Τόνι Νέγκρι Θα με εκτελούσαν το ’97 οι Ερυθρές Ταξιαρχίες
Ενημερώσου πρώτα από ΤΑ ΝΕΑ
11 λεπτά  |
«ΤΑ ΝΕΑ» έχουν στην κατοχή τους και παρουσιάζουν αδημοσίευτο κείμενο του
Τόνι Νέγκρι σε παγκόσμια «πρώτη».
Ο Τόνι Νέγκρι κατηγορήθηκε ως «εγκέφαλος» των Ερυθρών Ταξιαρχιών, ήταν ο
καθηγητής του Πανεπιστημίου της Πάδοβα που ταίριαζε στο προφίλ που αναζητούσε
η ιταλική αστυνομία.
Αθωώθηκε από αυτήν την κατηγορία αλλά καταδικάστηκε για ένοπλη δράση κατά
του κράτους και φυλακίστηκε, μαζί με πλήθος μελών των Ερυθρών Ταξιαρχιών.
Εξελέγη βουλευτής μέσα από τη φυλακή, διέφυγε στη Γαλλία που τον περιέθαλψε
και έγινε καθηγητής φιλοσοφίας στη Σορβόννη.
Επέστρεψε όμως στην Ιταλία το 1997 αποφασισμένος να εκτίσει το υπόλοιπο της
ποινής του.
Τέθηκε πρώτα σε καθεστώς ημιελευθερίας, ζώντας ελεύθερος στη διάρκεια της
μέρας και έχοντας την υποχρέωση να επιστρέφει στις 7 το βράδυ στη φυλακή.
Σήμερα έχει μόνο την υποχρέωση να παραμένει εντός του σπιτιού του από τις 7
το βράδυ μέχρι τις 7 το πρωί.
Το φθινόπωρο θα κυκλοφορήσει στη Γαλλία νέο βιβλίο του Τόνι Νέγκρι (ο
συγγραφέας το έγραψε στα γαλλικά) με πιθανό τίτλο «Βιοπολιτική Αυτοβιογραφία»
ή «Αυτοβιογραφικό Αλφάβητο».
Η Αν Ντιφουρμαντέλ θα θέτει λέξεις που αρχίζουν από κάθε γράμμα της
αλφαβήτου και εκείνος θα διατυπώνει τις σκέψεις του.
Έτσι, με χαλαρή δομή, του επιτρέπεται να εκθέσει τις απόψεις του για τα
ένοπλα κινήματα αλλά και τις ευρύτερες πολιτικοφιλοσοφικές του απόψεις.
Μιλάει για τα όπλα και τις Ερυθρές Ταξιαρχίες, μέχρι τον Χάιντεγκερ και τον
Βίντκενσταϊν.
Το βιβλίο θα εκδοθεί στο τέλος του έτους και στα ελληνικά από το
«Μεταίχμιο».
 |
|
Ο Τόνι Νέγκρι ζει σε καθεστώς ημιελευθερίας: ελεύθερος στη διάρκεια της |
«ΤΑ ΝΕΑ» παρουσιάζουν εκτενές απόσπασμα του Νέγκρι που αναφέρεται στο πώς
ξεκίνησε η τρομοκρατία στην Ιταλία, στα αίτιά της, στην προσωπική του
περιπέτεια, στην αληθινή σχέση του με τις Ερυθρές Ταξιαρχίες, στις αστυνομικές
μεθόδους, στις συνοπτικές δίκες αλλά και στην αποκήρυξη του ένοπλου αγώνα. Το
κείμενο έχει τη μορφή συνέντευξης:
Υποστηρίζετε ότι οι πρώτες τρομοκρατικές ενέργειες προέρχονταν από το
Κράτος;
Οι πρώτες τρομοκρατικές ενέργειες αποφασίστηκαν από το Κράτος. Όταν η
αστυνομία έλεγε ότι επρόκειτο για απόπειρες αναρχικών, κανείς δεν το πίστευε.
