[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

Ακόμη και τη στιγμή που ψυχορραγεί, σκοτώνει. Σηκώνει το αιμόφυρτο χέρι και
εξοντώνει όποιον προλάβει. Ο τελευταίος ασπασμός της ημιθανούς πλέον
τρομοκρατικής οργάνωσης εξαπολύεται μαζί με μια ρουκέτα. Αυτή τη φορά δεν
διαμελίζει κορμιά. Δολοφονεί ψυχές. Γονιών, συγγενών, φίλων, γειτόνων… Όλων
εκείνων που χρησιμοποιούν τώρα παρελθόντα χρόνο για να περιγράψουν τους
ανθρώπους που νόμιζαν πως γνώριζαν. «Ήταν ένα πολύ καλό παιδί, ευγενικό,
φιλικό…» Δεν υπερβάλλουν. Γιατί οι τρομοκράτες εκπαιδεύονται να είναι έτσι.
Μειλίχιοι, νομοταγείς πολίτες, καλοί γείτονες. Πρόσωπα χαμηλών τόνων μακριά
από πολιτικές συζητήσεις. Οι πιο κοντινοί τους υποφέρουν από την αποκάλυψη.
Στέκονται στο πλευρό τους αμήχανα. Αν δεν ομολογούσαν οι ίδιοι τα εγκλήματά
τους, θα είχαν οργανωθεί να τους υπερασπίσουν. Ομάδες στήριξης με επικεφαλής
επιφανείς πολίτες (όλο και κάποιους θα γνώριζαν) θα αναλάμβαναν να
αντιστρέψουν το δυσμενές κλίμα. Θα δήλωναν εμπιστοσύνη στην ελληνική
Δικαιοσύνη, πίστη στον Θεό και… αλίμονο από μας. Που θα είχαμε να
παρακολουθήσουμε και αυτές τις αντιδράσεις. Καθώς, για όσους δεν το έχουν
αντιληφθεί, την ώρα που οι μισοί εργαζόμενοι απολαμβάνουν τις διακοπές τους
και οι άλλοι μισοί ζουν με το όνειρο της θάλασσας, οι άνθρωποι της ενημέρωσης
δουλεύουν πιο σκληρά από ποτέ. Ως αντιστάθμισμα της χαμένης – για το καλοκαίρι
τουλάχιστον – άδειας βαυκαλιζόμαστε με τη βεβαιότητα ότι επί των ημερών μας
εξαρθρώθηκε η Τρομοκρατία! Ξεχνώντας πως μαζί με τη 17 Νοέμβρη εξαντλούνται
και οι δυνάμεις μας, τρέχουμε να προλάβουμε την πραγματικότητα που προσπαθεί
με τη σειρά της να συναγωνιστεί τη φαντασία. Συχνά τα γεγονότα επαληθεύουν τα
σενάρια και, αντιστρόφως, οι ειδήσεις αποκαλύπτουν τον μύθο. Οι διώκτες της 17
Νοέμβρη δεν τηρούν ωράριο. Οι ώρες κοινής ησυχίας μάλλον τους εμπνέουν. Με το
απεχθές για μας απόρρητο των ανακρίσεων, μας παρέχεται η ελευθερία (ή
δουλεία;) να εικάζουμε, προσεγγίζοντας τα τεκταινόμενα ο καθένας με τον τρόπο
του. Οι επίσημες ανακοινώσεις, που έπονται, ακούγονται σαν πυροβολισμοί. Όταν
οι σφαίρες περνούν δίπλα μας, αναστενάζουμε με ανακούφιση και τρέχουμε. Το…
45άρι μάς ακολουθεί. Ο τελευταίος στόχος της 17Ν ευτυχώς είναι κινούμενος!