ΜΟΥΝΤΙΑΛ 2002 Μύθοι που καταρρέουν

Μύθος. Η σχοινοβασία μεταξύ της αλήθειας και της υπερβολής ή ακόμη και του
ψέματος που έντεχνα παρουσιάζεται ως γεγονός.

Όπως λέει και το σλόγκαν γνωστού τηλεοπτικού σποτ «παντού υπάρχει ένας μύθος».
Εξαίρεση το ποδόσφαιρο, που από μόνο του είναι ένας μύθος ο οποίος σχοινοβατεί
αλλά ποτέ δεν πέφτει. Ο «Βασιλιάς των Σπορ» διατηρεί καλά κρυμμένα τα μυστικά
του που τον έχουν αναδείξει σε αδιαφιλονίκητο ηγέτη. Κάθε φορά δημιουργεί
νέους μύθους και καταστρέφει άλλους που μέχρι τότε αποτελούσαν το άλλοθί του.

Η Άπω Ανατολή είναι ένας τόπος ο οποίος εμπνέει κατ’ εξοχήν τη δημιουργία
μύθων και μυστηρίων από την αρχαιότητα. Ο «Βασιλιάς» βρήκε το ιδανικό μέρος
για να επιβεβαιώσει μύθους, να δημιουργήσει νέους και να καταστρέψει άλλους. Ο
«Βασιλιάς» μοιάζει να ζήτησε από μόνος του την αποτέφρωσή του, για να
αναδειχθεί από τις στάχτες του πιο δυνατός από ποτέ.

Ο μεγαλύτερος μύθος που καταρρίφθηκε σ’ αυτό το Μουντιάλ είναι ο αυτός του
«φαβορί». Πόσο αστεία ακούγεται αλήθεια η λέξη τώρα μετά τα όσα προηγήθηκαν
στα γήπεδα της Νοτίου Κορέας και της Ιαπωνίας…

Ο Γκαμπριέλ Μπατιστούτα λατρεύεται σαν θεός στην πατρίδα του, όμως, αποδείχθηκε αδύναμος να οδηγήσει την Αργεντινή στις «16». Η «Μπιανκοσελέστε» βύθισε στη θλίψη τους φιλάθλους της και… αρκετούς τζογαδόρους

Γαλλία και Αργεντινή ήταν τα δύο μεγάλα φαβορί για την κατάκτηση του τροπαίου.
Ποιος απέδωσε αυτόν τον χαρακτηρισμό, με ποια κριτήρια και γιατί; Μα αυτοί που
ήθελαν να αποκομίσουν κέρδη από τους ανυποψίαστους, τους αθώους, τους
ρομαντικούς που πιστεύουν πως δημιουργήθηκαν ξαφνικά εταιρείες οι οποίες
χαρίζουν χρήματα.

Η ιστορία του ποδοσφαίρου καταρρίπτει από μόνη της αυτόν τον μύθο. Τι να
πρωτοθυμηθούμε. Τη Βραζιλία του ’50, την Ουγγαρία του ’54, την Ολλανδία του
’74 και ’78 ή την Αργεντινή και τη «Σελεσάο» του ’82; Ειδικά, η ομάδα που είχε
παρουσιάσει η τελευταία μπορεί να θεωρηθεί εφάμιλλη της ομάδας του ’70, χωρίς
ωστόσο ποτέ να διακριθεί.

Ο μύθος του φαβορί κατέρρευσε συμπαρασύροντας αστέρια της μπάλας και
ανυποψίαστους που πίστεψαν στο εύκολο κέρδος. Η διαιτησία αποτελεί ίσως τον
μεγαλύτερο μύθο του «Βασιλιά». Χάνει η ομάδα φταίει – κατά σειρά
προτεραιότητας – πρώτα ο διαιτητής και μετά ο προπονητής. Νικάει η ομάδα οι
παίκτες είναι αστέρια, γίγαντες, κολοσσοί.

Ο διαιτητής είναι ο μύθος του «Βασιλιά» και το άλλοθι των ομάδων. Αναλογικά με
τα υπόλοιπα ομαδικά αθλήματα, κυρίως, το μπάσκετ και την υδατοσφαίριση, το
ποσοστό που μπορεί να επηρεάσει το αποτέλεσμα ενός αγώνα ποδοσφαίρου ο
διαιτητής είναι πολύ χαμηλό, ενώ όταν πρόκειται για σύστημα «πουλ» το λάθος
θεωρείται αμελητέα ποσότητα.

Από τη στιγμή που οι διαιτητές είναι άνθρωποι και όχι ρομπότ τα λάθη πάντα θα
γίνονται. Οι αυλοκόλακες του «Βασιλιά», ωστόσο, αρκετές φορές έχουν
προσπαθήσει να εκμεταλλευτούν την ανθρώπινη αδυναμία. Το αν το πέτυχαν, ως
τελικό αποτέλεσμα και όχι ως προσωρινή επιτυχία, σηκώνει πολύ κουβέντα. Όσοι
όμως αποδέχονται τη νίκη των αυλοκολάκων είναι σαν να απαρνούνται τον ίδιο τον
«Βασιλιά» και τις νίκες των υπηκόων του.

ΓΑΛΛΟΙ, ΑΡΓΕΝΤΙΝΟΙ: Δεν είχαν περισσότερα ματς από Άγγλους και Ισπανούς

Όταν η κούραση χρησιμοποιείται ως άλλοθι

* Ένας διψασμένος Ντιούφ είναι πολύ πιο χρήσιμος από τον Ανρί ή τον
Μπατιστούτα

Πόσο… κουρασμένη φάνηκε η Γαλλία στο Μουντιάλ; Δεν χρειάζονται ιδιαίτερες γνώσεις για να καταλάβει κανείς ότι ο Ζιντάν και η παρέα του ήταν κορεσμένοι και όχι καταβεβλημένοι

Ο τελευταίος μύθος που κατέρρευσε είναι αυτός των πολλών αγώνων που κουράζουν
τους παίκτες.

