[ ΤΟ ΣΤΙΓΜΑ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ ]

Τα πράγματα είναι πολύ απλά. Σε βαθμό, δηλαδή, που να διερωτάται κανείς αν όλα
όσα συμβαίνουν στο ΠΑΣΟΚ οφείλονται ακριβώς στην… ευκολία των καταστάσεων,
και όχι – όπως πολλοί πιστεύουν – στη δυσκολία! Πάρτε για παράδειγμα αυτόν τον
καινούργιο κύκλο συζητήσεων που άνοιξε, σχετικά με το ποια είναι τα όρια της
επιτρεπτής κριτικής στον Κ. Σημίτη και την κυβέρνηση, από όσους είναι εκτός
κυβέρνησης. Ο Πρωθυπουργός, λογικό είναι, οργίζεται. Του τη «δίνει». Του την
«καρφώνει» να ακούει τον έναν και τον άλλον να του επιρρίπτουν ευθύνες για τη
φθίνουσα πορεία που έχει πάρει το ΠΑΣΟΚ. Γιατί είναι λογικό να οργίζεται ο κ.
Σημίτης; Διότι πολύ… απλά, ο ίδιος δεν θεωρεί ότι υπάρχει πρόβλημα. Ως εκ
τούτου το σκέπτεται το πράγμα αλλιώς. Σου λέει, γιατί αυτοί φωνάζουν ότι
έχουμε πρόβλημα, ενώ δεν έχουμε;

Εικονική πραγματικότητα

Ακριβώς εκεί είναι όλο το ζουμί. Πώς να πείσεις κάποιον ότι υπάρχει πρόβλημα,
όταν ο ίδιος πιστεύει ότι δεν υπάρχει; Ότι όλα οδεύουν από το καλό στο
καλύτερο; Και πως όσα άσχημα τού περιγράφουν είναι μια εικονική
πραγματικότητα; Αρχίζει λοιπόν την εσωτερική «αναζήτηση». «Για να μου τα λένε
αυτά – δεν μπορεί – κάτι έχουν στο μυαλό τους. Λες να θέλουν να με ρίξουν; Να
έρθει ο Καραμανλής; Η Δεξιά;». Από τη στιγμή που μπαίνει κανείς σε αυτή τη
λογική, πάει, πέταξε το πουλάκι στο απέναντι δέντρο, απ’ όπου με διάφορα
χαριτωμένα τσίου τσίου φανερώνει μια χαρούμενη διάθεση που όλα, μα όλα,
βαίνουν πλέον από το κακό στο χειρότερο…

Έχουν την ίδια αγωνία

Κάποτε που του είπαν «πρόεδρε, η λύση είναι να μιλάς με αυτούς που είναι
απέναντι, γιατί μέσα από τον διάλογο όλο και κάτι θετικό θα προκύψει», η
απάντησή του ήταν καταλυτική. «Γιατί, και να μιλήσω μαζί τους τι θα γίνει; Θα
γίνει καλύτερος ο Δασκαλάκης, ο Βαλυράκης ή ο Κουλούρης;». Δύσκολο να πεις τι
εννοεί ο Κ. Σημίτης όταν θέλει λ.χ. να γίνει «καλύτερος» ο Κουλούρης. Πιο
φρόνιμος; Λιγότερο οξύς; Πιο υπάκουος; Πιο νομιμόφρων; Άγνωστο. Η ουσία είναι
ότι ο Κ. Σημίτης δεν αντιλαμβάνεται πως ο Κίμων Κουλούρης – κι ο κάθε
Κουλούρης – έχουν την ίδια αγωνία με εκείνον για το πού οδεύει το ΠΑΣΟΚ.
Αντίθετα, επειδή πιστεύει ό,τι πιστεύει (για συνωμοσίες, δολοπλοκίες, σχέδια
ανατροπής κ.λπ.) αφήνει να διαρρεύσει ότι όπου να ‘ναι απαλλάσσεται από την
παρουσία τους. Πρόεδρε, μήπως πρέπει να το ξανασκεφθείς;

Ο «εχέμυθος» πρόεδρος

Το κακό με τους πασόκους είναι ότι όντως μέσα σ’ αυτό το κλίμα της
αυτοκαταστροφής, το κλίμα τού «αφήστε με μόνο μου, παρέα με τον πόνο μου να
αυτοχειριαστώ», κλείνουν τα μάτια, και δεν βλέπουν τι γίνεται στο απέναντι
μαγαζί. Στη Νέα Δημοκρατία. Όπου ο «εχέμυθος» πρόεδρος Κώστας τήρησε την αρχή
της… εχεμύθειας και στη συζήτηση για το Ασφαλιστικό. Δεν είπε λέξη για το
ποια είναι η δική του θέση. Δεν είπε λέξη για το τι θα κάνει με το
συγκεκριμένο σύστημα που ψηφίζει η κυβέρνηση. Θα το ανατρέψει, θα το
βελτιώσει, θα το υιοθετήσει; Λέξη. Μας το φυλάει προφανώς για έκπληξη, όταν –
ο Θεός να βάλει το χέρι του… – γίνει κυβέρνηση η Ν.Δ. Εμείς τώρα, και
κατόπιν όλης αυτής της… μυστικοπάθειας, τού «δεν σας λέω, δεν σας λέω που να
σκάσετε», όταν γίνουν εθνικές εκλογές, για τι πράγμα θα ψηφίσουμε; Για
πρωθυπουργό ή για «γουρούνι στο σακί»; Ας μας φωτίσει κάποιος…