Σήμερα, τα ίδια τα δικαστήρια αναγνωρίζουν ότι σε όλα αυτά ενεχόταν η CIA,
καθώς και οι μυστικές υπηρεσίες της Ιταλίας. Και ότι το Κράτος – διεφθαρμένο,
απομακρυσμένο από τον ρόλο του, σύμφωνοι, αλλά Κράτος, παρ’ όλα αυτά – ήταν
πίσω από όλα αυτά.
Επομένως, τις Ερυθρές Ταξιαρχίες τις χρησιμοποίησαν, ή αυτές απάντησαν
στο ίδιο έδαφος…
Απάντησαν στο ίδιο έδαφος. Γιατί η κυβέρνηση έκανε την αρχή; Για να
δημιουργήσει τον τρόμο. Γιατί αυτόν τον τρόμο; Την Ιταλία κυβερνούσε η
Χριστιανική Δημοκρατία. μια χώρα στα σύνορα της Δύσης, με ένα κομμουνιστικό
κόμμα και μια αριστερά που έφτανε το 35%, μια κοινωνική δυναμική εντελώς
ανεξέλεγκτη…
Ήμασταν κι εμείς οργανωμένοι. Το μόνο που δεν είχαμε σκεφτεί ήταν ότι η
καταστολή του Κράτους θα χρησιμοποιούσε και δίκες σταλινικού τύπου. Αυτό
άρχισε με τη μαζική σύλληψη δεκάδων ακροαριστερών ηγετών, στις 7 Απριλίου
1979. Είναι αυτό που ονομάστηκε «η δίκη της 7ης Απριλίου».
 |
|
Τόνι Νέγκρι, ο καθηγητής του Πανεπιστημίου της Πάδοβα στα χρόνια του ’70 |
Τι συνέβη;
Με πήραν εμένα μαζί με καμιά εξηνταριά άλλα άτομα, ήμασταν σχεδόν όλοι
πανεπιστημιακοί. Χτύπησαν τους διανοούμενους που ήταν μέσα στο κίνημα. Με
απίθανες κατηγορίες, όπως για παράδειγμα: «ένοπλη εξέγερση κατά του Κράτους».
Ήταν καταπληκτικό και τρομακτικό. Το παράδοξο αυτής της κατάστασης ήταν ότι η
άκρα αριστερά ήταν πιασμένη ανάμεσα στις σιαγόνες της Χριστιανικής
Δημοκρατίας, δηλαδή του κόμματος της αστικής τάξης, και του Κομμουνιστικού
Κόμματος! Το Κομμουνιστικό Κόμμα θεωρούσε ότι ήμασταν επικίνδυνοι καθότι
ανεξέλεγκτοι.
Υπερασπίζατε τις κομμουνιστικές ιδέες αλλά όχι το Κομμουνιστικό Κόμμα…
Ήμασταν απόλυτα αντίθετοι σε κάθε ολοκληρωτισμό. Επιδιώκαμε μια αληθινή
ανακατανομή του πλούτου. Είναι σχεδόν αδύνατο να να ζει κανείς ευπρεπώς αν δεν
έχει τη δυνατότητα να σπουδάζει και να εργάζεται. Η κοινωνία πρέπει να
οργανωθεί έτσι ώστε να επιτρέπει στους ανθρώπους να έχουν αυτά τα δικαιώματα,
αυτό δεν είναι κάτι τόσο ουτοπικό στην πραγματικότητα. Το παράδοξο είναι ότι
πολλές από τις ιδέες που είχαμε προτείνει τις υιοθέτησε αργότερα ο
προχωρημένος καπιταλισμός!
