Τα όπλα αποκαλύπτουν

Τέσσερα από τα όπλα που βρέθηκαν στις δύο γιάφκες της 17 Νοέμβρη έχουν ήδη
«μιλήσει» στα εργαστήρια της Αντιτρομοκρατικής Υπηρεσίας. Η Αστυνομία έχει
χειροπιαστές αποδείξεις που δένουν τους κατόχους τους με συγκεκριμένα
τρομοκρατικά χτυπήματα: δολοφονίες, τραυματισμούς, αλλά και ληστείες και
συμπλοκές. Ανάμεσά τους βρίσκεται το 45άρι πιστόλι – δεύτερη «σφραγίδα» της 17
Νοέμβρη – με το οποίο κόπηκε το νήμα της ζωής επτά ανθρώπων και τραυματίστηκε
ακόμη ένας. Η επιλογή του κάθε όπλου όμως, ανάλογα με τον στόχο και τις
ανάγκες των τρομοκρατών, δίνει και μία σειρά επιπλέον στοιχείων στην
Αστυνομία, που μένει να αξιολογηθούν και να αξιοποιηθούν στην πορεία των
ερευνών.

ΤΟ 45άρι ΤΗΣ ΔΑΜΑΡΕΩΣ

Κοινή πορεία με το «ιστορικό» μέχρι το ’89

Αν επιχειρήσει κανείς να αξιολογήσει και να κατατάξει τα τέσσερα όπλα, τότε το
σημαντικότερο, μέχρι στιγμής, είναι το σαρανταπεντάρι που βρέθηκε στη γιάφκα
της οδού Δαμάρεως 73, στο Παγκράτι. Είναι ένα όπλο που πρωτοεμφανίζεται στα
χέρια των τρομοκρατών της 17 Νοέμβρη, το 1980, στη δολοφονία του Παντελή
Πέτρου και του οδηγού του Σωτήρη Σταμούλη. Τόσο τότε όσο και στα επόμενα
χτυπήματα μέχρι και τη δολοφονία του Παύλου Μπακογιάννη, τον Σεπτέμβριο του
1989, το σαρανταπεντάρι της Δαμάρεως δεν χρησιμοποιείται μόνο του, αλλά μαζί
με το «ιστορικό» πιστόλι, ιδίου διαμετρήματος, με το οποίο είχε
πρωτοεμφανιστεί η 17 Νοέμβρη. Αυτό το πρώτο 45άρι, με το οποίο εκτελέστηκαν ο
Ρίτσαρντ Γουέλς και ο Πέτρος Μάλλιος δεν έχει βρεθεί έως τώρα ή τουλάχιστον
δεν έχει γίνει καμία σχετική ανακοίνωση. Ταυτόχρονα, αυτό το πιστόλι έχει
συνδεθεί με την «ιστορική ηγεσία» της 17 Νοέμβρη, την πρώτη γενιά της
οργάνωσης.

Το 1989 θεωρείται σημαντικός σταθμός για την πορεία της τρομοκρατικής
οργάνωσης. Υπάρχει η εκτίμηση ότι από τότε είχε αρχίσει να υπάρχει διαχωρισμός
μεταξύ του πρώτου, κλειστού κύκλου των τρομοκρατών και εκείνων που κατά τη
δεκαετία του ’80 στρατολογήθηκαν στην οργάνωση. Από το ’89 και στα επόμενα
χτυπήματα, που έως τώρα έχει διαπιστωθεί η χρήση του, το σαρανταπεντάρι της
Δαμάρεως παύει να είναι «ζευγάρι» με το ιστορικό: εμφανίζεται δύο ακόμη φορές,
το 1992, μαζί με ένα από τα 38άρια της 17 Νοέμβρη στην επίθεση κατά του
Λευτέρη Παπαδημητρίου και στη δολοφονία του Βρετανού ταξιάρχου Στίβεν Σόντερς,
μαζί με ένα G-3.

Η προέλευση του συγκεκριμένου πιστολιού δεν είναι γνωστή. Ο αριθμός σειράς – η
ταυτότητα με την οποία βγαίνει από το εργοστάσιο κάθε όπλο – είναι σβησμένος.
Η εξέτασή του στα εργαστήρια της Αντιτρομοκρατικής συνεχίζεται και ενδεχομένως
να συνδεθεί στην πορεία της και με άλλες υποθέσεις: τρομοκρατικά χτυπήματα
κατά πρώτο λόγο, αλλά ενδεχομένως και ληστείες.

ΤΟ 45άρι ΤΗΣ ΠΑΤΜΟΥ

Στη συμπλοκή των Σεπολίων

Το δεύτερο σαρανταπεντάρι που έχει γίνει γνωστό ότι βρέθηκε και είναι πλέον
στα χέρια της Αντιτρομοκρατικής είναι αυτό που εντόπισαν οι αστυνομικοί στη
γιάφκα της οδού Πάτμου.

