«Δέχτηκα χωρίς να το θέλω»
Ενημερώσου πρώτα από ΤΑ ΝΕΑ
9 λεπτά  |
 |
|
Δύο φωτογραφίες, δύο εποχές. Ο νεαρός μουσικός Διονύσης Γεωργιάδης, στα 26 |
Ο κατηγορούμενος Διονύσης Γεωργιάδη απολογούμενος στον ανακριτή υποστήριξε τα εξής:
«Γνώριζα την οικογένεια ΞΗΡΟΥ από πολύ μικρός από την παιδική μου
ηλικία. Ήμουν φίλος με τα δυο μικρότερα παιδιά της οικογένειας, τον Νίκο και
τον Βασίλη. Είχαμε φιλικές σχέσεις μέχρι που πήγα στον Στρατό.
Το φθινόπωρο του ’98 αποφασίζω να μεταβώ στην Αθήνα.
Ερχόμενος στην Αθήνα, ο πρώτος άνθρωπος που συνάντησα ήταν ο Βασίλης με τον
οποίο προηγουμένως είχα συνεννοηθεί τηλεφωνικά. Ο Βασίλης μαζί με τον αδελφό
του Σάββα έμεναν τότε σε μονοκατοικία της οδού Παρθενώνος 17 στο Ηράκλειο
Αττικής. Επίσης μαζί τους έμενε και η φίλη του Σάββα, Αλίσια. Τότε για πρώτη
φορά γνώριζα τον αδελφό του Βασίλη, τον Σάββα ΞΗΡΟ και τη φίλη του Αλίσια. Στο
σπίτι αυτό φιλοξενήθηκα περίπου 7-8 μήνες.
Σταδιακά, με το πέρασμα του χρόνου, όταν μιλούσαμε για δουλειά εννοούσαμε
πλέον τη συμμετοχή μου σε ομάδα που θα έκανε κάποιες δουλειές που απαιτούν
υπομονή, εχεμύθεια και ήταν πολύπλοκες.
Με ψευδώνυμο «Αλέξης»
Εγώ είχα το ψευδώνυμο «Αλέξης». Τον Σάββα «Σπύρο», τον Βασίλη «Παναή». Για τις
μεταξύ μας συζητήσεις δώσαμε ψευδώνυμο στην Αλίσια «Δεντρολιβανιά». Το
ψευδώνυμο αυτό η Αλίσια δεν το γνώριζε.
Αναφορικά με την εμφάνιση δεν έπρεπε να είμαστε χαρακτηριστικοί. Μη έχοντας
επιλογή και νιώθοντας υποχρέωση στους αδελφούς ΞΗΡΟΥ που με φιλοξενούσαν όλο
αυτό το χρονικό διάστημα, μπήκα στην παραπάνω ομάδα. Σε λιγότερο από το
χρονικό διάστημα ενός μήνα, κλήθηκα από τον Σάββα να συμμετάσχω στην πρώτη μου
ενέργεια ως μέλος της ομάδας. Λίγες ημέρες πριν και τι συγκεκριμένα θα κάνω, ο
Σάββας σε συζητήσεις που είχαμε άρχισε να μου λέει ότι αυτές τις μέρες είναι
να κάνουμε κάτι, μετά από κάνα δυο μέρες μου είπε ότι θα δούμε ένα Μουσείο της
Πίστεως.
Για την Πίστεως
Αν θυμάμαι καλά, στο Μουσείο της Πίστεως πήγα δύο φορές, μία με τον Σάββα και
μία με τον Βασίλη. Πριν γίνει οποιαδήποτε ενέργεια στον παραπάνω στόχο, ο
Σάββας μου εξήγησε τους λόγους για τους οποίους θα γινόταν αυτή και
συγκεκριμένα ότι ο ιδιοκτήτης της Πίστεως θα προχωρούσε σε αγορά και
συγχώνευση με κάποια άλλη τράπεζα, με σκοπό να την κλείσει και αυτό θα είχε
σαν αποτέλεσμα πολλοί άνθρωποι να χάσουν τις δουλειές τους. Κάποια μέρα που
δεν θυμάμαι συγκεκριμένα, απογευματινές ώρες, ο Σάββας είχε πει σε εμένα και
στον Βασίλη να συναντηθούμε στην καφετέρια που βρίσκεται στο τέρμα Πατησίων
δίπλα από το φαστ φουντ Kagoo πλησίον της στάσης του ηλεκτρικού σιδηροδρόμου
Α. Πατησίων. Πήγα εκεί με τον ηλεκτρικό μαζί με τον Βασίλη, καθήσαμε στο
μαγαζί, παραγγείλαμε καφέ και μετά από λίγο ήρθε ο Σάββας μαζί με ένα άτομο
που πρώτη φορά έβλεπα. Κάθησαν και αυτοί στο τραπέζι μας, παρήγγειλαν καφέ και
μας σύστησε ο Σάββας, λέγοντας από εδώ ο «Αλέξης», δείχνοντας εμένα και από δω
ο «Λουκάς» δείχνοντας το άγνωστο για μένα άτομο.
