ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Μια δι-ευρωπαϊκή κινητοποίηση μάς σώνει…

Σιγά που οι Έλληνες συνδικαλιστές δεν θα ακολουθούσαν αυθωρεί και παραχρήμα
τις κινητοποιήσεις των συναδέλφων τους Γάλλων ελεγκτών της εναέριας
κυκλοφορίας. Δεν λέω, στη συμπαράσταση αδικουμένων, κατατρεγμένων και
αγωνιστών είμαστε πρώτοι. Αλλά πρώτοι είμαστε και στις κινητοποιήσεις για να
διατηρήσουμε τα κεκτημένα ή για να αποτρέψουμε τα χειρότερα. Τουλάχιστον δύο
φορές την εβδομάδα κάποια κατηγορία πολιτών θα είναι στους δρόμους.

Μόνο που αυτή η δι-ευρωπαϊκή κινητοποίηση είχε απευθείας – ίσως για πρώτη φορά
– αναφορά σε απόφαση της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Κι είναι μιας πρώτης τάξεως
ευκαιρία να αρχίσουμε να συνειδητοποιούμε ποιος ακριβώς αποφασίζει για μας. Οι
Βρυξέλλες μάς πέφτουν μακριά. Όσο για τους εκπροσώπους μας στα όργανά τους
μάλλον ως προνομιούχους πολιτευόμενους τουρίστες τους αντιμετωπίζουμε.
Δεκαετίες, τώρα, σταθερά επαναλαμβανόμενα τους ακούμε να διαμαρτύρονται γιατί
η δουλειά τους αντιμετωπίζεται αδιάφορα από την εγχώρια αγορά προβολής. Μάταια
επιχειρούν να μας πείσουν πως η αφετηρία των προβλημάτων μας αλλά και η λύση
τους βρίσκεται εκεί στην καρδιά της Ευρώπης και οι ίδιοι μοχθούν για το
καλύτερο. Φαίνεται ότι θα αργήσουμε να καταλάβουμε πως ζητήματα όπως το
Ασφαλιστικό, το 35ωρο, ακόμη και η τρομοκρατία έχουν προ πολλού ξεπεράσει τα
σύνορά μας. Και η αντιμετώπισή τους δεν είναι υπόθεση του ενός ή του άλλου
εθνικού υπουργού, αλλά όλων των αντίστοιχων της Ευρώπης. Όταν αυτό το
χωνέψουμε, τότε θα προκαλείται κυκλοφοριακή συμφόρηση ταυτόχρονα στην Αθήνα,
το Παρίσι, το Λονδίνο, τη Μαδρίτη και δεν θα παραλύει μία πόλη αλλά μία
ήπειρος, γιατί αυτή πια είναι το σπίτι μας.