Κουνελάκι στιφάδο

Γιάννης Κουνέλλης

Ο Άγγλος έχει αίσθηση του χιούμορ. Ο Έλληνας κάνει πλάκα. Αυτή είναι η
επικρατούσα άποψη. Προσωπικά, διαφωνώ. Ο νεοέλληνας σατιρίζει. Έχει χιούμορ.
Αστραπιαίο και αστραφτερό. Κυρίως δε, «μαύρο». Σας θυμίζω την πληθώρα των
ανέκδοτων με το Ωνάσειο, τους δίδυμους πύργους, τους Ταλιμπάν κ.ά.
«Ετοιμοπόλεμοι» σε κάθε ευκαιρία, γνήσιοι απόγονοι του Αριστοφάνη σατιρίζουν,
σαρκάζουν. Αδιακρίτως. Και βέβαια δεν λείπουν τα λογοπαίγνια της θεατρικής
κοινότητας. «Οικογενειακά», γιατί δεν έχουν λαϊκό έρεισμα και ευρύτητα σε
αποδέκτες, αλλά καίρια. Ιδού το πιο πρόσφατο «κύμα» λογοπαίγνιων, με αφορμή
την αποχώρηση του διεθνούς, εικαστικού καλλιτέχνη Γιάννη Κουνέλλη από τις
παραστάσεις του Θηβαϊκού Κύκλου. «Ο Κουνέλλης έγινε λαγός», «Το αγαπημένο
φαγητό των σκηνοθετών που τους άφησε σύξυλους παίρνοντας το σκηνικό του:
κουνελάκι στιφάδο». Το αγαπημένο τραγουδάκι: «Αχ κουνελάκι, κουνελάκι, ξύλο
που θα το φας» και εν γένει επιστρατεύθηκαν όλα τα παράγωγα της λέξης κουνέλι.
Αλλά και μετά την παράσταση του «Οιδίποδα τύραννου», που σκηνοθέτησε ο Ιάπωνας
Ταντάσι Σουζούκι, αρκετοί ήταν αυτοί που ζητούσαν στο γνωστό στέκι του
«Λεωνίδα», στο Λυγουριό, να φάνε σουτζουκάκια, υπονοώντας, πως δεν τους άρεσε
η δουλειά του.