Θέμα γούστου…

Αυτό το ζήτημα της αντικειμενικότητας που «μπάζει» από υποκειμενικότητα,
έρχεται και ξανάρχεται. Δύο πρόσφατα και παρόμοια παραδείγματα εξηγούν
παραστατικά το θέμα. Η πρεμιέρα της «Ευάδνης» που δόθηκε στους Δελφούς από το
ΔΗΠΕΘΕ Αγρινίου ενθουσίασε, κατά γενική ομολογία, το κοινό. Αντικειμενικό ή
υποκειμενικό; Στη συζήτηση που έγινε την επομένη, ανάμεσα στους συντελεστές
και στους θεατές, ο Διαγόρας Χρονόπουλος μίλησε για τις αντιρρήσεις που είχε
ως προς τον φωτισμό, που «υπερτόνιζε τη μινιμαλιστική σκηνική αντίληψη της
παράστασης». Αντικειμενικό ή υποκειμενικό το σχόλιό του; Ο Δήμος Αβδελιώδης, ο
οποίος είχε κάνει τους φωτισμούς, αφού εξήγησε θεωρητικά γιατί χειρίστηκε έτσι
το θέμα, κατέληξε: «Αλλά το τελικό κριτήριο είναι να μου αρέσει εμένα. Κι αυτό
μου άρεσε».

και σ’ όποιον αρέσουμε…

Μια μέρα μετά παίχτηκε ο «Οιδίπους επί Κολωνώ», που έγραψε και σκηνοθέτησε ο
Νιγηριανός Νομπελίστας Γουόλε Σογίνκα. Η παράσταση, κατά γενική ομολογία, ήταν
ατυχής. Πόσες υποκειμενικές κρίσεις μπορεί να δώσουν το κύρος της
αντικειμενικότητας; Στην καθιερωμένη συζήτηση που γίνεται την επομένη στο
Συνεδριακό Κέντρο Δελφών, αφού ορισμένοι σύνεδροι αναφέρθηκαν – με πολύ
σεβασμό είναι αλήθεια – σε διάφορα φιλολογικής σημασίας ζητήματα που αφορούσαν
τη γραφή, κάποιος πήρε τον λόγο και ρώτησε τον συγγραφέα-σκηνοθέτη αν θα έχει
αμφιβολίες επί του αποτελέσματος κι αν θα αναθεωρούσε την άποψή του, τόσο για
το ισχνό έργο όσο και για τη μαθητική παράσταση. Και η απάντηση με την οίηση
του Νομπελίστα: «Δεν ξέρω αν το σχόλιό σας είναι έγκυρο ή αν όχι». Πάντως δεν
θα αναθεωρήσει τίποτα, γιατί η υποκειμενική του άποψη μετράει. Άντε τώρα να
βρεις το αντικειμενικό.