ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Μια επίσκεψη στην Εφορία…

Πολλές δοσοληψίες με τις υπηρεσίες του Δημοσίου αποφεύγω να έχω. Γιατί αν και
ψύχραιμη φύση, ένας πανικός, μία αγοραφοβία με πιάνει στις ουρές και στα
θλιβερά γραφεία των δημόσιων κτιρίων. Έλα όμως που μία επίσκεψη στην Εφορία
Παγκρατίου έπρεπε να την κάνω, για να μαζέψω χαρτιά που αποδεικνύουν την
φορολογική υπακοή μου. Και βρέθηκα μπροστά της: ετών, λίγα ένσημα πριν από την
πλήρη σύνταξη, καφές – τσιγάρο και διοπτροφόρο βλέμμα να καρφώνει την οθόνη
του ανοιχτού (τι έκπληξη, γνωρίζει από PC) υπολογιστή της. Φοράω το πιο
επικοινωνιακό μου ύφος, για να είμαι σίγουρη ότι έχω πιθανότητα εξυπηρέτησης
και ζητάω τα χρήζοντά μου έντυπα. Με κοιτάει. Μόλις λήγει το σκάνερ μερικών
δευτερόλεπτων, είναι απόλυτη μαζί μου: «Δεν μπορώ τώρα, είμαι μόνη μου». Φτου,
τα κατάφερε να με αφοπλίσει. «Εεε, πότε θα έχετε παρέα, για να με
εξυπηρετήσετε»; Μία ρουφηξιά τσιγάρο, ένα «κλικ» του ποντικιού, μία παύση και
«Δεν ξέρω, έλα αύριο, ίσως. Αλλά πιο νωρίς, όχι τέτοια ώρα» (12.30 το
μεσημέρι). «Ξέρετε, εργάζομαι και δεν…». Με κινήσεις «τέλος πάντων – να –
σου – κάνουμε – τη – χάρη» σηκώνεται, διασχίζει το ομολογουμένως φαρδύ, πλατύ
γραφείο της, μουρμουράει κάτι σαν «αν με δουν τώρα οι άλλοι, θα έρθουν και θα
μου ζητάνε πράγματα», εξαφανίζεται σε ένα διπλανό χάος ραφιών και εμφανίζεται
με τον φάκελό μου εγχειρίζοντάς μου τα μισά από ό,τι της είχα ζητήσει. Να
τολμήσω να επιμείνω για περισσότερη προσπάθεια από την πλευρά της; Ατόπημα. Να
παραπονεθώ για τη συμπεριφορά της στον προϊστάμενό της; Άσκοπο. Να γκρινιάξω
όπως όλοι οι υπο-εξυπηρετούμενοι πολίτες; Αναποτελεσματικό. Αν όμως ανοίξω
συζήτηση για φασολάκια λαδερά και μαϊντανοσαλάτα, μήπως βάλω στην τσέπη το Ε3
του ’94; Πιθανόν. Μόνο που στον επόμενο κύκλο φορολογικών υποχρεώσεων θα έχω
φροντίσει να έχω κλείσει τα βιβλία του ελεύθερου επαγγελματία και να αποκλείσω
την περίπτωση να συμμετάσχω σ’ αυτές τις ιδιότυπες ομαδοθεραπείες, στις οποίες
σε υποχρεώνουν οι κυρίες υπάλληλοι της Εφορίας.