20 ΕΡΩΤΗΣΕΙΣ ΓΙΩΡΓΟΣ ΜΑΡΓΑΡΙΤΗΣ

ΤΡΑΓΟΥΔΙΣΤΗΣ

Την ώρα που παίρνω τη συνέντευξη από τον γνωστό λαϊκό τραγουδιστή, μας
διακόπτει ένα τσούρμο πιτσιρίκια που περνάνε μπροστά από το τραπέζι όπου
καθόμαστε, φωνάζοντάς του με χαρά τους στίχους της πιο πρόσφατης μεγάλης του
επιτυχίας: «Κύριε Μαργαρίτη! Κύριε Μαργαρίτη! Δεν με νοιάζει, μη σε νοιάζει,
οι δρόμοι που τραβάμε κι ο δικός σου κι ο δικός μου στο πουθενά μας πάνε!».
Εκείνος τους ανοίγει τα χέρια του γελώντας. Είναι ο Γιώργος Μαργαρίτης.

Είμαστε όλοι σήμερα στον κόσμο στους «Δρόμους του πουθενά»;

Νομίζω ότι βρισκόμαστε πολύ κοντά στην εποχή που θα πετάνε και ανθρώπους στα
σκουπίδια.

Ο πιο πρόσφατος δίσκος σας «Όλα θα τα διαγράψω», που σημειώνει τεράστια
επιτυχία, είναι η μεγάλη σας επανεμφάνιση;

Δεν πρόκειται για καμία επανεμφάνιση. Φρεσκάρισμα είναι, που το γύρευα εδώ και
χρόνια να γίνει.

Υπάρχουν άνθρωποι που κάποτε δεν σας έλεγαν «καλημέρα» και σήμερα σπεύδουν
να σας γλυκομιλήσουν;

Συμβαίνει. Δεν πειράζει.

Ποιος σας ενέπνευσε να τραγουδήσετε;

Υπήρχε πάντα μέσα μου το σαράκι του τραγουδιού.

Ο κόσμος της νύχτας έχει ανυπέρβλητους κινδύνους;

Για ν’ αντέξεις μόνος σου, χωρίς να σε στηρίζει κάποιος από πίσω, πρέπει να
‘χεις μεγάλο στομάχι και κότσια. Να ‘σαι αληθινός και να ‘χεις μεγάλη
λεβεντιά. Διαφορετικά έχεις πάει στη χωματερή. Λίγοι άντεξαν έτσι πάντως.

Είστε από τους ελάχιστους τραγουδιστές που τραγουδάτε ώρες ατελείωτες στις
εμφανίσεις σας…

Δίνω την ψυχή μου για τον κόσμο που έρχεται και με τιμάει. Όλα αυτά τα χρόνια
ο κόσμος ήταν που με στήριζε και μ’ αγαπούσε.

Ναι, αλλά βιολογικά πώς αντέχετε;

Τ’ αηδόνι κελαηδάει όποτε, οπουδήποτε και όσο γουστάρει.

Τι είναι αυτό που σας φοβίζει στο μέλλον;

Νιώθω ανήσυχος. Τους λαούς οι ισχυροί δεν τους πρόσεξαν. Οι πράξεις των
ισχυρών έκαναν τον απλό άνθρωπο να γίνει άγριο λιοντάρι – και με το δίκιο του.

Έχει ακουστεί ότι κάποτε είπατε σε μεγάλους συνθέτες και στιχουργούς: «Δεν
τραγουδάω αυτό το καψουροτράγουδο!». Αληθές;

Ναι! Ήταν ένα τραγούδι των Νικολόπουλου και Χαψιάδη που στον στίχο έλεγε ότι
από δέκα παλικάρια που θέλουν μια κοπέλα, οι εννέα ξοφλούν. Έ, όχι και να
ξοφλήσουν εννέα για μία γυναίκα! Να ‘ταν τέσσερις, να πω, έστω. Αλλά εννέα!

Και τελικά τι έγινε;

Αλλάξαμε τον στίχο και τελικά το τραγούδι που είπα είναι το γνωστό «Το ποτάμι
δεν γυρίζει πίσω».

Γενικά δεν σας πολυαρέσουν τα «καψουροτράγουδα»…

Ποτέ δεν ήμουν καψουροτραγουδιστής. Εμένα πάντα μου άρεσαν τα καλά λαϊκά και
τα ρεμπέτικα. Ο ρυθμός του ζεϊμπέκικου ανήκει στον άνδρα. Κι εγώ το ζεϊμπέκικο
θέλω να τ’ ακούω από άνδρες.

Πώς είναι ο αληθινός άνδρας;

Λεβέντης με τα όλα του.

Από την αρχή της καριέρας σας είχατε ιδιαίτερη απήχηση στις φτωχογειτονιές
και στις γειτονιές όπου ζούσαν Μικρασιάτες πρόσφυγες. Γιατί ιδιαίτερα εκεί;

Γιατί ήμουν δικός τους. Στα βιώματα, την ταλαιπωρία και τη φτώχεια. Και ο
παππούς μου μπορεί να ήταν και Μικρασιάτης πρόσφυγας. Πάντως, από το Πετρωτό
Τρικάλων δεν ήταν.

«Κι αν νόμιζες για λίγο πως σου ανήκω ήταν νύχτα και τώρα είναι πρωί»
(«Δρόμοι του πουθενά»). Σε ποιον «ανήκει» ο Γιώργος Μαργαρίτης;

Στον απλό κοσμάκη. Εκεί όπου έζησα, ζω και θα ζω. Με ψωμί και κρεμμύδι. Δεν
είναι για μένα τα «άλλα». Άπαπα.

«Από μικρό παιδί άφησα τα σχολικά… Ξενοδούλευε η μάνα κι ο πατέρας στο
γιαπί» («Κελί 33»). Περάσατε δύσκολα παιδικά χρόνια;

Δύσκολα, αλλά γλυκά. Όλοι μας κοιτούσαμε πώς να βρούμε δουλειά να βοηθήσουμε
τον πατέρα και τη μάνα.

Τα σκληρά βιώματα πώς δεν σας συνέτριψαν;

Διότι από μικρό παιδί άντεξα στην πείνα και τις δυσκολίες και νίκησα.
Δεκαπέντε ετών κοιμόμουν τα βράδια στα παγκάκια στον Άγιο Αρτέμιο και την
ημέρα δούλευα.

Την κακουχία πώς την μετατρέψατε σε κίνητρο για δημιουργία;

Η ταλαιπωρία που εμείς οι φτωχοί νέοι περνούσαμε τότε, ήταν που μας έκανε να
πέσουμε στη δουλειά, ν’ αλλάξουμε την Ελλάδα, να πετάξουμε την παράγκα. Και
την αλλάξαμε. Αυτή η ταλαιπωρία μάς οδήγησε να φτιάξουμε χαρακτήρα.

Πληγώνεστε;

Βεβαίως. Και πολύ μάλιστα.

Ποια τα μελλοντικά σας σχέδια;

Αυτό το διάστημα πραγματοποιώ εμφανίσεις σε όλη την Ελλάδα – στις 29 Ιουνίου
στον Λυκαβηττό. Ετοιμάζω και νέο δίσκο.

Παθιάζεστε έντονα;

Αμέ!