Ζητούν μια θέση στον ήλιο

Ξεχασμένα τον χειμώνα, ξεχασμένα και το καλοκαίρι. Για τα παιδιά με ειδικές
ανάγκες και τους γονείς τους όλες οι εποχές του χρόνου είναι ίδιες. Με
αδιαφορία τούς αντιμετωπίζουν οι αρμόδιοι τον χειμώνα, με αδιαφορία και το
καλοκαίρι. Ο αγώνας των γονέων, κατά τους χειμερινούς μήνες, να βρουν ένα
σχολείο που θα παρέχει κατάλληλη εκπαίδευση στα παιδιά τους δεν σταματά με τη
λήξη της σχολικής χρονιάς.

Μάνας αγωνία. Η 40χρονη μάνα κάθε καλοκαίρι αγωνιά αν θα βρει ένα κατάλληλο μέρος στην εξοχή για να περάσει τις διακοπές μαζί με τον γιο της. «Κάποιοι φορείς θα μπορούσαν να διοργανώνουν κατασκηνώσεις, ώστε να απασχολούνται τα παιδιά με ειδικές ανάγκες, προσφέροντας έτσι και σ’ εμάς, τους γονείς τους, μια ψυχική ανάταση»

Γιατί εκείνη τη στιγμή αρχίζει ένας άλλος: πώς θα βρουν ένα πρόγραμμα, μία
κατασκήνωση για να απασχολούνται τα παιδιά τους το καλοκαίρι, όσο καιρό οι
ίδιοι θα εργάζονται. Αναζήτηση που πολλές φορές δεν έχει αποτέλεσμα και τα
παιδιά αναγκαστικά περνούν τις διακοπές… στο σπίτι, αφού τα προγράμματα
απασχόλησης για παιδιά με ειδικές ανάγκες δεν επαρκούν.

Το αδιέξοδο του καλοκαιριού

Και ενώ οι αρμόδιοι των υπουργείων Υγείας και Πρόνοιας και Παιδείας δεν έχουν
απαντήσει ακόμα ούτε στη μητέρα του 5χρονου που είχε περιγράψει στα «ΝΕΑ» τον
καθημερινό Γολγοθά που περνάει για να βρει ένα σχολείο για το παιδί της, ούτε
στον πατέρα που είχε μιλήσει πριν από λίγες ημέρες για τις ελλείψεις
προσωπικού στο ειδικό σχολείο Κορυδαλλού, οι γονείς των παιδιών – όπως και
πολλών άλλων – βρίσκονται μπροστά σε ένα νέο αδιέξοδο. Αυτό που αντιμετωπίζουν
κάθε καλοκαίρι: Θα καταφέρουν να τους προσφέρουν έστω λίγες ημέρες διακοπών;

Αγώνας δρόμου

Προγράμματα κατασκηνώσεων για παιδιά με ειδικές ανάγκες υπάρχουν, αλλά όχι για
τα παιδιά όλων των ηλικιών. Παιδιά κάτω των 10 ετών δεν μπορούν να
φιλοξενηθούν από τις κατασκηνώσεις. Και τότε οι γονείς τους αρχίζουν έναν
καινούργιο αγώνα δρόμου.

Η 40χρονη Μαρία, η μάνα που επί 5 χρόνια αγωνίζεται να μπει ο γιος της σε ένα
σχολείο, έχει μία επιπλέον έγνοια τους καλοκαιρινούς μήνες. «Κάθε καλοκαίρι
αγωνιώ. Δυστυχώς δεν διαθέτω σπίτι στην επαρχία, όπου θα μπορούσα να περάσω
τις διακοπές μαζί με το παιδί μου. Έτσι, κάθε χρόνο προσπαθώ να βρω ένα
ξενοδοχείο ή να νοικιάσω ένα δωμάτιο στην εξοχή, κατάλληλο για τις ανάγκες του
γιου μου. Ειδικά για τα τυφλά παιδιά, όπως είναι το δικό μου, είναι απαραίτητο
να περάσει ένα διάστημα στην εξοχή. Επιβάλλεται να ακούει τους ήχους της
φύσης. Είναι καλό για την εκπαίδευσή του», λέει στα «ΝΕΑ».

Για κατασκηνώσεις ή άλλα προγράμματα απασχόλησης δεν έχει ακούσει η μητέρα του
πεντάχρονου. «Όμως όλοι έχουν δικαίωμα στις διακοπές. Θα μπορούσαν κάποιοι
φορείς να διοργανώνουν κατασκηνώσεις, ώστε να απασχολούνται τα παιδιά με
ειδικές ανάγκες. Με αυτόν τον τρόπο θα προσέφεραν και σε εμάς τους γονείς τους
μία ψυχική ανάταση». Όσο για την προσπάθειά της να μπει σε ειδικό σχολείο ο
γιος της, δεν έχει λάβει ακόμη καμιά απάντηση, από κανέναν. Περιμένοντας με
αγωνία τα αποτελέσματα από τις ενέργειες του Συνηγόρου του Πολίτη, που έχει
ήδη αρχίσει να ερευνά την υπόθεση, αλλά και από δύο ευρωβουλευτές, τους
οποίους διά μακρών έχει ενημερώσει, λέει: «Τρέμω για την επόμενη σχολική
χρονιά. Δεν θέλω σε καμιά περίπτωση να χαθεί κι άλλη χρονιά. Είναι κρίσιμη η
ηλικία του γιου μου για την εκπαίδευσή του».