Την επομένη στον ηλεκτρικό σταθμό Κ. Πατησίων στις 10.00 η ώρα το βράδυ, ο
Βασίλης κι εγώ συναντηθήκαμε με τον Σάββα και τον «Λουκά». Μετά και οι
τέσσερις μαζί, με τα πόδια παίρνοντας τη Λ. Ιωνίας προς τον Άγ. Ελευθέριο από
την πλευρά της Αχαρνών, φθάσαμε στο ύψος της τράπεζας όπου και σταματήσαμε.
Εκεί ο Σάββας άνοιξε ένα σακ βουαγιάζ και μας έδωσε από ένα ζευγάρι υφασμάτινα
γάντια.
Προσοχή, εκρηκτικά
Αφού και οι τέσσερις φορέσαμε γάντια, ο Σάββας έβγαλε μέσα από το σακ βουαγιάζ
το «καλάθι» που ήταν μια σακούλα από ψώνια μπλε χρώματος, μου το έδωσε και μου
είπε «να μην κάνω απότομες κινήσεις και να το αφήσω όσο πιο μαλακά γίνεται».
Επίσης μου είπε «το αφήνεις και περνάς απέναντι για να φύγουμε». Ο Σάββας
όρισε επιπλέον τις θέσεις που θα έπαιρναν οι υπόλοιποι και συγκεκριμένα πίσω
μου και σε απόσταση 10-15 μέτρων περίπου θα ήταν ο Σάββας με τον «Λουκά» και ο
Βασίλης θα βρισκόταν στο απέναντι πεζοδρόμιο, δεξιά μου παράλληλα με μένα.
Κατόπιν τούτου ξεκινήσαμε για την τοποθέτηση του καλαθιού. Περπατήσαμε ένα
τετράγωνο. Όταν έφθασα δίπλα στην τράπεζα, άφησα με προσεκτικό τρόπο το καλάθι
και απομακρύνθηκα προς το σημείο που είχαμε προκαθορίσει. Αφού συναντηθήκαμε
όλοι μαζί, περπατήσαμε για λίγο στην Αχαρνών και εγώ με τον Βασίλη
χρησιμοποιήσαμε συγκοινωνιακά μέσα και απομακρυνθήκαμε από το σημείο, ενώ ο
Σάββας με τον «Λουκά» απομακρύνθηκαν με τα πόδια χρησιμοποιώντας διάφορα
στενά. Εδώ θέλω να προσθέσω ότι στη συνάντηση που είχαμε μετά την τοποθέτηση
του καλαθιού, όλοι μας δώσαμε τα γάντια στον Σάββα, ο οποίος τα τοποθέτησε στο
σακ βουγιάζ. Ακόμη, για λόγους ασφαλείας εγώ φορούσα και ένα τζόκεϊ, χρώματος
κόκκινου. Μετά από μια ώρα περίπου εγώ και ο Βασίλης είχαμε φθάσει στο σπίτι
στο Ηράκλειο και μετά από λίγο ήρθε και ο Σάββας.
Φοβήθηκε ο επιχειρηματίας
Η Αλίσια εκείνες τις μέρες έλειπε μάλλον στην Ισπανία. Ο Σάββας άνοιξε την
τηλεόραση και περιμέναμε να ακούσουμε το δελτίο των 24.00.