Πες μου τον φίλο σου…
Και σας παράτησαν και από τις δύο πλευρές…
Το Κομμουνιστικό Κόμμα έμαθε στη Χριστιανική Δημοκρατία τι ήταν μια σταλινική
δίκη, δηλαδή η απόλυτη καταδίκη, η διαγραφή, η σύνθλιψη. Οι δίκες αυτές
χρησιμοποιούσαν εξωφρενικούς τύπους επιχειρημάτων, έναν παραστρατημένο
ορθολογισμό. Στη δική μου περίπτωση, είχα γράψει, είναι η αλήθεια, πράγματα
επαναστατικά που κρίθηκαν επικίνδυνα. Άρα, ήμουν κατ’ ανάγκην σε επαφή μ’
αυτούς που έκαναν «επικίνδυνα πράγματα», άρα ήμουν επίσης αρχηγός εγκληματικής
οργάνωσης. Αλλά στο μέτρο που ήμουν αρχηγός «ανατρεπτικής» εγκληματικής
οργάνωσης, όλοι μου οι φίλοι ήταν κατ’ ανάγκην μέλη αυτής της οργάνωσης. Έτσι,
για παράδειγμα, βρέθηκα στη φυλακή μ’ ένα φίλο που είχα να τον δω δέκα χρόνια.
Θαύμα της εξωφρενικής λογικής.
 |
|
Ο Άλντο Μάρο νεκρός. Μετά τη δολοφονία του από τους εκτελεστές των Ερυθρών |
Με το πρόσχημα ότι τους είχατε κάνει μέλη της οργάνωσης.
Δεν υπήρχε όριο στην προφυλάκιση. Οι περισσότεροι υπόδικοι της «δίκης της 7ης
Απριλίου» αθωώθηκαν τελικά, αλλά έκαναν έξι, επτά χρόνια φυλακή με το καθεστώς
της προφυλάκισης, περιμένοντας δίκες που δεν έρχονταν. Έξι – επτά χρόνια χωρίς
λόγο. Και ούτε μια δικαιολογία. Εγώ είχα την τύχη να γίνω βουλευτής ύστερα από
τέσσερα χρόνια σε φυλακή υψηλής ασφαλείας, και βγήκα χάρη σ’ αυτή τη θέση. Δύο
μήνες μετά έγινε μεγάλη συζήτηση στη Βουλή για να δουν αν έπρεπε να μου
αφαιρέσουν τη βουλευτική μου ασυλία, και έχασα με 296 ψήφους έναντι 300. Για
τέσσερις αρνητικές ψήφους έπρεπε να επιστρέψω στη φυλακή. Η κατάσταση, όμως,
ήταν τόσο τεταμένη που φοβόμουνα για τη ζωή μου κι έτσι προτίμησαν να φύγω για
τη Γαλλία. Για τέσσερις ψήφους…
Σας άφησαν να φύγετε;
Όχι, το ‘σκασα. Αλλά πάντα πίστευα ότι με άφησαν να φύγω γιατί, αν ήθελαν, θα
μπορούσαν να βρουν πληροφοριοδότες. Το παράδοξο είναι ότι οι τέσσερις ψήφοι
ήταν των ριζοσπαστικών που, ωστόσο, με είχαν εκλέξει στις λίστες τους για να
με βγάλουν από τη φυλακή και που με καταδίκαζαν να επιστρέψω σ’ αυτήν τρεις
μήνες μετά…
Αν δεν είχατε εκλεγεί, θα είχατε μείνει στη φυλακή, σαν τους άλλους…
Ναι, ακόμα εκεί θα ήμουνα, φαντάζομαι.
Είπαν ότι οι Ερυθρές Ταξιαρχίες σάς κράτησαν κακία που φύγατε στη
Γαλλία.
Όχι, οι Ερυθρές Ταξιαρχίες μού κράτησαν κακία επειδή δήλωσα ότι ο πόλεμος είχε
τελειώσει.
