«Γοητευτικός… και αποφασισμένος»
Ενημερώσου πρώτα από ΤΑ ΝΕΑ
5 λεπτά  |
Ένας άνθρωπος με πολλές ικανότητες…. Γοητευτικός, ευγενικός,
καλλιεργημένος, με σαφή πολιτική και ιδεολογική τοποθέτηση… «Ένας άνθρωπος
απ’ τον οποίο τα περίμενες όλα…», λέει για τον Αλέξανδρο Γιωτόπουλο ο
Ανδρέας Στάικος, αλλοτινός του φίλος την περίοδο 1967-74.
 |
|
Παρίσι 1968. «Οι περισσότεροι Έλληνες γνωρίζονταν γιατί είχαν κοινό όραμα τον |
Ο Ανδρέας Στάικος, θεατρικός συγγραφέας και μεταφραστής, έζησε κι αυτός τα
μαύρα χρόνια της χούντας μακριά από την Ελλάδα, στο Παρίσι, όπου μετέβη το
1967 για να σπουδάσει Θέατρο. Την εποχή εκείνη, θυμάται ο Ανδρέας Στάικος,
μιλώντας στα «ΝΕΑ», «υπήρχαν χιλιάδες Έλληνες στο Παρίσι».
Αντιδικτατορικοί
Στα καφενεία του Σεν Ζερμέν Ντε Πρε, οι Έλληνες ήταν μεν πολλοί, αλλά δεν ήταν
άγνωστοι μεταξύ τους. «Δεν ήταν δύσκολο να γνωριστείς και να βρεις τους άλλους
Έλληνες που βρίσκονταν εκεί. Γιατί υπήρχε το κοινό όραμα, ο αντιδικτατορικός
αγώνας», μια επιθυμία για αντίσταση, «νεφελώδης και ασαφής», όπως την
χαρακτηρίζει ο ίδιος.
Ο φόβος των περισσοτέρων, λέει, «ήταν ότι στην Ελλάδα θα είχαμε μια χούντα
ανάλογη με τη χούντα της Ισπανίας ή άλλων χωρών, δηλαδή πολύχρονη, κάτι που
τελικά δεν είχαμε, αφού η χούντα στην Ελλάδα έπεσε μέσα σε διάστημα επτά ετών.
Γι’ αυτό και κάποιοι υποστήριζαν μια πιο βίαιη και ένοπλη μορφή έκφρασης της
αντίστασης στη χούντα και θεωρητικά οργανώνονταν…»
«Φαινόταν από τότε…»
Τον Αλέξανδρο Γιωτόπουλο τον γνώρισε «το 1967 ή ’68». Τον περιγράφει ως έναν
άνθρωπο «πολύ γοητευτικό, καλλιεργημένο, διαβασμένο και με ιδιαίτερη
λεπτότητα». Έναν άνθρωπο «με μεγάλη θέληση και αποφασιστικότητα… Φαινόταν
από τότε…», λέει χαρακτηριστικά ο παλιός του φίλος.
Το ενδιαφέρον του Αλέξανδρου Γιωτόπουλου για την πολιτική… δεν
κρυβόταν…«Πάντα μιλούσε για πολιτική. Το βασικό ενδιαφέρον του όμως, τότε,
όπως και όλων όσων βρέθηκαν στο Παρίσι, ήταν η επαναστατική πολιτική…». Δεν
ήταν όμως, μόνο ένας άνθρωπος που μιλούσε και γνώριζε πολλά για πολιτική, αφού
τα ενδιαφέροντα και οι γνώσεις του επεκτείνονταν και σε άλλους χώρους:
«Ενδιαφερόταν πολύ για τη λογοτεχνία, τον κινηματογράφο και τα παρακολουθούσε
στενά στο Παρίσι. Ήταν πολύ ενημερωμένος για όλα. Και επιπλέον ήταν πολύ καλός
στην παρέα».
Στρατοδικείο για την «29η Μάη»
Στα χρόνια της δικτατορίας ο Ανδρέας Στάικος ήταν μαζί με τον Αλέξανδρο
Γιωτόπουλο μέλος της ακροαριστερής οργάνωσης «29η Μάη». «Εγώ, εκείνος,
πέντε-έξι άνθρωποι συνολικά», λέει. Μάλιστα, το 1971, ο Αλέξανδρος Γιωτόπουλος
και ο Ανδρέας Στάικος καταδικάστηκαν ερήμην τους σε στρατοδικείο της
Θεσσαλονίκης «για παραβίαση του Νόμου 509 περί ανατροπής του καθεστώτος»,
λέει.
Μαζί τους καταδικάστηκαν και οι Κυριακίδης και Κιθαρατζής. «Νομίζω ότι μας
καταδίκασαν σε τρία ή τέσσερα έτη, δεν θυμάμαι καλά. Πάντως, το μάθαμε όσο
βρισκόμασταν εκεί απ’ το ραδιόφωνο και απ’ τα αποκόμματα των εφημερίδων που
μας έστειλαν οι δικοί μας».
