ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Σε λίγες μέρες θα είμαστε στη Μεσσηνία

Τις τελευταίες μέρες βλέπω τ’ αγόρια μου ελάχιστα. Ο μεγάλος μου γιος
νυσταγμένος, ταλαιπωρημένος, αλλά πεισματάρης, αγνοεί τον πατέρα του και
αρνείται να κοιμηθεί πριν γυρίσω, έστω για να με ρωτήσει τι κάνω. Ο μικρός
πάλι χαμογελά μισοξυπνώντας όταν τον αγγίζω.

Κι όμως, σε λίγες μέρες θα ξυπνώ και θα κοιμάμαι μαζί τους. Σε λίγες μέρες θα
βρισκόμαστε οι τέσσερίς μας στον τόπο που αγαπάμε. Εκεί που και μεις οι γονείς
γινόμαστε παιδιά και ελάχιστα απ’ όσα συμβαίνουν κυριαρχούν στη μέρα μας και
περιορίζουν τον χρόνο που μοιραζόμαστε. Σε λίγες μέρες θα είμαστε στη
Μεσσηνία.

Ο μεγάλος θα αναλάβει την πρώτη ξενάγηση του αδελφού του στις αμμουδιές της:
από το Ακρογιάλι μέχρι το Φαράγγι του Φονιά, στη Μάνη. Θα μαζεύω κουβαδάκια
γρήγορα-γρήγορα τα μεσημέρια για να βρεθώ με φίλους σε κουβέντες ποτισμένες με
ούζο και ανεμελιά. Όπως κάθε χρόνο σ’ αυτό τον υπέροχο τόπο, θα κάνουμε τη
βόλτα μας στην Αρχαία Μεσσήνη για να δούμε τι καινούργιο θαυμαστό έφεραν στο
φως οι ανασκαφές.

Θα πάμε και στην Πύλο για να κολυμπήσουμε κάτω από το Νιόκαστρο, αλλά και στην
Κυπαρισσία, στην παλιά πόλη, για να νιώσουμε πως γυρίζουμε πίσω στον χρόνο,
στη σκιά του Κάστρου της Αρκαδιάς.

Μ’ αρέσει αυτός ο τόπος. Ίσως γιατί δέθηκα μαζί του από επιλογή, χωρίς να
υπάρχουν λόγοι καταγωγής. Χαίρομαι να τον δείχνω στα παιδιά μου και να
διαπιστώνω πως κι εκείνα σιγά-σιγά τον ανακαλύπτουν και τον αγαπούν. Ίσως
γιατί όταν είμαστε εκεί έχουν τη μαμά που ονειρεύονται: δικιά τους, όλη μέρα,
να την κοροϊδεύουν για τα παραπανίσια κιλά της και να χάνονται στην αγκαλιά
της για όσο θέλουν, χωρίς ούτε αυτή ούτε εκείνα να χρειάζονται να πουν λέξη.