Ο πόλεμος κατά του Κράτους;
Ναι. Έπρεπε να παρθεί μια απόφαση. Είναι μεγάλη ιστορία… Γνώριζα ορισμένα
μέλη των Ερυθρών Ταξιαρχιών, είχα παρακολουθήσει τη σύσταση του κινήματος εκ
των ένδον, και μάλιστα είχα κάποια συμπάθεια γι’ αυτό το κίνημα στις αρχές.
Βγάζαμε ένα περιοδικό που λεγόταν Contro – informazione, του οποίου ήμουν ένας
από τους ιδρυτές μαζί με κάποια μέλη των Ερυθρών Ταξιαρχιών. Αλλά κάποια
στιγμή, άρχισαν να σκοτώνουν.
Τότε πάψατε να συμφωνείτε…
Φυσικά και δεν συμφωνούσα! Αλλά υπήρχαν και πολλοί άλλοι σύντροφοι με τους
οποίους ήμουν σε επαφή και που αρνιόνταν αυτήν τη λογική. Έτσι, είπαμε μαζί
ότι δεν συμφωνούσαμε. Επιπλέον η πρώτη δολοφονία που έγινε από τις Ερυθρές
Ταξιαρχίες ήταν καθαρά τυχαία, η θεωρία ήρθε μετά. Ήταν παράλογο, το γεγονός
είχε συμβεί στην Πάδουα, στο Πανεπιστήμιο όπου δίδασκα. Είχαν επιτεθεί στην
έδρα του Φασιστικού Κόμματος, και ένας καραμπινιέρος προβοκάτορας είχε
απαντήσει πυροβολώντας τους. Τον σκότωσαν. Δεν υπήρχε κανένα σχέδιο
δολοφονίας, ήταν απλώς άμυνα, αλλά στα πλαίσια της οργάνωσης των Ερυθρών
Ταξιαρχιών αποφάσισαν ότι έπρεπε οπωσδήποτε να δικαιολογήσουν αυτό τον θάνατο
δίνοντάς του μια θεωρητική νομιμοποίηση. Από εκείνη τη στιγμή άρχισαν να
κάνουν τρελά πράγματα. Η πιο κρίσιμη στιγμή ήταν βέβαια η υπόθεση Άλντο Μόρο.
Προσπαθήσαμε να απομονώσουμε τις Ερυθρές Ταξιαρχίες, αλλά συνέλαβαν εμάς! Στη
φυλακή, συναντηθήκαμε με ανθρώπους από τις Ερυθρές Ταξιαρχίες, ήταν ειδικές
φυλακές, ήμασταν όλοι μαζί, αυτό διευκόλυνε την ταύτισή μας μαζί τους, στα
μάτια του κόσμου. Ήταν βολικό για την εξουσία. Εγώ κατηγορήθηκα ότι ήμουν
αρχηγός των Ερυθρών Ταξιαρχιών και έτσι το κίνημα αποκεφαλίστηκε…
Τότε ήταν που είπατε ότι ο ένοπλος αγώνας είχε τελειώσει;
Συντάξαμε ένα έγγραφο για να το πούμε. Το ονομάσαμε «έγγραφο της δεκαετίας του
’90». Δηλώναμε σ’ αυτό ότι ο ένοπλος αγώνας είχε τελειώσει και ότι όλοι όσοι
στο εξής θα τον συνέχιζαν ήταν εχθροί. Τότε οι Ερυθρές Ταξιαρχίες απάντησαν
ότι θα μας σκότωναν. Και φυσικά, έπρεπε ν’ αρχίσουν από μένα.
