ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Τora, tora, tora

Ήταν τω όντι ευφυής η ιδέα του προέδρου της ΕΡΤ κ. Άγγελου Στάγκου. To δίδυμο
Καρπετόπουλος – Πανούτσος στοίχειωσε τα βράδια μας με τον καλύτερο τρόπο.
Ξέρω, τα κακά λόγια είναι φτώχεια. Σήμερα, όμως, που αισθάνομαι κάπως άνετη,
λέω να τα κάψω τα ρημάδια τα λεφτά μου. Να εκθέσω, ούτως ειπείν, τον πλούτο
των αρνητικών συναισθημάτων που μου προξενούν οι δύο αυτοί τύποι. Στην
πραγματικότητα, μου την έσπαγαν από παλιά. Από τον καιρό που έβαλαν στο τριπ
της μπάλας φύσεις ανήσυχες, γυναίκες, αριστερούς, διανοουμένους, αμφισβητίες,
τους καλύτερους δηλαδή πελάτες των Μέσων. Δεν ήταν η επιτυχία που με
εξαγρίωνε. Κάτι τέτοιο δεν θα το ομολογούσα ποτέ και με τίποτα. Με σκανδαλίζει
όμως, ομολογώ, ο τρόπος τους να σαγηνεύουν ένα είδος κοινού που δεν πιάνεται
εύκολα φίλος. Ακόμη και τώρα που επεκτείνονται στον προσωπικό μου χρόνο, ώρα
μεσάνυχτα, το εξασκημένο μάτι μου κάτι ψάχνει, αλλά δεν το βρίσκει επάνω τους.
Εκείνο το ανεπαίσθητο «αει σιχτίρ», που όλοι νιώθουμε κάποια στιγμή για τη
δουλειά μας. Κι έτσι όπως είχα χαλαρώσει και κατά μόνας το αμπελοφιλοσοφούσα,
έκανα ξαφνικά τον συλλογισμό που σκοτώνει. Tora, tora, tora, τώρα κατάλαβα τι
συμβαίνει με τους Αντώνηδες. Τούτοι εδώ γλεντάνε με τη δουλειά τους, κάνουν το
κέφι τους, τη βρίσκουν, παίζουν οι άθλιοι με την εγνωσμένη ανικανότητά μας να
κάνουμε κι εμείς μιας πεντάρας δουλειά και να την πληρωθούμε μετά σε τσακίρ
κέφι. Να, λοιπόν, γιατί δεν τους χωνεύω. Κι όποιος κάνει πως δεν καταλαβαίνει,
ας μου ρίξει πρώτος την πέτρα του.