«Σε 10 χρόνια όλα θα έχουν αλλάξει στη μουσική»
Ενημερώσου πρώτα από ΤΑ ΝΕΑ
7 λεπτά  |
 |
|
«Ήθελα να ξαναφέρω μια προσωπική, πολιτιστική αποκατάσταση, χρησιμοποιώντας |
«Έχουμε συνηθίσει να λέμε ότι η ζωή είναι ένα μεγάλο ταξίδι. Η αλήθεια είναι
πως ταξίδι δεν υπάρχει. Φεύγουμε και φθάνουμε όλοι την ίδια στιγμή».
Ο Ντέιβιντ Μπάουι δείχνει απόλυτα συμφιλιωμένος με τη ζωή, ακόμη και αν είναι
να περιμένει στην αίθουσα αναχωρήσεων για ώρα. Στο κάτω κάτω είναι ο Ντέιβιντ
Μπάουι, ο ναυαγοσώστης του χαμένου χρόνου. Ο άνθρωπος που θα αξιοποιήσει ακόμη
και τη διαδρομή από το τραπέζι που πίνει τον καφέ του έως την τουαλέτα.
Το νέο του άλμπουμ «Heathen» (το πρώτο στην προσωπική δισκογραφική εταιρεία
του ISO, τη διανομή της οποίας εμπιστεύτηκε στη Sony), με την πρώτη κιόλας
ακρόαση, φέρνει εικόνες από τον παλιό του εαυτό. Όλα εξηγούνται· ακόμη και το
δίχρωμο βλέμμα του – εξαιτίας ενός ατυχήματος που είχε μικρός.
«Ξεκίνησα να αποδείξω τη δύναμη και την αντοχή της μουσικής», λέει στη
συνέντευξη που εξασφάλισαν «ΤΑ ΝΕΑ», με την κυκλοφορία του «Heathen». «Ήθελα
να ξαναφέρω μια προσωπική, πολιτιστική αποκατάσταση, χρησιμοποιώντας ό,τι
ξέρω, χωρίς ωστόσο να γυρίζω στο παρελθόν. Όλες τις εμπειρίες μου, όλες τις
απορίες, τους φόβους, την απομόνωση».
Βαρύ φορτίο, θα πει κανείς. Ο 55χρονος πλέον Μπάουι έχει τη μέθοδό του. Η
επόμενη κίνηση τον έφερε στο Γούντστοκ, έξω από τη Νέα Υόρκη, σε ένα βουνό,
μια κορυφή με θέα που κόβει την ανάσα, και σε έναν άνθρωπο, τον Τόνι Βισκόντι.
Όνομα βαρύ, επίσης. Είναι εκείνος που συνεισέφερε τα μάλα στο «Scary Monsters»
(και στα περισσότερα του Μπάουι της δεκαετίας του ’70, συμπεριλαμβανομένων των
«Low» και «Heroes»), αλλά, παρά την αμοιβαία εκτίμηση και θέληση, οι
περιστάσεις δεν υπήρξαν ευνοϊκές για να συναντηθούν οι δυο τους σε ένα
στούντιο, με τη μουσική γύρω να ρέει, νωρίτερα από τώρα.
«Θα δεχθεί επίθεση η πνευματική ιδιοκτησία»
 |
|
Το εξώφυλλο του νέου cd του Ντέιβιντ Μπάουι, «Heathen» |
«Η μουσική στο μέλλον θα είναι σαν το τρεχούμενο νερό και τον ηλεκτρισμό».
Ο Ντέιβιντ Μπάουι δεν έπαψε ποτέ να γοητεύεται από το μέλλον. Δεν αντιστάθηκε
ποτέ στην πρόκληση να το προκαλέσει. Δεν διέψευσε κανέναν που του ζήτησε τις
προβλέψεις του. Άλλωστε, ενώ άλλοι στην ηλικία του κάνουν περιοδείες
νοσταλγίας, εκείνος δίνει συναυλίες με τον Μόμπι και δεν χάνει την ευκαιρία να
συστήνεται στη νέα γενιά.
«Ας εκμεταλλευτούμε για λίγο ακόμη αυτά τα τελευταία χρόνια, γιατί σε λίγο
τίποτε δεν θα είναι ίδιο στη μουσική. Καλύτερα να είναι προετοιμασμένοι οι
καλλιτέχνες για μπόλικες περιοδείες, γιατί πραγματικά αυτές θα είναι το μόνο
που θα μείνει. Οι αλλαγές θα είναι συναρπαστικές. Αλλά ούτε και θα έχει
σημασία αν πιστεύεις ότι θα είναι συναρπαστικές ή όχι. Θα είναι αυτό που θα
συμβεί έτσι και αλλιώς», διατύπωσε τις απόψεις του στους «New York Times».
