Διαστάσεις Το (νέο) γκρέμισμα του Τείχους

«Ήταν υπέροχο, φτωχοί και πλούσιοι γιόρταζαν για το ίδιο πράγμα», είπε ένας
άνεργος δημοσιογράφος στο Ρίο, σχολιάζοντας την κατάκτηση του Παγκοσμίου
Κυπέλλου. Επιτέλους, η πάλη των τάξεων καταργήθηκε ΚΑΙ στη Βραζιλία.

Στο Ρίο. Οι Βραζιλιάνοι πανηγυρίζουν για την κατάκτηση του Παγκοσμίου Κυπέλλου (από την οποία πάντως δεν θα γίνουν πλουσιότεροι)

Για πολλές από τις ομάδες που αγωνίστηκαν στο φετινό Μουντιάλ, υπήρχε ένας
«πολιτικά ευπρεπής» λόγος να θέλει κανείς να χάσουν. Οι Γερμανοί υποστήριξαν
τον Χίτλερ. Οι Γάλλοι έχουν λωποδύτη πρόεδρο και ισχυρή ακροδεξιά. Οι Ισπανοί
μακέλεψαν τους Ινδιάνους. Οι Βέλγοι είναι παιδεραστές. Οι Κορεάτες είναι
αντιπαθείς. Οι Τούρκοι είναι εχθροί μας. Οι Άγγλοι είναι τσιράκια του Μπους.
Όσο για τους Αμερικανούς, ας μην το συζητάμε: good American, dead American. Οι
Βραζιλιάνοι όμως; Τίποτα το επιλήψιμο δεν υπάρχει γι’ αυτούς. Ίσα-ίσα:
απέναντι στους Γερμανούς εκπροσωπούσαν το θέαμα έναντι της
αποτελεσματικότητας, το πάθος έναντι του ορθολογισμού, τον Τρίτο Κόσμο έναντι
του Πρώτου. Πώς να μην τους υποστηρίξεις; Πώς να μη σε συγκινήσουν οι
εκδηλώσεις τρελής χαράς που ακολούθησαν το «γκρέμισμα του τείχους του
Βερολίνου», όπως έγραψε η εφημερίδα Ο Globο;

Κι όμως, υπάρχουν άνθρωποι που εύχονταν στη Βραζιλία τη χειρότερη δυνατή τύχη
σε αυτό το Μουντιάλ. Επειδή τη ζηλεύουν; Όχι, επειδή την αγαπούν. «Μια καλή
εμφάνιση σε αυτό το Μουντιάλ θα έχει ως αποτέλεσμα να καθυστερήσουν ζωτικές
μεταρρυθμίσεις και να ξεχαστεί η ανάγκη για αλλαγή», έλεγε πριν από ένα μήνα ο
θρυλικός Τοστάο, που έπαιξε στην dream team του 1970 και στη συνέχεια έγινε ο
πιο έγκυρος ποδοσφαιρικός σχολιαστής της χώρας του. «Για να βελτιωθεί
πραγματικά η κατάσταση, αυτό που χρειάζεται είναι ένας μεγάλος εξευτελισμός,
να αποκλειστεί ας πούμε η Βραζιλία από τον πρώτο γύρο», συμπλήρωνε ο Σόκρατες,
ο λεγόμενος και «φιλόσοφος του ποδοσφαίρου», που αγωνίστηκε στο Κύπελλο του
1982.

Οι δηλώσεις αυτές έγιναν στον Άλεξ Μπέλος, συγγραφέα του βιβλίου «Ποδόσφαιρο:
Ο Βραζιλιάνικος Τρόπος Ζωής» (εκδ. Bloomsbury). Και ο λόγος που αυτοί οι πρώην
ποδοσφαιριστές ήθελαν τον εξευτελισμό της χώρας τους είναι ο δικτατορικός
τρόπος με τον οποίο συμπεριφέρεται η Βραζιλιάνικη Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία και
ο πρόεδρός της Ρικάρντο Τεσέιρα. Την προηγούμενη φορά που η Βραζιλία είχε
κερδίσει το Κύπελλο, το 1994, ο Τεσέιρα είχε απαιτήσει να περάσουν χωρίς
έλεγχο από το τελωνείο 15 τόνοι αποσκευών, κυρίως ηλεκτρονικά είδη, που είχαν
αγοράσει ο ίδιος και οι παίκτες. Η Ομοσπονδία έχει υπογράψει με τη Nike μια
συμφωνία πολλών εκατομμυρίων (που χάνονται σε διάφορες τσέπες), για την οποία
έχουν διαταχθεί δύο κοινοβουλευτικές έρευνες. Εναντίον του ίδιου του Τεσέιρα,
που ονειρεύεται τη θέση του προέδρου της FIFA, έχουν απαγγελθεί 13 κατηγορίες
για φοροδιαφυγή, καταχρήσεις, απόκρυψη πληροφοριών κ.λπ.

Ο άνθρωπος αυτός έφτασε να απειλήσει ότι αν δεν ανακληθούν οι εναντίον του
κατηγορίες, δεν θα αφήσει τους παίκτες να επισκεφθούν σήμερα τον πρόεδρο για
να τους συγχαρεί. Το ποδόσφαιρο στη Βραζιλία ακολουθεί τους δικούς του νόμους.