Από το 1974 χαθήκαμε
Αργότερα προχώρησαν στη διάλυση της «29ης Μάη», την οποία χαρακτηρίζει «μια
ρομαντική οργάνωση, στην οποία συζητούσαμε συνέχεια». «Είχαμε πια χάσει το
ενδιαφέρον μας. Δεν υπήρχε λόγος ύπαρξης μιας τέτοιας οργάνωσης. Λίγο μετά απ’
αυτό χαθήκαμε με τον Γιωτόπουλο, αλλά και με τους υπόλοιπους. Γύρω στα 1974 ο
καθένας πήρε την κατεύθυνσή του και από τότε δεν ξαναβρεθήκαμε, ούτε άκουσα
τίποτα για κείνον ποτέ», επισημαίνει.
Στα χρόνια της γνωριμίας τους είχε φανεί, λέει, ότι «ο Αλέξανδρος ήταν
άνθρωπος με ηγετικές ικανότητες». Ήταν μάλιστα τόσο συγκροτημένος ιδεολογικά
και πολιτικά, ώστε «αναρωτιέμαι πώς ξέφυγε απ’ τα χέρια του η κατάσταση…».
Είχε χάσει τον έλεγχο
 |
|
Ως άνθρωπο με μεγάλη θέληση και αποφασιστικότητα, με σαφή πολιτική και |
Και δεν εννοεί μόνο τη σύλληψή του. «Η 17Ν ξεκίνησε μ’ ένα ισχυρό πολιτικό
παρελθόν, το οποίο αρχικά είχε τη συμπάθεια των περισσότερων από εμάς, αλλά
μετά ξέπεσε. Τα τελευταία 15 χρόνια η οργάνωση δεν είχε καμία σχέση με την
αρχική 17 Νοέμβρη. Αυτό με κάνει να πιστέψω ότι η κατάσταση είχε φύγει απ’ τα
χέρια του Γιωτόπουλου αυτά τα τελευταία χρόνια», λέει.
Η 17 Νοέμβρη, κατά την άποψή του, «είχε όλα τα προσόντα για μεγαλύτερη
συνέπεια και πολιτική υπόσταση, αλλά κατάντησε, σύμφωνα μ’ αυτά που είδαμε,
μια οργάνωση αλαλούμ, η οποία δυσφήμησε την αρχική οργάνωση. Η 17 Νοέμβρη
νοθεύτηκε και ο Γιωτόπουλος έχασε τον έλεγχο».
Δεν εκπλήσσεται…
Για το μυστηριώδες ταξίδι του Γιωτόπουλου στην Κούβα, «είχα ακούσει κι εγώ
κάποιες πληροφορίες ανεξακρίβωτες. Οπωσδήποτε αυτές οι πληροφορίες θα είχαν
βάση», πιστεύει.
Ο Ανδρέας Στάικος, ο οποίος ζούσε στο Παρίσι έως το 1981, έφυγε από την «29η
Μάη» νωρίτερα από τη διάλυσή της. «Μ’ ενδιέφερε περισσότερο το θέατρο. Και,
προφανώς, δεν είμαι γεννημένος για την πολιτική», λέει χαρακτηριστικά. Όσο για
το αν ξαφνιάστηκε που ο αλλοτινός του φίλος Αλέξανδρος Γιωτόπουλος είναι ο
άνθρωπος-φάντασμα που οι ελληνικές αρχές κυνηγούσαν εδώ και 27 χρόνια, η
έκπληξή του δεν φαίνεται να είναι μεγάλη.
….«Θα τα περίμενα όλα απ’ αυτόν τον άνθρωπο…», καταλήγει.
Ν. ΚΑΡΑΜΑΝΛΗΣ
«Τίποτε δεν έδειχνε τα όσα λέγονται…»
Τη διετία 1964-1966 ο δικηγόρος κ. Νίκος Καραμανλής – που ζούσε τότε στο
Παρίσι – γνωρίστηκε με τον Αλέξανδρο Γιωτόπουλο. «Ανήκε, όπως και πολλοί
άλλοι, στο φοιτητικό κίνημα της εποχής. Αν και δεν φαίνεται να είχε διακριθεί
ιδιαίτερα για την ενεργητικότητά του, ήταν αρκετά γνωστός ως ένα από τα
“ζωντανά” μέλη του κινήματος».
Ο ίδιος περιγράφει τον Αλ. Γιωτόπουλο ως «έναν άνθρωπο ευγενικό στην όψη,
χωρίς ιδιαίτερες εξάρσεις.
Τίποτα σε αυτόν τον φοιτητή δεν θα μπορούσε να προοιωνίσει τα όσα λέγονται
σήμερα». Και προσθέτει: «Έμενε στο Ελληνικό Σπίτι, στην Πανεπιστημιούπολη
(Fondation Hellenique) και είχε επαφές με τον σύλλογο Ελλήνων φοιτητών. Απ’
όσο μπορώ να γνωρίζω, εκτός Πανεπιστημίου είχε επαφές με ομοϊδεάτες του
αριστερού χώρου».
Το 1966 ο κ. Καραμανλής φεύγει από το Παρίσι. Επιστρέφει μερικά χρόνια
αργότερα, τέλη του 1973 – αρχές του 1974, αλλά δεν ξανασυναντά τον Αλέξανδρο
Γιωτόπουλο. «Όταν επέστρεψα, έμαθα ότι είχε φύγει από το Παρίσι.
Έκτοτε δεν το ξαναείδα ούτε έμαθα κάτι για τον ίδιο».
Google news