Στο έλεος του Θεού

Αθανάσιος Στυλιανόπουλος. Ο πατέρας του 6χρονου Μάριου που έχει νοητική υστέρηση λέει ότι το καλοκαίρι τα παιδιά με ειδικές ανάγκες εγκαταλείπονται στο έλεος του Θεού. «Δεν υπάρχουν προγράμματα κατασκήνωσης για τα παιδιά μικρής ηλικίας»

Προβλήματα αντιμετωπίζει κάθε καλοκαίρι και ο κ. Αθανάσιος Στυλιανόπουλος,
πατέρας του 6χρονου Μάριου που φοιτά σε ειδικό σχολείο του Κορυδαλλού,
χωρίς… ειδικό προσωπικό. «Δεν υπάρχει τίποτα το καλοκαίρι. Μετά το κλείσιμο
των σχολείων, τα παιδιά μας είναι στο έλεος του Θεού. Είναι τελείως
εγκαταλελειμμένα», διαμαρτύρεται. «Έως σήμερα τουλάχιστον δεν γνωρίζω να
υπάρχουν καλοκαιρινά προγράμματα απασχόλησης για τα παιδιά μικρής ηλικίας που
έχουν ειδικές ανάγκες. Μακάρι να υπήρχε μία κατασκήνωση με ειδικό προσωπικό να
βοηθάει αυτά τα παιδιά και παράλληλα και εμάς, τους γονείς».

Ο πατέρας του μικρού Μάριου δεν είναι ο μόνος γονιός από το σχολείο που κάθε
καλοκαίρι βρίσκεται μπροστά σε ένα νέο αδιέξοδο. «Το ίδιο άγχος περνούν και
άλλοι γονείς», τονίζει. «Κάποιοι αναγκάζονται να αφήνουν τα παιδιά στο σπίτι
μαζί με τα μεγαλύτερα αδέλφια τους ή με τον παππού και τη γιαγιά για όσο
διάστημα οι γονείς εργάζονται.

Το άνοιγμα των σχολείων

Και τι θα γίνει άραγε με το άνοιγμα των σχολείων τον Σεπτέμβριο; Τι θα κάνει ο
μικρός Μάριος που πάσχει από νοητική υστέρηση; Για τον κ. Στυλιανόπουλο δεν
υπάρχουν άλλα περιθώρια: «Δεν πρέπει το παιδί μου να χάσει και άλλο χρόνο από
την εκπαίδευσή του. Αν με το άνοιγμα του σχολείου δεν έχει προσληφθεί
προσωπικό και δεν έχει λυθεί το κτιριακό, θα προχωρήσουμε, ως σύλλογος γονέων,
σε κατάληψη του σχολείου. Το σχολείο λειτουργούσε ώς τώρα μόνο για τη φύλαξη
των παιδιών και όχι για την εκπαίδευσή τους».

Σε κατασκηνώσεις 2.300 παιδιά άνω των 10 ετών

Περισσότερα από 2.300 παιδιά με ειδικές ανάγκες αναμένεται να φιλοξενηθούν
φέτος σε κατασκηνώσεις, σε 16 διαφορετικούς περιοχές (Αττική, Στερεά, Κρήτη,
Βόρεια Ελλάδα κ.α.). Σε αυτά όμως δεν περιλαμβάνονται παιδιά ηλικίας κάτω των
10 ετών. Γι’ αυτά δεν έχει προβλεφθεί η απασχόλησή τους σε κατασκηνώσεις και
οι γονείς τους θα πρέπει να αναζητήσουν άλλες λύσεις για τις διακοπές τους.

«Ο αριθμός των παιδιών που θα συμμετάσχουν κρίνεται ικανοποιητικός, αν
αναλογιστεί κανείς ότι το 1984 – όταν άρχισαν τα κατασκηνωτικά προγράμματα για
τα Άτομα Με Ειδικές Ανάγκες (ΑΜΕΑ) – φιλοξενήθηκαν μόνο 80 παιδιά», λέει ο
πρόεδρος της Πανελλήνιας Ομοσπονδίας Γονέων και Κηδεμόνων Ατόμων με Ειδικές
Ανάγκες (ΠΟΣΓΚΑΜΕΑ), κ. Αριστείδης Πανανός, από τον φορέα που έχει την ευθύνη
για τα κατασκηνωτικά προγράμματα για τα ΑΜΕΑ. «Ωστόσο, αυτό δεν σημαίνει ότι
εφησυχάζουμε, αφού δεν μπορούν να καλυφθούν όλες οι ανάγκες».

Και πώς να εφησυχάζει η Ομοσπονδία των γονέων, όταν οι μισές από τις
κατασκηνώσεις που δέχονται παιδιά με ειδικές ανάγκες δεν είναι προσβάσιμες σε
άτομα με αναπηρίες, όπως δηλώνει ο κ. Πανανός. Πράγμα που σημαίνει ότι παιδιά
με βαριές αναπηρίες ή δεν θα μπορέσουν να φιλοξενηθούν ή οι γονείς τους θα
διστάσουν να τα στείλουν στην κατασκήνωση φοβούμενοι ότι υπάρχει κίνδυνος να
τραυματιστούν. Επιπλέον, φαίνεται ότι και η ενημέρωση για τα κατασκηνωτικά
προγράμματα δεν είναι επαρκής, αφού αρκετοί γονείς δεν γνωρίζουν τις
προϋποθέσεις συμμετοχής και κάποιοι ούτε την ύπαρξη των προγραμμάτων.

Πάντως, τα κατασκηνωτικά προγράμματα για τα παιδιά με ειδικές ανάγκες
πραγματοποιούνται κάθε καλοκαίρι και σε κρατικές και σε ιδιωτικές
κατασκηνώσεις στους ίδιους χώρους που φιλοξενούνται και τα παιδιά που δεν
έχουν ειδικές ανάγκες. Περίπου τα μισά παιδιά περνούν το καλοκαίρι τους στις
κατασκηνώσεις της Αττικής, ενώ το κόστος καλύπτεται από τα ασφαλιστικά ταμεία
των γονέων.