Άλλα τους είχε υποσχεθεί

Είναι δε τέτοια η «εχεμύθεια» του Καραμανλή, που είχε δεν είχε το έφτιαξε το
πρόβλημα και στο δικό του κόμμα. Είχε «παραμυθιάσει» τους υπεύθυνους τομεάρχες
για τα ασφαλιστικά και την υγεία, ότι εκείνος δεν δέχεται μύγα στο σπαθί του.
Και πως θα τους τα πει – στον Σημίτη, την κυβέρνηση – θα τους καταγγείλει
δηλαδή. Μετά θα δηλώσει ότι άμα γίνει κυβέρνηση η Ν.Δ., θα το καταργήσει το
νομοσχέδιο και στη συνέχεια θα αποχωρήσει από τη Βουλή. Τελευταία στιγμή όμως
άλλαξε ρότα. Τίποτε απ’ όσα υποσχέθηκε δεν έκανε. Τώρα εκείνοι γυρνούν έξω από
το Περιστύλιο της Βουλής (με την ευκαιρία, πότε με το καλό θα ολοκληρωθούν οι
εργασίες συντήρησης πρόεδρε;), και μουρμουρίζουν ότι «δεν είναι υπεύθυνη στάση
αυτή», ότι τους «κορόιδεψε», κι άλλα διάφορα. Βάσανα που ‘χει κι ο αρχηγός…

Κυβέρνηση – συνασπισμός

Είναι καταπληκτική αυτή η ιστορία με την απεργία των ναυτεργατών. Στο συμπαθές
αίτημα να αυξηθούν οι συντάξεις από το 60% του μισθού που παίρνει κάποιος
ναυτεργάτης σήμερα, στο 70%, υπάρχει και η άλλη πλευρά του λόφου. Εκεί όπου
αποτυπώνεται η τραγωδία αυτής της κυβέρνησης, η οποία δεν μπορεί να
συμμαζευτεί. Διότι οι πληροφορίες αναφέρουν ότι το αίτημα το είχαν κάνει
αποδεκτό οι συναρμόδιοι υπουργοί Ναυτιλίας και Εργασίας Γ. Ανωμερίτης και Δ.
Ρέππας, αλλά όταν έφτασε ο λογαριασμός στον Χριστοδουλάκη, εκείνος στύλωσε τα
πόδια. Εγώ δεν δίνω 60 δισ., είπε σε κάθε κατεύθυνση, γιατί δεν μου το είπατε,
γιατί δεν με ρωτήσατε, και τέτοια. Εκείνος που είπε ότι αυτή δεν είναι
κυβέρνηση, αλλά… συνασπισμός προσωπικοτήτων, πόσο δίκιο είχε…

ΚΑΙ ΤΟ ΠΑΡΑΣΚΗΝΙΟ

Κρατάει τις υποσχέσεις του

«Το γινάτι βγάζει μάτι», έλεγαν παλαιότερα, αλλά όσο κι αν έψαξα να βρω μια
αντίστοιχη ή παρεμφερή παροιμία για το καπρίτσιο, δεν τα κατάφερα. Λέω να…
δημιουργήσω μία: «Το καπρίτσιο κοστίζει». Χάλια; Τι να κάνουμε. Κάπως όμως
πρέπει να περιγραφεί το πώς από ένα καπρίτσιο, το Ελληνικό Δημόσιο – εμείς
δηλαδή – καλείται να πληρώσει πάνω από 2,5 δισ. (δραχμές), για ένα πράγμα που
δεν χρειαζόταν. Καθόλου μάλιστα! Πρόκειται για τα έργα «βελτίωσης» του
αεροδρομίου της Ελευσίνας, η βελτίωση του οποίου συνίσταται στη διεύρυνση του
διαδρόμου προσγειώσεων, με τα ανάλογα έργα υποδομής, προκειμένου – λέει – να
φιλοξενηθούν εκεί όλα τα πυροσβεστικά αεροπλάνα, καθώς και τα ψεκαστικά. Έχουν
γίνει συσκέψεις για το θέμα, και σε μια από αυτές – υπό τον Πρωθυπουργό –
υπουργός, όνομα και μη χωριό, αποτόλμησε να πει: «Μα γιατί να ξοδέψουμε τόσα
λεφτά για την Ελευσίνα, αφού έχουμε το Ελληνικό, που χωράει χίλια
πυροσβεστικά». «Αυτό που σας είπα» ήταν η κοφτή απάντηση του Πρωθυπουργού. Το
έργο τώρα προχωράει, και στο Ελληνικό, για να μην περάσει κανενός από το μυαλό
ότι θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί, στη μέση του τεράστιου διαδρόμου μπήκε…
συρματόπλεγμα. Γιατί; Επειδή ο κ. Σημίτης κατά τα εγκαίνια του αεροδρομίου των
Σπάτων, είχε δεσμευθεί – στους Γερμανούς, σε άλλους; – ότι «το Ελληνικό
κλείνει»!