ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Η εκδίκηση του μαύρου

Ένα μαύρο, σε χρώμα, απορρυπαντικό – που κάνει το σικ φουστανάκι μας ακόμη πιο
μαύρο – μπήκε στην ζωή μας και ανέτρεψε δεδομένα.

Ώς τώρα γνωρίζαμε και υμνούσαμε την καθαρότητα του λευκού. Όποιος είχε σκεφτεί
να αμφισβητήσει το χρώμα-σύμβολο της αγνότητας των πραγμάτων, των λαμπρών (;)
ιδεών και της ξε-κάθαρης (;) αλήθειας εθεωρείτο χαμένη ψυχή.

Κι όμως, υπάρχει η καθαρότητα του μαύρου, μας διαβεβαιώνουν ξαφνικά τα
τηλεοπτικά διαφημιστικά σποτ. Απορρυπαίνει και – το σημαντικότερο – δεν
ξεθωριάζει τη… λαμπρότητα του σκοτεινού. Χώρια αυτό που ξεχνάγαμε: Ακόμα και
το λευκό, όταν είναι σάλτσα ας πούμε, πάνω στο μαύρο δεν είναι παρά ένας
βρώμικος λεκές…

Ξύνουν το κεφάλι τους απορημένοι οι εραστές της ξέξασπρης ανωτερότητας.

Το – μέχρι τώρα – σκουρόχρωμο κακό βρίσκει τη θέση του. Αντιπαλεύει, επί ίσοις
όροις, τα αναμφισβήτητα δεδομένα του φωτεινού καλού.

Η ανατροπή έγινε και οι αιρετικοί μπορούν πια να χαρακτηριστούν ορθόδοξοι. Η
«σκοτεινή» πλευρά των πραγμάτων δεν είναι απαραίτητα και η κακή τους πλευρά.
Το μαύρο μπορεί εξίσου να αντιπροσωπεύει το καλό.

Το αποδεικνύουν οι χιλιάδες μαύροι κόκκοι – σκέτο κατράμι – ενός καθαριστικού.
Έπλυναν και κατάφεραν να καθαρίσουν εκατοντάδες λεκέδες. Μια αλήθεια – και –
εργαστηριακά αποδεδειγμένη…