ΜΟΥΝΤΙΑΛ 2002 Συνεπής στο ραντεβού

Η Γερμανία, με τη χθεσινή της πρόκριση στον τελικό, πέτυχε ένα μοναδικό έως
τώρα ρεκόρ: Έγινε η πρώτη ομάδα στην ιστορία του Παγκοσμίου Κυπέλλου που θα
έχει παίξει σε επτά τελικούς. Κάτι ανάλογο δεν έχει καταφέρει καμιά άλλη ομάδα
στον κόσμο και απλά η Βραζιλία αν αποκλείσει την Τουρκία, θα φτάσει τους έξι
τελικούς που θα αποτελεί τη δεύτερη καλύτερη επίδοση. Βέβαια, η «Σελεσάο» από
στατιστικής άποψης θα μπορούσε να έχει έναν ακόμα τελικό στο παλμαρέ της, το
1950, όταν και διοργάνωσε το Μουντιάλ.

Τον τίτλο είχε κατακτήσει τότε η Ουρουγουάη, αφήνοντας δεύτερη τη Βραζιλία,
αλλά επίσημα δεν υπήρχε τελικός, άσχετα αν το τελευταίο παιχνίδι της
διοργάνωσης μεταξύ των δύο αυτών ομάδων είχε χαρακτήρα τελικού. Τότε η τελική
φάση είχε γίνει σε έναν όμιλο των τεσσάρων ομάδων, οι οποίες έπαιξαν μεταξύ
τους και η πρώτη στη βαθμολογία (αυτή ήταν η Ουρουγουάη) αναδείχθηκε παγκόσμια
πρωταθλήτρια.

Ένα στοιχείο που δείχνει πάντως εύγλωττα το μεγαλείο τόσο της Βραζιλίας όσο
και της Γερμανίας – άσχετα αν η μοίρα το φέρει έτσι και δεν συναντηθούν την
Κυριακή.

Μεταπολεμικά, δηλαδή από το 4ο Παγκόσμιο Κύπελλο του 1950 έως και το εφετινό,
στον τελικό πάντα έδινε το «παρών» η Βραζιλία ή η Γερμανία, με μοναδική
εξαίρεση το 1978, που στον τελικό βρέθηκαν η Αργεντινή με την Ολλανδία.

Για τον Μπεν Σνάιντερ και τον Κάρστεν Ράμελοφ αυτός θα είναι ο πρώτος τους τελικός σε παγκόσμιο κύπελλο. Γι’ αυτό έχουν κάθε λόγο να πανηγυρίζουν την πρόκριση στον τελικό που ήρθε χάρις στο γκολ του Μπάλακ (μικρή φωτογραφία). Για τη Γερμανία, αυτός θα είναι ο 7ος τελικός της ιστορίας της

Η Γερμανία πάντως φτάνει για πρώτη φορά ενιαία στον τελικό, αφού και στις έξι
προηγούμενες συμμετείχε ως Δυτική Γερμανία.

Οι Γερμανοί για πρώτη φορά έδωσαν το «παρών» σε τελικό Μουντιάλ το 1954, όταν
και κατέκτησαν το τρόπαιο κόντρα στη μεγάλη Ουγγαρία, την οποία και νίκησαν με
3-2.

Δώδεκα χρόνια αργότερα, στα γήπεδα της Αγγλίας, τα «πάντσερ» έφτασαν και πάλι
στον τελικό, αλλά ηττήθηκαν από τους διοργανωτές με 4-2 στην παράταση, σε έναν
τελικό όπου ακόμα δεν έχει ξεκαθαρίσει αν η μπάλα στο σουτ του Χαρστ είχε
περάσει ή όχι τη γραμμή του τέρματος (το γκολ μέτρησε και με αυτό η Αγγλία
προηγήθηκε 3-2).

Το 1974, η Δυτική Γερμανία φιλοξένησε τους αγώνες και οι οικοδεσπότες έφτασαν
στον τελικό, όπου και πήραν το τρόπαιο νικώντας τη μεγάλη Ολλανδία με 2-1,
ίσως στην καλύτερη ομάδα που παρουσίασαν ποτέ στο παγκόσμιο στερέωμα.

Στα γήπεδα της Ισπανίας, το 1982, οι Γερμανοί φώναξαν και πάλι «παρών» σε έναν
τελικό, χάνοντας όμως από την Ιταλία με 3-1, ενώ τέσσερα χρόνια αργότερα, στο
Μεξικό, έφτασαν και πάλι στο κορυφαίο παιχνίδι της διοργάνωσης, αλλά γνώρισαν
για μια ακόμα φορά την ήττα (3-2), αυτή τη φορά από την Αργεντινή του Ντιέγκο
Μαραντόνα.

Τρίτη (συνεχόμενη φορά) και φαρμακερή αποδείχθηκε η συμμετοχή τους στον τελικό
του 1990 στην Ιταλία, όπου νικώντας την Αργεντινή με 1-0 κατέκτησαν το τρίτο
Παγκόσμιο Κύπελλο της ιστορίας τους.

Στη Γιοκοχάμα την Κυριακή ευελπιστούν να σηκώσουν το βαρύτιμο τρόπαιο για
τέταρτη φορά, ισοφαρίζοντας το ρεκόρ της μεγάλης Βραζιλίας, αλλά ήδη έχουν
στην κατοχή τους το ρεκόρ με τις περισσότερες συμμετοχές σε τελικούς της
κορυφαίας ποδοσφαιρικής διοργάνωσης.

Πάντως, μαζί με τη Βραζιλία είναι οι πιο ιστορικές ομάδες του κόσμου και όλοι
ελπίζουν να συναντηθούν την Κυριακή για πρώτη φορά στην ιστορία τους σε αγώνα
Παγκοσμίου Κυπέλλου (και τι αγώνα…).

Αρκεί η «Σελεσάο» να περάσει σήμερα κόντρα στη σκληροτράχηλη Τουρκία.