«Έτσι, δεν ξέρω καν γιατί να θέλω να ανήκω σε μια εταιρεία σε λίγα χρόνια,
αφού δεν πιστεύω ότι θα λειτουργεί το σύστημα με εταιρείες και διανομή, έτσι
όπως είναι τώρα. Η απόλυτη μεταμόρφωση όλων όσων έχουν σχέση με τη μουσική θα
συμβεί μέσα στην επόμενη δεκαετία και τίποτε δεν είναι ικανό να τη σταματήσει.
Και δεν βρίσκω κανένα νόημα να προσποιούμαι ότι κάτι τέτοιο δεν πρόκειται να
συμβεί. Είμαι απόλυτα σίγουρος, για παράδειγμα, ότι το κοπιράιτ δεν θα υπάρχει
σε δέκα χρόνια και η πνευματική ιδιοκτησία θα δεχτεί μεγάλη επίθεση».
«Έχω συμφιλιωθεί με το γράψιμό μου»
 |
|
«Δεν καταφέρνω να είμαι πολύ σαφής στο να εξηγώ πώς αισθάνομαι για διάφορα |
Ο Μπάουι έχει τον τρόπο του. Κανείς ποτέ, ακόμη και επαγγελματίες σαν τη
Μαντόνα, δεν κατάφεραν όσο εκείνος να ανακαλύπτουν συνεχώς έναν νέο εαυτό.
Ακόμη και στον πραγματικό του ρόλο, αυτόν του πατέρα της μικρής Αλεξάντρια,
την οποία η σύζυγός του Ιμάν έφερε πριν από λίγο καιρό στον κόσμο, ο κύριος
Ντέιβιντ Μπάουι έχει πολλά κατά νου. Μόλις πριν από μερικά χρόνια πούλησε 55
εκατομμύρια δολάρια μετοχές (Bowie Bonds!), ίδρυσε την εταιρεία τεχνολογίας
Ultrastar και το δικό του δίκτυο στο Ίντερνετ, το Bowienet (μέσω του σάιτ του
davidbowie. com), ενώ χόρτασε τις καλλιτεχνικές ορέξεις του με το bowieart.
com, όπου προωθεί νέους ταλαντούχους καλλιτέχνες
«Ποτέ δεν ανταποκρίθηκα στον αρνητικό τρόπο σκέψης», αναλύει τη μεθοδολογία
του. «Όταν είμαι κοντά στο να σκεφτώ πως “αυτό δεν δουλεύει” ή “δεν θα μας
βγει” παγώνω τη σκέψη και σταματάω την κριτική, όσο γίνεται για μεγαλύτερο
διάστημα». Από το στόμα του Μπάουι σίγουρα αυτό κάτι σημαίνει.
Πού είναι η μαγεία της δημιουργικής διαδικασίας για τον δημιουργό του «Ziggy
Stardust»;
«Κατά έναν περίεργο τρόπο, μερικά τραγούδια νιώθεις σαν να μη θέλεις να τα
γράψεις. Δεν μου άρεσε, για παράδειγμα, να γράψω το «Heathen». Ήταν νωρίς το
πρωί, ο ήλιος μόλις είχε ανατείλει και παρακολουθούσα από το παράθυρο δύο
ελάφια που έπαιζαν. Σε απόσταση έβλεπα ένα αυτοκίνητο που περνούσε και, κατά
έναν περίεργο τρόπο, αυτές οι λέξεις έβγαιναν μόνες τους και μου έφερναν
δάκρυα στα μάτια. Δεν μπορούσα να καταλάβω γιατί και δεν μπορούσα να τα
σταματήσω. Είναι ένα παράξενο συναίσθημα, σαν κάποια δύναμη να σε οδηγεί. Από
την άλλη πλευρά, αυτό που μου αρέσει να κάνει η μουσική μου είναι να ξυπνάει
το φάντασμα μέσα μου. Όχι τους δαίμονες, καταλαβαίνετε, αλλά τα φαντάσματα. Νά
‘μαι πάλι· χρησιμοποιώ αυτήν την παλιά γλώσσα ξανά… ».
