Πέφτει διαρκώς έξω…

Ήταν μόλις πριν από ενάμιση χρόνο όταν ο επίτιμος πρόεδρος της Νέας
Δημοκρατίας Κ. Μητσοτάκης, παίζοντας τον ρόλο που τόσο του αρέσει – της
Κασσάνδρας – δήλωνε με περισσή σοβαρότητα ότι «για λόγους ασφαλείας οι
Ολυμπιακοί Αγώνες δεν θα γίνουν στην Αθήνα».

Δεν ήταν η πρώτη φορά που ο επίτιμος πρόεδρος της Ν.Δ. έπεφτε έξω στις
εκτιμήσεις του. Από το 1993 ώς σήμερα ο κ. Μητσοτάκης έχει αποδειχτεί αρκετές
φορές κακός προφήτης. Αυτό όμως, όπως λένε άνθρωποι που τον γνωρίζουν καλά,
δεν οφείλεται σε έλλειψη διορατικότητας, αλλά στην «έμφυτη τάση του» να
παίρνει θέσεις για όλα τα θέματα. «Λογικό είναι, ορισμένες φορές να πέφτεις
έξω», συμπληρώνουν.

Βουλευτές της Ν.Δ. λένε ότι οι περισσότερες από τις εσφαλμένες προβλέψεις του
κ. Μητσοτάκη υπαγορεύονταν από αντιπολιτευτικές ή προεκλογικές σκοπιμότητες.
Χαρακτηριστικό παράδειγμα, λένε, είναι το επιχείρημα του κ. Μητσοτάκη στον
προεκλογικό αγώνα του 1993, «πως αν το ΠΑΣΟΚ κερδίσει τις εκλογές, αυτό θα
σημάνει την καταστροφή της ελληνικής οικονομίας». Εν μέρει, λένε οι ίδιοι
βουλευτές, μπορεί και να το πίστευε, γιατί τότε, κανείς δεν μπορούσε να
προβλέψει ότι το ΠΑΣΟΚ θα υιοθετούσε μια ρεαλιστική οικονομική πολιτική για να
πιάσει τα κριτήρια της ΟΝΕ. Ταυτόχρονα όμως προσθέτουν ότι η προσπάθεια να
φοβηθούν οι ψηφοφόροι το ενδεχόμενο μιας κυβερνητικής αλλαγής «υπαγορευόταν
από τις ανάγκες του προεκλογικού αγώνα».

Επί χρόνια ανταποκριτής εφημερίδας διεθνούς φήμης στην Ελλάδα, που γνωρίζει
πολύ καλά τον κ. Μητσοτάκη, επισημαίνει ότι αυτό που τον «χαντακώνει» πολλές
φορές είναι η «υπεραισιοδοξία του». Υπέρμετρη αισιοδοξία τού αποδίδουν και
κάποιοι συνεργάτες του στην κυβέρνηση, που υποστηρίζουν ότι ήταν ο μόνος που
πίστευε ότι η Ν.Δ. θα κερδίσει τις εκλογές του 1993. Ωστόσο, άνθρωποι του
περιβάλλοντός του απορρίπτουν κατηγορηματικά αυτήν την εκδοχή, λέγοντας ότι ο
πρώην πρωθυπουργός είχε πλήρη επίγνωση τού πόσο δύσκολα ήταν τα πράγματα.

Σε εσωκομματικό επίπεδο, ο ίδιος ομολογεί ότι η μεγαλύτερη αστοχία του ήταν η
παραίτησή του, μετά την ήττα στις εκλογές του ’93. Ωστόσο, βουλευτές του
καραμανλικού στρατοπέδου θυμούνται ότι ο πρώην πρωθυπουργός απέτυχε να
προβλέψει την ανάκαμψη της Ν.Δ. στις τελευταίες εκλογές. Τέλη Μαρτίου του
2000, στο Συνέδριο Αρχών και Θέσεων στο στάδιο Ειρήνης και Φιλίας, έβαλε
πλαφόν το 40%, αφήνοντας να εννοηθεί πως παρακάτω θα άνοιγε θέμα ηγεσίας. Η
Ν.Δ. ως γνωστόν πήρε 42,7%. «Προφανώς πίστευε πως θα πάμε πολύ χειρότερα»,
λένε οι ίδιοι βουλευτές.

Όπως λένε όμως στελέχη της Ν.Δ., υπάρχουν και εσφαλμένες προβλέψεις που
οφείλονται σε προσωπικές αντιπαλότητες και επισημαίνουν ότι ο πρώην
πρωθυπουργός δεν διατηρεί τις καλύτερες σχέσεις με τον κ. Κώστα Λαλιώτη. Η
αντιπαλότητα έχει μια μακρόχρονη προϊστορία την οποία ο επίτιμος συντηρεί,
υποστηρίζοντας μάλιστα «ότι στο επίπεδό του, πολιτικός διάλογος δεν είναι
δυνατός». Τα στελέχη αυτά επισημαίνουν ότι όσο ο κ. Λαλιώτης ήταν υπουργός
ΠΕΧΩΔΕ, ο κ. Μητσοτάκης αμφισβητούσε ότι θα απορροφηθούν τα κονδύλια του
δεύτερου Κοινοτικού Πλαισίου Στήριξης, ενώ χαρακτήριζε κάθε φορά στη Βουλή το
έργο του Μετρό «κακότυχο». Το Β’ ΚΠΣ όμως ολοκληρώθηκε και το Μετρό όχι μόνο
λειτουργεί άψογα κατέχοντας την πρώτη θέση στη δημοτικότητα των μέσων
μεταφοράς της χώρας, αλλά αποτελεί, κατά γενική ομολογία, και ένα έργο τέχνης.

Σε ό,τι αφορά το αεροδρόμιο των Σπάτων, λίγες βδομάδες πριν από τα εγκαίνιά
του, ο κ. Μητσοτάκης δήλωνε ότι το αεροδρόμιο δεν θα λειτουργήσει πλήρως την
καθορισμένη ημερομηνία, καθιστώντας υπεύθυνο γι’ αυτό τον κ. Λαλιώτη. Και εδώ
διαψεύστηκε από τα γεγονότα. Το «Ελευθέριος Βενιζέλος» λειτούργησε με πολύ
λιγότερα προβλήματα από πολλά νέα μεγάλα αεροδρόμια (π.χ. Μιλάνου, Σεούλ,
Οζάκας) και σήμερα κατατάσσεται τρίτο στον κόσμο όσον αφορά τις προσφερόμενες
υπηρεσίες.

Μια πρόβλεψη πάντως του κ. Μητσοτάκη ίσως να επαληθευτεί από τα γεγονότα και
ίσως γι’ αυτό οι Έλληνες να την έχουν συγκρατήσει καλύτερα από τις άλλες. Στις
αρχές της δεκαετίας του ’90, σε μια γνήσια αποστροφή πολιτικού κυνισμού είχε
προφητεύσει πως «σε δέκα χρόνια θα έχουμε ξεχάσει το όνομα των Σκοπίων». Μια
πρόβλεψη που – εν μέρει – μπορεί να αποδειχθεί σωστή. Αλλά, ως γνωστόν, η
εξαίρεση επιβεβαιώνει τον κανόνα.