Μέχρι στιγμής αξιολογείται ως μικρότερης αξίας όπλο, αφού προς το παρόν έχει
συνδεθεί μόνο με τη συμπλοκή των Σεπολίων. Είναι ένα «τρίτο» σαρανταπεντάρι
της οργάνωσης και δεν έχει γίνει γνωστό από πού προέρχεται, πώς δηλαδή το
απέκτησε η 17 Νοέμβρη. Πάντως, δεν έχει γίνει ακόμη γνωστό αν έχει
χρησιμοποιηθεί σε υποθέσεις που εμπίπτουν στο κοινό ποινικό δίκαιο.

ΤΟ 38άρι ΤΟΥ ΜΑΤΗ

Η «άκρη του νήματος»

Πρόκειται για το περίστροφο που βρέθηκε στην τσάντα του Σάββα Ξηρού, το βράδυ
της έκρηξης στον Πειραιά. Είναι στην πραγματικότητα η «άκρη του νήματος», το
πρώτο χειροπιαστό στοιχείο που έπεσε στα χέρια της Αστυνομίας και «έδειξε» τη
17 Νοέμβρη. Όταν τα εργαστήρια αποκάλυψαν τον σβησμένο αριθμό του περιστρόφου,
ο χρόνος για την Αστυνομία γύρισε δεκαοκτώ χρόνια πίσω. Ήταν το υπηρεσιακό
περίστροφο του αστυφύλακα Χρήστου Μάτη, που είχαν αποσπάσει οι ληστές της
Εθνικής Τράπεζας Πετραλώνων αφού τον σκότωσαν, τον Δεκέμβριο του 1984. Με το
ίδιο όπλο, όμως, είχαν πυροβολήσει οι τρομοκράτες της 17 Νοέμβρη. Πρόκειται
για εκείνο το 38άρι που βρέθηκε στη γιάφκα της οδού Πάτμου.

ΤΟ 38άρι ΤΗΣ ΠΑΤΜΟΥ

Λειτουργούσε ως «ασφάλεια» και «εφεδρεία»

Το περίστροφο που βρέθηκε στη γιάφκα της οδού Πάτμου είχε διαφορετική πορεία
και προορισμό από τους τρομοκράτες της 17 Νοέμβρη που το κατείχαν. Είναι όπλο
που χρησιμοποιήθηκε κυρίως σε ληστείες και επιθέσεις «εκφοβισμού», όταν οι
τρομοκράτες δεν επεδίωκαν τον θάνατο του θύματός τους. Είναι επίσης ένα όπλο
που λειτουργούσε ως «ασφάλεια», «εφεδρεία» για τα μέλη της 17 Νοέμβρη, σε
περιπτώσεις που παρουσιαζόταν ξαφνικό πρόβλημα.

Συνολικά έχει συνδεθεί με επτά χτυπήματα της 17 Νοέμβρη και είναι το όπλο από
το οποίο βρήκαν τον θάνατο ο αστυφύλακας Χρήστος Μάτης και ο εισαγγελέας
Κώστας Ανδρουλιδάκης. Ο τελευταίος χτυπήθηκε στα πόδια με το συγκεκριμένο
περίστροφο, καθώς δεν ήταν στόχος της 17 Νοέμβρη η δολοφονία του. Ο άτυχος
εισαγγελέας υπέκυψε στα τραύματά του, συνεπεία ιατρικών λαθών, στο νοσοκομείο
όπου διακομίσθηκε, μετά τον τραυματισμό του.

Το συγκεκριμένο όπλο αποτελεί «ταυτότητα» της 17 Νοέμβρη. Όχι όμως τόσο στο
επίπεδο των τρομοκρατικών χτυπημάτων όσο στο επίπεδο των ενεργειών που
εντάσσονται στο κοινό ποινικό δίκαιο: ληστείες, πυροβολισμοί εναντίον
αστυνομικών στη Φιλοθέη, αλλά και στα Σεπόλια.

Χρησιμοποιείται επίσης ως όπλο «έκτακτης ανάγκης», όταν παρουσιάζονται
προβλήματα στην εκτέλεση των σχεδίων τους: αυτόν τον ρόλο έπαιξε στη δολοφονία
του Κωστή Περατικού, όταν αστυνομικός που αντιλήφθηκε τι είχε συμβεί
προσπάθησε να τους καταδιώξει. Πυροβόλησαν και κατάφεραν να διαφύγουν.
Πρόκειται για ένα ακόμη «άγνωστης προέλευσης» περίστροφο, δεν φαίνεται να
προέρχεται από «επιχείρηση απαλλοτρίωσης» της 17 Νοέμβρη.