Ανατέλλει… Κύπελλο!

Ρονάλντο ή Κλόζε; Ριβάλντο ή… Καν; Ναι, η σύγκριση δεν παραπέμπει ευθέως σε
θέσεις και ρόλους, αλλά η τωρινή Γερμανία υπολείπεται καταφανώς σε
ποδοσφαιριστές «πρώτης διαλογής» και αξίας. Άλλωστε, δίχως τους…
(αγωνιστικούς) φακούς επαφής του Μίχαελ Μπάλακ, το τρόπαιο θαμπώνει. Η απουσία
του ενδέχεται να αποδειχθεί καταλυτική στο τερέν του σταδίου της Γιοκοχάμα,
καθόσον υπήρξε ένας από τους πληρέστερους μέσους της διοργάνωσης.

*** Η Βραζιλία με τα τρία «Ρω» των Ρονάλντο, Ριβάλντο, Ροναλντίνιο να
υπερισχύουν των λιγότερο προικισμένων παικτών με την σε… -ιλσον κατάληξη
(όπως Εντμίλσον, Ντένιλσον, Έντιλσον), ευελπιστεί να πατήσει στο κορυφαίο
σκαλί μετά το θλιβερό για τη «Σελεσάο» διάλειμμα του ’98. Αχ καημένε Σόκρατες
πρωταθλητή της καρδιάς μας δίχως το απαραίτητο, όμως, στέμμα. Η Βραζιλία, ίσως
η καλύτερη μετά το ’82, δεν είχε την προ εικοσαετίας αύρα και τους άριστους
χειριστές σε όλες τις γραμμές, εφάρμοσε, όμως, τη θεωρία περί σκοπού και
μέσων. Με άριστα ώς τώρα αποτελέσματα.

*** Είχε και καλύτερο κίπερ, εν συγκρίσει με αλλοτινές φορές. Ο Πέρεζ έμοιαζε
με… ανέκδοτο, αλλά ο με λίγα μαλλιά Μάρκος ήταν ό,τι έπρεπε για ομάδα που
αγαπά να μας διασκεδάζει με τις επιλογές της κάτω από τα δοκάρια. Βέβαια, ο
Μάρκος δεν είναι Καν, αλλά εδώ δεν παίζει κανείς! Μιλάμε για κατάσταση πέρα
από τα ανθρώπινα όρια. Σούπερ… ψαρωτικός τερματοφύλακας, στην έξοδό του
φροντίζει πέρα από το καπάκωμα της μπάλας να τρομάξει τον αντίπαλο… Αν ο Καν
ήταν ο κορυφαίος της διοργάνωσης, τούτο το Μουντιάλ με τις γρανιτένιες άμυνες,
απέδειξε ότι ο καλός γκολκίπερ δεν είναι «είδος εν ανεπαρκεία». Ίσως έχουμε τη
θέση με τη μεγαλύτερη διάκριση… Ο Κορεάτης Λι ήταν σταθερός, τα… σπυράκια
της νιότης του Κασίγιας μετατράπηκαν σε «βουνό» εμπειρίας και ψυχραιμίας κατά
τη διάρκεια της διαδικασίας των πέναλτι, ενώ ο Ρουστού ήταν απλά το «κάτι
άλλο». Σταθερός, η τοποθέτησή του… μαγνήτιζε τα σουτ των επιθετικών,
προσωπικότητα, ένας άσος… κομπλέ!

*** Η Γερμανία σύμφωνα με την άποψη των επαϊόντων δεν είχε πολλά, έφτασε όμως
στο… «όλα» ενός τελικού! Λίγο το έχετε; Η ικανότητα της φυλής, η
αδιαπραγμάτευτη μαχητικότητα έως τη λήξη του ματς, η οικονομία δυνάμεων, η
επιβολή και φυσικά η «τύχη βουνό» η οποία αξίζει να μπει στον… άτλαντα που
παραθέτει τα υπόλοιπα στοιχεία της χώρας. Με την πλάτη να γέρνει από το βάρος
της πεντάρας των Άγγλων το περασμένο φθινόπωρο όρθωσε ανάστημα επιβεβαίωσης
και αυτοπεποίθησης, δείχνοντας ότι το πεπρωμένο (του τελικού!) φυγείν
αδύνατον! Τα νοκ άουτ της Ισπανίας και της Ιταλίας ήταν ένας σύμμαχος
απρόσμενος. Αλλά και η αντίπαλος Κορέα είχε το άγχος του ωφελημένου από τα
τερτίπια του Μπλάτερ, ο οποίος συχνά λειτουργεί όχι υπέρ, αλλά εις βάρος των
(θετικών) προοπτικών.

*** Στον τελικό της παρηγοριάς η τρίτη θέση φαντάζει περισσότερο φωτεινή από
άλλες φορές. Ίσως γιατί οι «πρωτάρες» Κορέα και Τουρκία ουδέποτε αντιμετώπισαν
και τέτοια πρόκληση. Αν η Κορέα ήταν η αφιλόξενη για τους αντιπάλους της μέσα
στον αγωνιστικό χώρο, με διαρκή επιθετικότητα, πάθος και πίστη στην επιτυχία,
ο Χίντινκ υπήρξε ο οδηγός ενός αυτοκινήτου με μικρή αγοραστική, αλλά υψηλή
μετέπειτα (τώρα που τελειώνει το Μουντιάλ) αξία. Ανέβασε το κασέ των παικτών
και… εκτόξευσε το δικό του. Η Τουρκία μάς φορτώνει με απρόσμενο άγχος για το
πώς θα συνδιοργανώσουμε το Euro-2008, αν φυσικά τον Δεκέμβριο μας κάνουν το
δώρο. Εμφάνισε επτά παίκτες κλάσης, υπόδειγμα ομάδας με ποδοσφαιρικό τσαμπουκά
και με συμπεριφορά εντός των γραμμών σχεδόν… «αλήτικη».

*** Τι άλλο ξεχώρισε από ένα Παγκόσμιο Κύπελλο που θα μείνει στην ιστορία ως
το Μουντιάλ των τριών μεγάλων αγώνων, των κακών διαιτησιών και των ωραρίων που
τίναξαν στον αέρα τους ρυθμούς ζωής δύο ημισφαιρίων; Το ταλέντο του Χοακίν.
Γραφτό της μοίρας να αστοχήσει στο κρίσιμο πέναλτι ένας παίκτης με ικανότητες
να βάλει τη δική του σφραγίδα στο ισπανικό ποδόσφαιρο. Το ελάχιστο… ξύλο που
πρόσφεραν στα γήπεδα οι Ουρουγουανοί, σε σημείο ο Φραντσέσκολι να…
αναρωτιέται αν πρόκειται για αληθινούς επιγόνους του. Η ανάγκη της Αργεντινής
να αλλάξει σελίδα, αν δεν θέλει να… αλλάζει πλευρό βλέποντας συνέχεια
τελικούς από τον καναπέ και την τηλεόραση. Και η Ιρλανδία. Ομάδα που έπαιξε
περισσότερο από όλες για τη σημαία και την πατρίδα. Οι Έλληνες τη συμπάθησαν
και οι Παναθηναϊκοί την αγάπησαν. Λόγω… τριφυλλιού!