«Δεν μας τα χάρισαν»

Τα κορίτσια της Εθνικής Ανσάμπλ στο πρώτο σκαλί του βάθρου. Πανταζή και Καρυάμη (δεύτερη και τρίτη αντίστοιχα από αριστερά) πιστεύουν στις δυνατότητες της ομάδας ενόψει του 2004

«Είναι αλήθεια πως έχει γίνει συνήθεια να επιστρέφουμε πλέον από μεγάλες
διοργανώσεις με μετάλλια. Αυτό όμως δεν ήρθε μόνο του.Τα μετάλλια δεν μας τα
χάρισε κανείς. Είναι αποτέλεσμα σκληρής δουλειάς που γίνεται εδώ και χρόνια ».

Η Χαρά Καρυάμη, παρά την ταλαιπωρία που είχε το ταξίδι της επιστροφής,
μιλώντας στην «ΟΜΑΔΑ» από το Χιούστον (καθώς η αποστολή επρόκειτο να ταξιδέψει
στη Νέα Υόρκη και μετά στην Αθήνα) ακουγόταν ευτυχισμένη. Και πώς να μην
είναι, αφού μαζί με τις συναθλήτριές της (Κλέλια Πανταζή, Λιάνα Χρηστίδου,
Χαριτίνη Ιωάννου και Ξένια Κοντέλια) ανέβηκε στο κορυφαίο σκαλί του βάθρου στο
Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Ρυθμικής Γυμναστικής στη Νέα Ορλεάνη. Η Εθνική του
ανσάμπλ επιστρέφει σήμερα στην πατρίδα με τρία μετάλλια, ένα χρυσό (στα τρία
σχοινάκια και δύο μπάλες) και δύο χάλκινα (στο σύνθετο ομαδικό και στις πέντε
κορδέλες).

«Το ταξίδι είναι σαφώς πιο ξεκούραστο όταν μαζί σου έχεις αυτά τα μετάλλια.
Παράλληλα, για μας είναι μεγάλη ευτυχία να είμαστε μέσα στα μετάλλια σε κάθε
διοργάνωση, τα οποία βέβαια σε γεμίζουν και με νέες υποχρεώσεις. Ξέρουμε καλά
πως όλοι θα περιμένουν τώρα το χρυσό και στην Αθήνα το 2004, αλλά δεν πρέπει
να ξεχνάμε πως για να φτάσουμε στην Αθήνα θα πρέπει να εξασφαλίσουμε πρώτα την
πρόκριση στο Παγκόσμιο της Βουδαπέστης του χρόνου», θυμίζει η Χαρά Καρυάμη,
που όμως δεν φοβάται την πρόκληση: «Βασιζόμαστε σε ποιοτική δουλειά και έχουμε
δίπλα μας την προπονήτριά μας, τη Μαρίνα Φατέεβα, την μπαλαρίνα μας Βάσω
Καλαμπόκα, την Ομοσπονδία μας και τον πρόεδρό της Δημήτρη Δημητρόπουλο. Όλοι
δουλεύουμε απρόσκοπτα, έχουμε αλληλεγγύη και βλέπουμε μπροστά. Ο μεγάλος
στόχος του 2004 υπάρχει, αλλά προτιμούμε να προχωρούμε βήμα βήμα και πρώτα
έχουμε τον αγώνα της ζωής μας στο Παγκόσμιο, για να πάρουμε την πρόκριση»,
καταλήγει η πιο έμπειρη γυμνάστρια της «χρυσής» πεντάδας.

Δίπλα της η Κλέλια Πανταζή (η δεύτερη αθλήτρια που ήταν επίσης στο Σίδνεϊ)
δίνει το δικό της στίγμα: «Αυτή η ομάδα έχει τις δυνατότητες να κατακτήσει το
χρυσό στην Αθήνα, αλλά δεν θέλουμε να λέμε μεγάλα λόγια, γιατί και στο Σίδνεϊ
πήραμε χάλκινο μετάλλιο και κλαίγαμε στο τέλος, αφού περιμέναμε κάτι παραπάνω.
Όλες οι ομάδες έχουν ανέβει πολύ και ο τρόπος βαθμολόγησης έχει γίνει πολύ πιο
αυστηρός, με αποτέλεσμα να χρειάζεται να κάνεις ακόμα πιο δύσκολο το
πρόγραμμα, όπου τα λάθη είναι πιο εύκολο να γίνουν. Παράλληλα καταπονείσαι
περισσότερο και γι’ αυτό είχαμε αρκετούς τραυματισμούς. Ευτυχώς την κατάλληλη
στιγμή ήμασταν έτοιμες, αλλά με τρεις μήνες μόλις προετοιμασία ήταν άθλος η
κατάκτηση του μεταλλίου, που ίσως δεν το περιμέναμε, άσχετα εάν μέσα μας το
πιστεύαμε. Πάντως και εμένα και τη Χαρά μάς ανέβασε ψυχολογικά το γεγονός πως
ως παλαιότερες προσπαθήσαμε να βάλουμε στο πνεύμα της ομάδας μας τις τρεις
νέες κοπέλες», λέει η Κλέλια που, αφού ευχαριστεί την κ. Φατέεβα, την Ία
Χαρανά, τον κ. Δημητρόπουλο, την Εθνική Τράπεζα και αφιερώνει τα μετάλλια
στους γονείς της και στη μικρή της αδελφή Άννυ που ασχολείται με τον
αθλητισμό, δεν κρύβει τη λύπη της για τη συμπεριφορά της μπαλαρίνας της ομάδας
Βάσως Καλαμπόκα.

«Αν και με έχει βοηθήσει στο να βελτιώσω το σώμα μου, λυπάμαι για τη
συμπεριφορά της. Δεν είχα την ψυχολογική στήριξη που ήθελα πριν από τους
τελικούς στη Νέα Ορλεάνη».