Πριν από δύο χρόνια, όταν είχε τεθεί το θέμα λόγω των πολλών αγώνων του
Τσάμπιονς Λιγκ, οι «Times» είχαν δημοσιεύσει συγκριτικά στοιχεία της εποχής
του ’60 και του 2000 και είχαν καταλήξει στο συμπέρασμα πως τότε οι παίκτες
έδιναν περισσότερους αγώνες απ’ ό,τι σήμερα!

Θυμάμαι τον Λουίς φαν Γκάαλ που είχε πει μετά τον αγώνα Άγιαξ – ΑΕΚ για το
Τσάμπιονς Λιγκ, το 1994, όταν τον ρώτησα γιατί χρησιμοποίησε παίκτες που την
προηγούμενη είχαν παίξει σε αγώνα της δεύτερης ομάδας: «Στο σχολείο έπαιζα
κάθε ημέρα πέντε ώρες μπάλα, αλλά ποτέ δεν κουραζόμουν. Γιατί να κουραστούν οι
παίκτες μου;».

Τα περισσότερα παιχνίδια στην Ευρώπη τα δίνουν οι Ισπανοί και οι Άγγλοι
παίκτες. Ωστόσο, ήταν οι μόνες ομάδες μαζί με τις Κορέα και Ιαπωνία που δεν
εμφανίστηκαν κουρασμένες.

Η κούραση, αυτή που βαραίνει τα πόδια, δεν έγκειται στους πολλούς αγώνες, αλλά
στον κορεσμό του μυαλού και της ψυχής. Ένας διψασμένος Ντιούφ είναι πολύ πιο
επικίνδυνος από έναν Ανρί, Τρεζεγκέ, Μπατιστούτα ή Κρέσπο. Ακόμη και οι
Ισπανοί, οι Ιταλοί, αλλά και οι Βραζιλιάνοι χρειάστηκε να ταλαιπωρηθούν πριν
αισθανθούν και πάλι το αίσθημα της δίψας. Αυτή η περίπτωση θυμίζει το παραμύθι
με τον βασιλιά και το πιο γλυκό ψωμί. Και όπως σημείωσαν οι Γάλλοι συνάδελφοι
«το χρήμα τυφλώνει, εξοστρακίζει, απαλλοτριώνει ψυχές».

ΟΙ «ΗΓΕΤΕΣ»

Το… τρικ των διαφημιστών

Ο πολυδιαφημισμένος και «εμπορικός» Ντέιβιντ Μπέκαμ διαθέτει καλό δεξί πόδι, αλλά τίποτα που να υπερβαίνει τον μέσο όρο ικανοτήτων ενός μέτριου παίκτη

Ο μύθος που υπάρχει γύρω από τα μεγάλα αστέρια του ποδοσφαίρου τέθηκε και
αυτός υπό αμφισβήτηση περισσότερο έντονα παρά ποτέ. Οι ομάδες δεν χτίζονται
πάνω σε αστέρια, αλλά σε στέρεες βάσεις. Στη χώρα μας ο πρώτος που το κατάλαβε
αυτό ήταν ο Γιώργος Βαρδινογιάννης. Στη Γαλλία ο Γκι Ρου. Στην Αγγλία ο Αρσέν
Βενγκέρ. Στην Ιρλανδία ο Μικ ΜακΚάρθι. Υπάρχουν δεκάδες, εκατοντάδες που
μπορούμε ακόμη να αναφέρουμε.

Το ποδόσφαιρο είναι πολιτική και μάρκετινγκ και το καλύτερο «προϊόν» του είναι
οι ποδοσφαιριστές. Από τη «θεοποίησή» τους οι αυλοκόλακες κερδίζουν
εκατομμύρια που πληρώνουν οι ανυποψίαστοι, οι αθώοι που πιστεύουν στα
παραμύθια.

Στα 150 χρόνια που παίζεται το ποδόσφαιρο μόνο ένας παίκτης γεννήθηκε που
μπορούσε να νικήσει μία ομάδα μόνος του. Ο Ντιέγκο Μαραντόνα. Όλοι οι
υπόλοιποι, που ονομάστηκαν «πρίγκιπες», «μαύρα διαμάντια», «βασιλιάδες», ήταν
απλά «προϊόντα».

Το καλύτερα πλασαρισμένο «προϊόν» αυτή τη στιγμή είναι ο Ντέιβιντ Μπέκαμ.
«Θεός» των μίντια και του μάρκετινγκ πουλά ό,τι και αν κάνει. Και φυσικά αυτά
που κάνει φροντίζει αυτός και είκοσι ακόμη άτομα να μπορούν να αποφέρουν
κέρδη. Και όμως αυτός ο παίκτης πέρα από ένα καλό δεξί πόδι δεν διαθέτει
τίποτε άλλο. Ούτε αριστερό πόδι ούτε κεφαλιά ούτε ντρίμπλα. Ο μεγάλος Τζορτζ
Μπεστ που έχει μείνει στην ιστορία για την ποδοσφαιρική του ιδιοφυΐα, την
άστατη ζωή και την ατάκα του «αν ήμουν άσχημος δεν θα ξέρατε τον Πελέ», έχει
χαρακτηρίσει τον Μπέκαμ έναν μέτριο παίκτη. Το να συμπληρώσουμε εμείς κάτι
παραπάνω είναι περιττό.