Τίποτε δεν μοιάζει παλιό μετά το άγγιγμα του Μπάουι. Ακόμη και μια
σαραβαλιασμένη ατμομηχανή να έπεφτε στα χέρια του θα ήταν σαν η τελευταία
ανακάλυψη της τεχνολογίας.
Δαίμονες, λοιπόν; «Δεν πιστεύω σε δαίμονες. Δεν πιστεύω ότι υπάρχουν τέτοια
πράγματα. Δεν πιστεύω σε κάποια δύναμη έξω από τον εαυτό μας που κάνει
διαβολικά πράγματα. Ούτε στον σατανά, ούτε στον διάβολο. Ο διάβολος
εμφανίζεται μόνον στην Καινή Διαθήκη. Κάνει και κάποιες περιστασιακές
εμφανίσεις στην Παλιά, αλλά μόνον σαν εκνευριστικό εμπόδιο». Το «Heathen» έχει
να κάνει με λιγότερο διαβολικές ιστορίες.
«Heathenism (πολυθεϊσμός, ειδωλολατρία… ) είναι ένας τρόπος σκέψης. Μπορείτε
να το δείτε σαν να αναφέρομαι σε εκείνον που δεν βλέπει τον κόσμο του. Δεν
έχει ένα πνευματικό φως. Που καταστρέφει χωρίς επίγνωση. Που δεν μπορεί να
νιώσει κανενός θεού την παρουσία στη ζωή του. Είναι ο άνθρωπος του 21ου αιώνα.
Δεν υπάρχει ένα κοινό θέμα σε αυτό το άλμπουμ, απλώς τα τραγούδια του, αλλά
κατά κάποιο τρόπο κρύβεται μέσα σε αυτό μια απειλή, τόσο έντονα όσο σε
οποιοδήποτε θεματικό άλμπουμ».
Είναι εξίσου προσεγμένες οι επιλογές των τραγουδιών που διασκευάζει: Νιλ
Γιανγκ, Pixies και του Legendary Stardust Cowboy, από τη δεκαετία του ’60, που
υπήρξε μεγάλη έμπνευση για τον Μπάουι, τον οποίο μάλιστα κάλεσε να συμμετέχει
στο Μέλταουν Φεστιβάλ, στο Λονδίνο, το οποίο για φέτος επιμελήθηκε ο κ. Μπάουι
ο ίδιος. Σε αυτό το άλμπουμ μάλιστα παίζει κιθάρα στο «Slow Burn» o Πιτ
Τάουνσεντ από τους Who. Ένας άλλος «γκεστ» είναι ο Ντέιβιντ Γκρολ από τους Foo
Fighters. Ο ίδιος ο Μπάουι, εξάλλου, παίζει σχεδόν όλα τα όργανα, μια συνήθεια
που είχε τελευταία εγκαταλείψει. Για τον Μπάουι θα υπάρχουν πάντα κίνητρα.
«Έπρεπε να είχα παραιτηθεί χρόνια πριν», λέει. «Δεν καταφέρνω να είμαι πολύ
σαφής στο να εξηγώ πώς αισθάνομαι για διάφορα πράγματα. Αλλά το καταφέρνει η
μουσική μου αυτό. Πραγματικά το καταφέρνει. Εκεί, στις συγχορδίες και στις
μελωδίες βρίσκονται όλα όσα θα ήθελα να πω. Οι λέξεις απλώς ακολουθούν. Αυτός
ήταν πάντα ο τρόπος που είχα να εξηγώ ό,τι δεν είναι δυνατόν για μένα να
εξηγήσω με άλλους τρόπους».
Καιρό είχαμε να ακούσουμε τον Μπάουι τόσο σίγουρο για κάποια από τα
καθοριστικά πράγματα της τέχνης του.
Και νάτος δίπλα στα αδιάψευστα τραγούδια του «Heathen» να λέει… «Αυτό που
είναι διαφωτιστικό για μένα αυτήν τη στιγμή είναι πως νιώθω ότι έχω φτάσει σε
μια συμφιλίωση με το γράψιμό μου, κάτι που δεν έχω νιώσει ποτέ πριν. Νομίζω
ότι θα γράψω μερικά από τα αξιόλογα πράγματα της δουλειάς μου μέσα στα επόμενα
χρόνια. Αισθάνομαι μεγάλη αυτοπεποίθηση τον τελευταίο καιρό. Αλλά πρέπει να
σκέφτομαι τον εαυτό μου σαν τον πιo τυχερό άνθρωπο»…
LINKS
Google news
