«Μέγας Αλέξανδρος» ο… Ρώσος

Περασμένη Τρίτη. Στην αίθουσα ενημερώσεων του ΓΕΣ μόλις έχει τελειώσει η
απόρρητη παρουσίαση σε Έλληνες αξιωματικούς του νέου ρωσικού βαλλιστικού
πυραύλου «Μέγας Αλέξανδρος» από Ρώσους ειδικούς.

Σ’ ένα από τα «πηγαδάκια», ένας επιτελής ρωτά τον Ρώσο συνομιλητή του:

– Αλήθεια, γιατί ονομάσατε τον πύραυλο «Ισκαντέρ» – δηλαδή «Μέγα Αλέξανδρο»;

Ο Ρώσος ειδικός πίνει μια γουλιά από το ουζάκι του και απαντά χαμογελώντας:

– Γιατί όποιος έχει τον πύραυλο αυτό, μπορεί να κατακτήσει, τηρουμένων των
αναλογιών, τον κόσμο. Όπως ο μεγάλος συμπατριώτης σας…

Ο Έλληνας αξιωματικός το τελευταίο πράγμα που είχε στον νου του ήταν οι
παραλληλισμοί και η αναπόληση των κατορθωμάτων του Μακεδόνα στρατηλάτη. Αυτό
που τον απασχολούσε, όπως και τους συναδέλφους του, ήταν η αποτροπή, η
απάντηση της Ελλάδας στην ιδιαίτερα επικίνδυνη πυραυλική απειλή που στήνει
τελευταία η Τουρκία με κινεζικής τεχνολογίας βαλλιστικούς πυραύλους «J»
τουλάχιστον 150 χλμ. Και ο «Μέγας Αλέξανδρος» με τα 280 χλμ βεληνεκούς του,
σίγουρα «είναι μια ενδιαφέρουσα περίπτωση». Τώρα, αν ο ρωσικός πύραυλος θα
κατακτήσει και πόσο τον κόσμο, είναι μια άλλη «ιστορία»… Το σίγουρο είναι
πάντως ότι η Ρωσία κατάφερε για πρώτη φορά το 2001 να κατακτήσει την Α’ θέση
στον κόσμο στις εξαγωγές όπλων, οπως φαίνεται καί στό γράφημα.

Τι είναι όμως ο νέος πύραυλος «Iskander-Ε» για τον οποίο εκδηλώθηκε ελληνικό
ενδιαφέρον; Στα… ίχνη του ρωσικού «Μεγάλου Αλεξάνδρου» βρέθηκε η Ελλάδα,
μετά τον περασμένο Ιανουάριο, όταν πραγματοποιήθηκε κοντά στην
Κωνσταντινούπολη η πρώτη δοκιμή βολής τουρκικού βαλλιστικού πυραύλου που
κατασκευάζει η Άγκυρα με κινεζική, βασικά, τεχνολογία. Η Αθήνα θέλει να
δημιουργήσει «αντίβαρο αποτροπής» και ήδη άνοιξε κατάλογο με λύσεις… Ο
ρωσικός πύραυλος μόλις πρόσφατα ολοκληρώθηκε στη νέα του μορφή και πήρε τις
κρατικές πιστοποιήσεις. Η Ελλάδα, λόγω παραδοσιακών δεσμών, είναι η πρώτη και
μοναδική μέχρι τώρα χώρα για την οποία δόθηκε άδεια παρουσιάσεως και εξαγωγής.
Οι Ρώσοι υποστηρίζουν ότι είναι «ο πλέον σύγχρονος πύραυλος στην κατηγορία
του», αφού, όπως λένε, είναι «ημι-στρατηγικό όπλο».

Μπορεί να βάλει κατά πολύ σημαντικών θωρακισμένων στρατιωτικών και στρατηγικών
στόχων (κέντρα διοίκησης και τηλεπικοινωνιών, συστήματα αεράμυνας, αεροδρόμια,
φάλαγγες αρμάτων, ελικοδρόμια, κ.λπ., κ.λπ.). Ως ένα από τα κύρια ατού του
προβάλλεται η ακρίβειά του λόγω της ύπαρξης οπτικού αισθητήρα που «βλέπει» και
«συγκρίνει» τον στόχο με τα στοιχεία που έχει ήδη στη μνήμη του.