ΜΑΤΙΕΣ Τα λαμόγια…

Μία εβδομάδα ακόμη. Το Μουντιάλ τελειώνει. Και, αλήθεια, πόσα Μουντιάλ χωράει
η ζωή μας; Και πόσους Ολυμπιακούς Αγώνες; Μελαγχολία. Ευτυχώς, αρχίζουν, όπου
να ‘ναι, τα «μπάνια του λαού». Η μαζική εξόρμηση για τα νησιά. Αλλά και όλες
τις παραλίες της χώρας. Που είναι οι καλύτερες! Να, που και σε κάτι είμαστε
πρώτοι…

Ήταν ωραία η έμπνευση του συναδέλφου (και φίλου) Χρήστου Μιχαηλίδη, να βάλει
στη στήλη του, στην «Ελευθεροτυπία», πριν από λίγες ημέρες, τους δέκα ξένους
παίκτες που αγωνίζονται (ή αγωνίζονταν μέχρι πέρυσι) σε ελληνικές ομάδες και
τον μήνα αυτό τα ‘δωσαν όλα, στα γήπεδα της Ιαπωνίας και της Κορέας, «για τις
φανέλες» τους. Ήταν μια παρηγοριά, για μας τους… αποσυνάγωγους, που
σκοτωνόμαστε για την μπάλα, ξοδεύουμε δισεκατομμύρια, παθιαζόμαστε, θεοποιούμε
το κάθε «παικτάκι» και εθνικό συγκρότημα αξιώσεων ουδέποτε κατορθώνουμε να
φτιάξουμε…

Κάρλος Γκαμάρα, Γιαν Μικάελσεν, Ντανιέλ Σάριτς, Ρόμπερτ Γιάρνι, Ρενέ
Χένρικσεν, Μανουέλ Ολιζαντέμπε, Ζοέλ Επαλέ, Ιφεάνγι Ουντέζε, Ρόλαντ Γκομέζ,
Γκόραν Βλάοβιτς, οι δέκα «δικοί μας» σ’ αυτό το Παγκόσμιο Κύπελλο. Και αν
προσθέσουμε και τους συμπατριώτες μας Κουμανταράκη (Ν. Αφρική), όπως παρατηρεί
ο Μιχαηλίδης, να μια ολόκληρη «μουντιαλική ενδεκάδα»!

Αυτά εμείς, οι «μάγκες», οι «πονηροί» και τα ρέστα. Ενώ οι Τούρκοι, τα
«μεμέτια», οι «μπουνταλάδες», υπερπηδώντας όλα τα εμπόδια που βρέθηκαν στον
δρόμο τους, κατάφεραν να φτάσουν στους «οχτώ» και σήμερα να αγωνίζονται
εναντίον της Σενεγάλης – τι ομαδάρα! – για να βγουν στους «τέσσερις»! Θα
ενοχληθούν, ίσως, οι… τουρκοφάγοι. Αλλά, εγώ, πρέπει να πω ότι χαίρομαι
ιδιαίτερα για την πρόοδο των γειτόνων μας στο ποδόσφαιρο. Και σε συλλογικό και
σε εθνικό επίπεδο.

Κάποτε, θυμάμαι, η Τουρκία είχε ποδόσφαιρο «της καρπαζιάς». Σαν το δικό μας.
Και γίνονταν, τότε, διάφορα βαλκανικά τουρνουά… «δευτεραθλητριών», με
συμμετοχή της ΑΕΚ, συνήθως, της Μπεσίκτας (ή της Γκιοζ Τεπέ), της βουλγαρικής
Λέφσκι κ.λπ. Εμείς, μείναμε στις… «δευτεραθλήτριες»! Ενώ η Γαλατά Σαράι
κατέκτησε και Κύπελλο Ευρώπης! Βλέπετε, οι Τούρκοι παράγοντες δεν είναι
λαμόγια, όπως κάποιοι άλλοι…

Ευτυχώς, που έχουμε τους Κεντέρηδες, τους Γκάλληδες και τους Πύρρους, για να
στάζουν λίγη δροσιά στις ψυχές μας.