ντύσιμο είναι μια πράξη
εθελούσια, μια καθημερινή συνήθεια ακόμα και όσων λένε ότι η μόδα δεν τους
ενδιαφέρει. Γιατί ουδέποτε αγοράζει κανείς το πρώτο πράγμα που βρίσκει μπροστά
του», καταλήγει η Λυδία Καμίτση για την ιστορική αυτή διαδρομή με στάση στις
ντουλάπες.
INFO
Η έκθεση «Στο βεστιάριο, μία ιστορία για κρεμάστρες» παρουσιάζεται μέχρι τις
15 Σεπτεμβρίου στο Μουσείο Μόδας και Ενδύματος του Λούβρου, στο Παρίσι (107
rue de Rivoli, τηλ. 0033144555800).
Google news