Έφτασαν ώς εκεί;
Ναι, ήταν θανατική καταδίκη. Όταν επέστρεψα στην Ιταλία, τον Ιούλιο του 1997,
με έβαλαν μέσα σε κελί μαζί μ’ αυτόν που επρόκειτο να με σκοτώσει! Ήταν αστείο
να βλέπει κανείς ότι η εξουσία προσπαθούσε ακόμα να παίξει μαζί μας, ενώ έχουν
περάσει είκοσι χρόνια και όλα αυτά σήμερα πλέον δεν έχουν σημασία. Το να τους
κρατάνε στη φυλακή, το 2002, δεν έχει πια καμία σημασία, εκτός απ’ αυτήν της
καθαρής εκδίκησης. Ο ένας απ’ αυτούς έχει γίνει διευθυντής μιας τεράστιας
διαφημιστικής εταιρείας της οποίας είναι ο αντιπρόσωπος στη Ρώμη, και ζει έτσι
εδώ και δέκα χρόνια που είναι ημι-ελεύθερος. Το βράδυ κοιμάται στη φυλακή και
την ημέρα μετατρέπεται σε εξαίρετο διευθυντή επιχείρησης «που έχει πετύχει».
Όταν ήμουν κι εγώ ημι-ελεύθερος, βγαίναμε μαζί το πρωί, γυρίζαμε μαζί το
βράδυ, ήταν κάπως σαν οικοτροφείο αγοριών που ξαναβρίσκονται το βράδυ και
διηγούνται την ημέρα τους.
Ιταλία, χώρα καθολικών
Δεν είναι η δική μου, ειδικά, ιστορία που έχει ενδιαφέρον, είναι η ιστορία
μιας γενιάς που θα έπρεπε να διηγηθούμε, για να εξηγήσουμε και για ποιο λόγο η
αφήγηση αυτή μόνο το 2001 ήταν πλέον δυνατόν να γίνει. Πρέπει να καταλάβουμε
ότι η Ιταλία είναι χώρα καθολικών. Στα μέσα της δεκαετίας του ’70, και σαν
απάντηση στο 1968, υπήρξε μια διεστραμμένη συμμαχία μεταξύ καθολικισμού και
σταλινισμού. Αυτό που ονόμασαν «ιστορικό συμβιβασμό», ήταν ο συμβιβασμός του
Κομμουνιστικού Κόμματος και της Χριστιανικής Δημοκρατίας που συμφώνησαν για να
ακολουθήσουν μια κοινή πολιτική. Στη συμμαχία αυτή, οι κομμουνιστές αποκόπηκαν
από το επαναστατικό ιδεώδες, δηλαδή από την ιδέα των φτωχών και των
εργαζομένων. Η μεγάλη ιταλική καταστολή άγγιξε όλους όσους καταδίκαζαν αυτό.
Διότι μετά το 1968, στην Ιταλία, όπως κι αλλού, υπήρχε μια τεράστια ελπίδα
αλλαγής που υποστηριζόταν από τους αγώνες – στα εργοστάσια, στα πανεπιστήμια,
στις ομάδες γυναικών – και αυτήν ακριβώς την ελπίδα συνέθλιψε ο ιστορικός
συμβιβασμός. Επιπλέον, όλη η αριστερή διανόηση της Ευρώπης υποστήριζε το
Ιταλικό Κομμουνιστικό Κόμμα, γιατί διατηρούσε μια κάποια ανεξαρτησία απέναντι
στην ΕΣΣΔ. Στην πραγματικότητα, όμως, το Ιταλικό Κομμουνιστικό Κόμμα πλήρωνε
αυτή την ελευθερία κριτικής με συμμαχίες που έκανε με την τότε εξουσία της
χώρας, και αυτό εμπεριείχε τον θάνατο, την προδοσία, την κατασκοπεία, τις
προβοκάτσιες.
Τι είναι βία;
Οι κρατούμενοι των Ερυθρών Ταξιαρχιών με τους οποίους ήμουν στη φυλακή τη
δεκαετία του ’80 και μετά την επιστροφή μου, το 1997, προέρχονται από λαϊκά
περιβάλλοντα. Πραγματικά πίστεψαν ότι έκαναν επανάσταση.
