ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Δεν είσαι καθόλου εντάξει

Στην πολύχρονη ιστορία μου δεν θυμάμαι να έχω «απαλλοτριώσει» τίποτα.
Αντίθετα, ως οπαδός μιας – με τα χίλια ζόρια – κοινοβουλευτικής Αριστεράς
έφαγα τη μισή μου ζωή με τον φόβο μην αλλοτριωθώ και μην αλλοτριώσω. Τις ίδιες
αξίες μοιράστηκα και με άλλους της εξωκοινοβουλευτικής που όπως κι εγώ έτσι κι
αυτοί κάναμε το λάθος να «μπούμε στην παραγωγή» σε νεαρή ηλικία. Με τον καιρό
και τη δουλειά, το ιδεολογικό μας κηπάριο ξεπλύθηκε από τις μεγαλομανίες του
και αυτό που έμεινε ήταν ένα στοιχειώδες επαγγελματικό τακτ. Δεν θυμάμαι να
δώσαμε κανέναν όρκο πάνω από γραφομηχανές και στοίβες εφημερίδων ότι ποτέ δεν
θα αλλοτριώσω τον πλησίον μου ως σεαυτόν. Πάντως κάπως έτσι βάλαμε σε εφαρμογή
την αριστεροσύνη μας. Η επιλογή ήταν σχεδόν αυτόματη ιδίως όταν επρόκειτο για
το «βοηθητικό» προσωπικό. Τώρα που το σκέπτομαι, δεν χρειάζεται να έχεις
διατελέσει αριστερός για να εξηγήσεις στην δακτυλογράφο τι στον δαίμονα είναι
το χαρτί που της φέρνεις να χτυπήσει ούτε δίνεις αέρα στο παιδί τού αρχείου
εάν του αποκαλύψεις για ποιο λόγο αξίζει τον κόπο να φάει στη μούρη τον
κουρνιαχτό από το πάνω ράφι. Φυσικά όλα αυτά αποδεικνύονται ανώφελες
τζιριτζάντζουλες στην περίπτωση που έχεις κατά νου να ασκήσεις νέτα σκέτα
εξουσία. Γι’ αυτό με θυμώνει ο ωραίος γαλανομάτης κύριος με τη γαλλική
κουλτούρα και τη chic σύντροφο. Τι πάει να πει πως τα παιδιά ήταν λούμπεν και
ψιλονεάντερταλ; Τους άλλους δεν τους χρησιμοποιούμε σαν να είναι οι κασκαντέρ
της ψωνάρας μας. Παρντόν κιόλας που παρεμβαίνω αλλά le travail politique s’
effectue collectivement. Με συντροφικούς χαιρετισμούς, Λέων Τρότσκι.