Με σταθερά βήματα στην ελίτ του ποδοσφαίρου

Η Τουρκία, με προγραμματισμό, δουλειά και υπομονή, κατάφερε να φτάσει στην τρίτη θέση του Παγκοσμίου Κυπέλλου και να πανηγυρίζει

Και ενώ στον τελικό αποκαταστάθηκε η τάξη και το ακλόνητο φαβορί, η Βραζιλία
κατέκτησε το 5ο της Παγκόσμιο Κύπελλο, στον μικρό τελικό η ατίθαση Τουρκία
συνέχισε να εκπλήσσει. Ο τρόπος με τον οποίο νίκησε τη Νότια Κορέα αλλά και η
γενικότερη παρουσία της ήταν αυτό που δημιούργησε παροξυσμό πίσω στην πατρίδα,
με αποτέλεσμα κατά την επιστροφή των παικτών να τους υποδεχτούν ακόμη και με
F-16!

Η Τουρκία συνέχισε την παράδοση των Βαλκανίων, που παρουσιάζουν ανελλιπώς στα
τελευταία τρία Μουντιάλ μια εκπρόσωπό τους στην κορυφαία τετράδα της
διοργάνωσης. Στις ΗΠΑ το 1994 ήταν η Βουλγαρία (4η) και στα προημιτελικά είχε
φτάσει κι η Ρουμανία. Στη Γαλλία το 1998 η Κροατία κατέκτησε την 3η θέση και
την ίδια κατάληξη είχε η φετινή πορεία της Τουρκίας.

Πάντως ενώ η Βουλγαρία μετά την επιτυχία της δεν έδωσε καν το «παρών» στο
επόμενο Μουντιάλ και η Κροατία φέτος ήταν απλώς… παρούσα κι έφυγε από τον
πρώτο γύρο χάνοντας από το Μεξικό και τον Ισημερινό, η Τουρκία φαίνεται να
έχει κάτι εντελώς διαφορετικό: τη διάρκεια.

Κάτι τέτοιο δεν ήρθε, φυσικά, μόνο του αλλά ύστερα από συστηματική δουλειά και
προγραμματισμό τα τελευταία χρόνια. Έχοντας ανθρώπους σε καίριες θέσεις στο
παγκόσμιο ποδόσφαιρο (χαρακτηριστική είναι η περίπτωση του Σενές Ερζίκ,
αντιπροέδρου της ΟΥΕΦΑ και προέδρου της Επιτροπής Διαιτησίας της ΦΙΦΑ) αλλά
και κάνοντας μεταγραφές μεγάλων παικτών και προπονητών τα τελευταία χρόνια, οι
Τούρκοι ξέφυγαν από τη μιζέρια.

Το 1996 ήρθε η πρώτη τους επαφή με τις μεγάλες διοργανώσεις (μετά το 1954,
όταν και είχαν συμμετάσχει πρώτη φορά σε Παγκόσμιο Κύπελλο) με την πρόκρισή
τους στην τελική φάση του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος στην Αγγλία. Η απειρία τούς
στοίχισε και γύρισαν σπίτι με τρεις ήττες (1-0 από την Κροατία και την
Πορτογαλία και 3-0 από τη Δανία) παρά τις καλές εμφανίσεις. Έχασαν στο παρά
πέντε την πρόκριση για το Παγκόσμιο του 1998 αλλά στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα του
2000 έκαναν την πρώτη υπέρβαση. Προκρίθηκαν στα προημιτελικά νικώντας στον
καθοριστικό αγώνα 2-0 τους γηπεδούχους (και συνδιοργανωτές με την Ολλανδία του
Ευρω-2000) Βέλγους, τους οποίους και απέκλεισαν.

Στα προημιτελικά λύγισαν κόντρα στη δυνατή Πορτογαλία αλλά η μαγιά είχε ήδη
αρχίσει να φουσκώνει και την ίδια χρονιά η Γαλατάσαραϊ κατέκτησε το Κύπελλο
ΟΥΕΦΑ στα πέναλτι με αντίπαλο την Άρσεναλ και κορυφαίο παίκτη της τον διάσημο
Βραζιλιάνο τερματοφύλακα Κλάουντιο Ταφαρέλ (ένα από τα πολλά μεγάλα αστέρια
που ταξίδεψαν στη γείτονα χώρα για να παίξουν ποδόσφαιρο αξιώσεων και ανέβασαν
το επίπεδο του τουρκικού ποδοσφαίρου).

Ο Φατίχ Τερίμ, ομοσπονδιακός προπονητής, κλήθηκε να δουλέψει στην Ιταλία και
στην Ίντερ, αλλά ο Σενιόλ Γκιουνές που πήρε τη θέση του συνέχισε το έργο του
με επιτυχία. Μάλιστα οι Τούρκοι ήθελαν τον Τερίμ στο Μουντιάλ αλλά προς τιμήν
του αυτός στήριξε τον Γκιουνές, ο οποίος βασίστηκε στον κορμό της Γαλατάσαραϊ
αλλά και στο σύστημά της (4-4-2), θυμίζοντας αρκετά τη Σοβιετική Ένωση του
Βαλέρι Λομπανόφσκι το 1986, που επίσης στηριζόταν σε βασικό κορμό παικτών από
την ίδια ομάδα (Δυναμό Κιέβου).

Οι Τούρκοι τα τελευταία δύο χρόνια γνώρισαν μόλις τρεις ήττες, δύο από τη
Βραζιλία στο Μουντιάλ (εξαιρετικά δύσκολα) και μία από τη Σουηδία στα
προκριματικά.

Ελπίζουμε το ανέκδοτο που κυκλοφορεί εν όψει της κοινής υποψηφιότητας με την
Τουρκία («Εμείς θα βάλουμε τα γήπεδα και οι Τούρκοι την ομάδα…», λένε οι
κακεντρεχείς) για το Ευρω-2008 να μη γίνει πραγματικότητα στην περίπτωση που
αναλάβουμε τη διοργάνωση.