Μετά από μια εβδομάδα περίπου ο Σάββας με ενημέρωσε ότι τελικά ο
επιχειρηματίας φοβήθηκε και μάλλον δεν θα γίνει η αγοραπωλησία της τράπεζας.
Μέχρι τον Αύγουστο του 1999 που έφυγα για διακοπές, ο Σάββας κατά καιρούς μου
ανέθετε κάποιες δουλειές της ομάδας. Τις πιο πολλές φορές τις δουλειές αυτές
τις έκανα με τον Βασίλη και κάνα δυο φορές μόνος μου. Συγκεκριμένα, για
χρονικό διάστημα μιας εβδομάδας περίπου, μία φορά μόνος μου, τρεις φορές με
τον Βασίλη και άλλες τόσες με τον Σάββα, κάναμε παρακολούθηση ενός αυτοκινήτου
μάρκας Μερσεντές, χρώματος μαύρου, με χαρακτηριστικά σκούρα τζάμια πράσινα,
όχι από το χρώμα, αλλά το πάχος τους, ίσως επειδή ήταν αλεξίσφαιρα. Εγώ ήξερα
ότι σκοπός ήταν να μάθουμε ποιες μέρες, ποιες ώρες περνάει και αν συνοδεύεται
από άλλο όχημα. Την εν λόγω παρακολούθηση την κάναμε στη συμβολή της Λ.
Αλεξάνδρας και της οδού Κυρίλλου Λουκάρεως στην πλευρά του ανερχόμενου της Λ.
Αλεξάνδρας, απέναντι από τον Άρειο Πάγο. Η παρακολούθηση γινόταν από τις 8.30
– 10.00 περίπου. Όσες φορές ήμουν εγώ εκεί δεν είδα κάτι που να έχει σχέση με
τη δουλειά που μου ανατέθηκε. Ενήμερος για το αποτέλεσμα της παρακολούθησης
ήταν ο Σάββας.
Κλοπές βαν
Πριν την παρακολούθηση στη Λ. Αλεξάνδρας, είχε ειπωθεί από τον Σάββα σε κοινή
συζήτηση όλων μας, τον Βασίλη, τον «Λουκά» κι εμένα, ότι χρειαζόμαστε ένα
αυτοκίνητο που θα χρησιμοποιηθεί σε μια επιχείρηση σε ένα μουσείο. Πραγματικά
από την οδό Καλλιρρόης και Φραντζή πήραμε ένα βαν λευκό, δεν θυμάμαι τι μάρκα
ήταν, το οποίο πήγαμε σε ένα ύψωμα στο Παγκράτι, όπου ο «Λουκάς» του άλλαξε
τις πινακίδες και το αφήσαμε κάπου στην περιοχή Ζωγράφου, σε σημείο το οποίο
βρήκε η Αστυνομία, όπως έμαθα και το πήρε. Όπως έμαθα, το βαν αυτό επρόκειτο
να χρησιμοποιηθεί για την παρακολούθηση της Εθνικής Τράπεζας Παγκρατίου, που
σκόπευαν να κτυπήσουν. Λίγες μέρες αργότερα, χωρίς να συμμετέχω σε αυτό,
έκλεψαν ένα άλλο βαν το οποίο έβαζαν τις πρώτες ώρες που λειτουργούσε η
τράπεζα σε θέση πλησίον της τράπεζας, την οποία κρατούσε με το δικό του αμάξι
ο Σάββας, μάρκας LADA, χρώματος λευκού, δεν θυμάμαι αριθμό κυκλοφορίας. Το εν
λόγω LADA συνήθως μετακινούσα εγώ και έβαζε στη θέση του ο Σάββας το βαν. Μετά
από λίγες μέρες από τους ίδιους έμαθα ότι η τράπεζα κτυπήθηκε από αυτούς και
αφαιρέθηκε άγνωστο σε μένα χρηματικό ποσό. Σε συζήτηση που έκανα με τον Σάββα,
τον ρώτησα αν υφίσταται αυτό που λένε 17Ν και ο Σάββας μου απάντησε ναι και
τους ξέρουμε και είναι αρκετοί. Τον χειμώνα του 1999 με αρχές του 2000 μετά
από απουσία μου (4) τεσσάρων μηνών στη Θεσ/νίκη λόγω τραυματισμού που είχα
στις διακοπές μου, επιστρέφω στην Αθήνα, ξεκινάω να δουλεύω ως
κινηματογραφιστής.