Δεν σκέφτηκαν ότι μπορούσε να υπάρχει και ειρηνική οδός;
Κανείς δεν το πίστευε εκείνη την εποχή, ούτε κι εγώ. Ακόμα και σήμερα πιστεύω
ότι η βία του Κράτους υπάρχει. Και ότι η απάντηση μπορεί να είναι μη βίαιη,
αλλά σίγουρα όχι ειρηνική. Σε κάθε περίπτωση, αυτό παραμένει μια αντίσταση. Ο
καπιταλισμός, όχι, δεν είναι ειρηνικός! Δεν μπορεί να επιζεί δίχως βία. Μας
λένε ότι ο καπιταλισμός είναι φυσικός, γιατί η αγορά και η ανταλλαγή είναι
φυσικές μορφές της ζωής των πολιτών. Μας κάνουν να πιστέψουμε ότι δεν υπάρχει
άλλος τρόπος να φανταστούμε και να πραγματοποιήσουμε μορφές παραγωγής και
αναπαραγωγής του πλούτου και της ζωής. Λοιπόν; Όλα αυτά είναι βία. Το πρόβλημα
της εποχής δεν ήταν η αναζήτηση ειρηνικής οδού. Ήταν να διαλέξεις ανάμεσα στην
αντίσταση σ’ αυτήν τη βία, πράγμα που έκανα εγώ, και τη χρήση της ίδιας αυτής
βίας – ένοπλης – πράγμα που έκαναν οι Ερυθρές Ταξιαρχίες.
Αιτίες ένοπλου αγώνα
Το στοιχείο που επιτρέπει να καταλάβουμε γιατί ο ένοπλος αγώνας διήρκεσε τόσο
πολύ στην Ιταλία, είναι μια ορισμένη κομμουνιστική παράδοση ριζωμένη στη μνήμη
της αντίστασης κατά του φασισμού στον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο. Υπήρχε έντονη
ιστορική ομοιογένεια ανάμεσα στο απελευθερωτικό κίνημα και τους κοινωνικούς
αγώνες που είναι μεταγενέστεροι του πολέμου. Η αντιφασιστική αντίσταση είναι
κάτι που πέρασε μέσα στις διάφορες ιταλικές κουλτούρες στον Βορρά. Όλα αυτά
προστέθηκαν στην κομμουνιστική παράδοση της πάλης των τάξεων και στο πρόβλημα
της εσωτερικής μετανάστευσης. Αυτό καθόρισε μια σκλήρυνση των τάξεων, δηλαδή
έναν «πόλεμο των τάξεων». Αυτό που συνέβη από το 1968 και μετά, στην αρχή
θεωρήθηκε σαν επανάληψη της «αντίστασης», και ίσως για τον ίδιο αυτό λόγο
διήρκεσε δέκα χρόνια και όχι μερικές εβδομάδες, όπως αλλού, και λόγω διάρκειάς
του, το κίνημα απέκτησε βάθος. Η Ιταλία είναι η πρώτη χώρα όπου οι αγώνες δεν
δόθηκαν μόνο στα εργοστάσια, αλλά απλώθηκαν σ’ ολόκληρη την κοινωνία:
αγωνίζονταν για την αυτόματη μείωση όλων των τιμών που αφορούν το σύνολο, για
παράδειγμα των ενοικίων ή των εισιτηρίων των μαζικών μέσων μεταφοράς,
αγωνίζονταν για μια καλύτερη ζωή. Στο Μιλάνο, παραδείγματος χάριν, όπου έζησα
ένα μεγάλο μέρος της δεκαετίας του ’70, υπήρχαν γειτονιές που είχαν
«ελευθερωθεί» και δεν πλήρωναν φόρους, ούτε μεταφορές ούτε ενοίκια… Εγώ
έμενα στις παρυφές μιας τέτοιας γειτονιάς, η ζωή εκεί ήταν απίστευτη, δεν
μπορείτε να φανταστείτε.
Google news
