ΓΝΩΜΗ Βιάζονται να χάσουν

Ο Τζορτζ Μπους έκανε τη Δευτέρα μία περίεργη πρόταση στους Παλαιστινίους: Οι
ΗΠΑ θα σας βοηθήσουν να αποκτήσετε ένα κράτος εάν απαλλαγείτε από τον ηγέτη
σας. Δεν το είπε τόσο ωμά, δεν πρόφερε το όνομα του Γιάσερ Αραφάτ· μίλησε για
την αναγκαιότητα μιας νέας παλαιστινιακής «ηγεσίας». Το νόημα της ομιλίας του,
όμως, ήταν σαφές.

Ο Αμερικανός πρόεδρος οπισθογράφησε, λοιπόν, μία από τις βασικές αξιώσεις του
Ισραηλινού πρωθυπουργού: την – πολιτική τουλάχιστον – εξουδετέρωση του
ανθρώπου που ενσαρκώνει το εθνικό παλαιστινιακό κίνημα. «Το τέλος της εποχής
Αραφάτ είναι μία νίκη για το Ισραήλ», σχολίασε ένας εκπρόσωπος του Αριέλ
Σαρόν.

Ο ενθουσιασμός αυτός, όμως, είναι λίγο πρόωρος. Διότι υπάρχει μία παρεξήγηση.
Για τον Σαρόν, τους φίλους του από το Λικούντ και τους εξτρεμιστές συμμάχους
του η περιθωριοποίηση του Αραφάτ συνιστά ένα πλήγμα στη δημιουργία ενός
παλαιστινιακού κράτους – κράτος το οποίο δεν επιθυμούν. Ο Σαρόν εμμένει στην
ασάφεια, σκοπεύει να αφήσει τον αποικισμό να καταστήσει την κατάσταση μη
αναστρέψιμη. Εξ ου και η λύση που προτείνει: μία μακροπρόθεσμη προσωρινή
συμφωνία με τους Παλαιστινίους. Για τον Τζορτζ Μπους, όμως, η περιθωριοποίηση
του Αραφάτ είναι η αναγκαία προϋπόθεση για την έναρξη διαπραγματεύσεων οι
οποίες θα πρέπει να οδηγήσουν, μέσα σε δεκαοκτώ μήνες, στον τερματισμό της
κατοχής και στη δημιουργία ενός προσωρινού παλαιστινιακού κράτους στη Δυτική
Όχθη και τη Γάζα. Μέχρι το 2005, το κράτος αυτό θα πρέπει να έχει
διαπραγματευτεί τα οριστικά του σύνορα με το Ισραήλ.

Ο Μπους επαναβεβαίωσε μία ορθή πολιτική προοπτική. Θέτει όλη την πίεση στους
Παλαιστινίους, οι οποίοι πρέπει να ψηφίσουν στο τέλος του έτους. Ο Σαρόν είναι
πεπεισμένος ότι μπορεί να διατηρήσει το στάτους κβο, να κερδίσει χρόνο. Ο
Μπους πρέπει να του πει ότι το δεύτερο μέρος της ομιλίας του είναι εξίσου
σημαντικό με το πρώτο. Ειδάλλως θα φανεί ανεύθυνος.