Έγινα ενοικιαστής
Τότε με πλησιάζει ο Σάββας και μου λέει ότι πρέπει να ενοικιαστεί ένα σπίτι
για λόγο τον οποίο δεν μου είπε. Όταν τον ρώτησα γιατί δεν το νοικιάζει
κάποιος άλλος, μου είπε ότι έχω νοικιάσει και ασχολούμαι με πάρα πολλά σπίτια,
γι’ αυτό πρέπει να νοικιάσεις εσύ. Δέχθηκα χωρίς να το θέλω, επειδή ήθελα να
ξεφύγω από αυτά. Μου έφερε ένα δελτίο αστυνομικής ταυτότητας με στοιχεία
ΠΑΠΑΔΗΜΗΤΡΙΟΥ Βασίλης, αλλά με φωτογραφία δική μου την οποία προηγουμένως
έδωσα προκειμένου να βγάλει την πλαστή ταυτότητα. Στη συνέχεια μου έδωσε
180.000 δρχ. και μου είπε, πήγαινε στην οδό Δαμάρεως 73 όπου θα συναντήσεις
τον πληρεξούσιο της ιδιοκτήτριας διαμερίσματος Α’ ορόφου της εκεί
πολυκατοικίας, η οποία απουσιάζει στο εξωτερικό με σκοπό να νοικιάσει το
διαμέρισμα. Πραγματικά πήγα στο διαμέρισμα, συνάντησα τον εν λόγο πληρεξούσιο,
ένα άτομο γύρω στα 50 με φαλάκρα και μουστάκι, περίπου στο δικό μου ύψος, λίγο
γεμάτος με ελαφριά κοιλίτσα.
Είδα προκηρύξεις
Η επόμενη επίσκεψή μου εκεί ήταν δύο με δυόμισι μήνες όταν πήγα μόνο να
πληρώσω ενοίκιο. Τα χρήματα τα έδωσα σε μια ηλικιωμένη κυρία στον Β’ όροφο,
στο ίδιο διαμέρισμα που πρωτοσυνάντησα τον πληρεξούσιο και τον είχα δει. Τη
δεύτερη φορά που μπήκα στο σπίτι ήταν κάποια στιγμή που είδα τον Σάββα και μου
είπε «πρέπει να πάμε στο σπίτι». Εκεί βρήκαμε τον «Λουκά», είδα ένα Η/Υ με όλα
τα πρακτικά της οργάνωσης μέσα, είδα τυπωμένες προκηρύξεις της οργάνωσης, όπλα
και συγκεκριμένα ένα πιστόλι και ένα ταχυβόλο και δύο – τρία σακ βουαγιάζ,
χωρίς να ξέρω το περιεχόμενό τους. Εκεί ακόμη διάβασα μία προκήρυξη που
αναφερόταν στη δολοφονία του Γουέλς. Ακόμη εκεί διαλύθηκε και η παραμικρή
αμφιβολία που είχα σχετικά με την οργάνωση στην οποία δυστυχώς συμμετείχα και
εγώ και δεν είναι άλλη από την οργάνωση 17Ν. Στο διαμέρισμα παρέμεινα περίπου
ένα τέταρτο και έφυγα. Μετά από αυτή την επίσκεψη ούτε στο διαμέρισμα της οδού
Δαμάρεως πήγα, ούτε σε δουλειά της οργάνωσης ανακατεύτηκα.
ΕΡΩΤΗΣΗ: Στη δολοφονία του ΣΟΝΤΕΡΣ ποια η συμμετοχή σου;
ΑΠΟΚΡΙΣΗ: Όχι, δεν είχα καμία σχέση. Σε συζητήσεις όμως που έγιναν
μεταξύ των μελών κατάλαβα ότι η παρακολούθηση που έκανα στη Λ. Αλεξάνδρας είχε
να κάνει με κάποιον Βρετανό ακόλουθο, ο οποίος είχε ηγηθεί κάποιων
επιχειρήσεων στα νησιά Φώκλαντ και σε άλλες βρετανικές επιχειρήσεις. Όταν
έγινε η δολοφονία του συνέδεσα την παρακολούθηση αυτή με το συμβάν».
Google news
