Πληθαίνουν οι καμικάζι

Οι παλαιστινιακές επιθέσεις αυτοκτονίας επανήλθαν στην ημερήσια διάταξη.
Όσοι υπερηφανεύονταν για την «επιτυχία» της ισραηλινής επιχείρησης «Αμυντικό
Τείχος» διαψεύσθηκαν. Και όσοι προειδοποιούσαν ότι ο στρατιωτικός μηχανισμός
του Σαρόν παράγει απλώς όλο και περισσότερους επίδοξους καμικάζι δικαιώνονται
τώρα με τον πλέον τραγικό τρόπο.

Ο παραλογισμός. Ο οκτάχρονος Χουσεΐν αλ Ματουί σκοτώθηκε επειδή ήθελε καραμέλες

Πριν καλά καλά κοπάσει στο Ισραήλ ο θρήνος για τους 17 νεκρούς στη Μεγιδδώ,
μία 15χρονη κοπέλα υπέκυψε στα τραύματά της, από τους 14 τραυματισθέντες στην
προχθεσινή επίθεση σε εστιατόριο της Χερτζίλια. Έναν μήνα μετά την ολοκλήρωση
της μεγαλύτερης ισραηλινής στρατιωτικής επιχείρησης στη Δυτική Όχθη από το
1967, και έπειτα από μία σύντομη περίοδο ύφεσης, ο αριθμός των Παλαιστινίων
που είναι έτοιμοι να σπείρουν τον θάνατο στα κατεχόμενα εδάφη και το Ισραήλ
μοιάζει να αυξάνεται ημέρα με την ημέρα.

Η τακτική των επιθέσεων αυτοκτονίας αποτελούσε επί πολλά χρόνια αποκλειστικό
όπλο των ισλαμιστικών στρατιωτικών ομάδων. Στις αρχές της χρονιάς, ωστόσο, οι
άγραφοι «κανόνες εμπλοκής» άλλαξαν: στις επιθέσεις άρχισαν να συμμετέχουν και
οργανώσεις όπως η Φατάχ ή το Λαϊκό Μέτωπο για την Απελευθέρωση της
Παλαιστίνης. Στις τάξεις των σαχίντ – μαρτύρων – άρχισαν να προστίθενται και
γυναίκες.

«Κροκοδείλια δάκρυα»

Η Παλαιστινιακή Αρχή σπεύδει κάθε φορά να καταδικάσει τις επιθέσεις
αυτοκτονίας εναντίον πολιτών στο Ισραήλ. Και το Ισραήλ σπεύδει κάθε φορά να
κάνει λόγο για «κροκοδείλια δάκρυα». Γεγονός, όμως, είναι ότι οι Παλαιστίνιοι
έχουν αρχίσει να κάνουν την αυτοκριτική τους. Το ταμπού που την απαγόρευε τόσα
χρόνια, στο όνομα του αγώνα εναντίον του Ισραήλ, έχει αρχίσει να σπάει.

«Πρέπει να είμαστε αντικειμενικοί. Υπό τις παρούσες συνθήκες δεν τίθεται θέμα
νίκης», λέει στην εφημερίδα «Le Monde» ο Μαμντού Νοφάλ, πρώην στρατιωτικός
υπεύθυνος της Οργάνωσης για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης και στενός
συνεργάτης του Γιάσερ Αραφάτ. «Ο στόχος που θέτω εγώ είναι απλώς να
σταματήσουμε να χάνουμε σε όλα τα μέτωπα – με αυτές τις επιθέσεις, χάνουμε
τόσο έναντι της ισραηλινής κυβέρνησης, προσφέροντάς της επιχειρήματα, όσο και
έναντι αυτών που μας υποστήριζαν στη διάρκεια της πρώτης ιντιφάντα».

Ο Ισμαήλ Σαμίρ Σομάντ, γενικός γραμματέας της Χεμπιμπά, της νεολαίας της
Φατάχ, διεκδικεί για τον εαυτό του τον χαρακτηρισμό τού «αντικειμενικού»:
«Χάνουμε πολλά με αυτές τις επιχειρήσεις στο Ισραήλ, το γνωρίζω, έχω όμως δύο
μηνύματα να στείλω. Το πρώτο απευθύνεται στους νεαρούς Παλαιστινίους. Πρέπει
να καταλάβουν ότι υπάρχει πάντα ελπίδα και πως μπορεί κανείς να αγωνιστεί
διαφορετικά για την πατρίδα του. Το δεύτερο απευθύνεται στη διεθνή κοινότητα.
Την καλώ να αναρωτηθεί γιατί, να καταλάβει επιτέλους ότι οι επιθέσεις είναι
συνέπεια της κατοχής». Τελικά, υποστηρίζει ή όχι τις επιθέσεις; «Από ηθικής
απόψεως όχι. Παρ’ όλα αυτά, πιστεύω ότι είναι νόμιμες σε συγκεκριμένες
περιπτώσεις».

Φαύλος κύκλος

Οι συνεχιζόμενες επιχειρήσεις του ισραηλινού στρατού στα παλαιστινιακά εδάφη
(τα άρματα μάχης άρχισαν να αποχωρούν χθες από τη Ραμάλα, αλλά οι εισβολές
συνεχίζονται σε άλλες περιοχές), ο αυξανόμενος αριθμός των νεκρών, οι
καθημερινοί εξευτελισμοί που υφίστανται οι συμπατριώτες του σε κοινωνικό και
οικονομικό επίπεδο έρχονται να αμβλύνουν κάπως τις αντιφάσεις του νεαρού
Παλαιστινίου. Ακόμη και η δήλωση του Αμπντέλ Αζίζ Αλ-Ραντισί, εκ των ιδρυτών
της Χαμάς, μοιάζει λιγότερο προπαγανδιστική μπροστά στο θέαμα του οκτάχρονου
Παλαιστινίου που έπεσε χθες νεκρός από ισραηλινά πυρά στη Λωρίδα της Γάζας,
ενώ πήγαινε να αγοράσει καραμέλες. «Οι νεαροί Παλαιστίνιοι μάρτυρες δεν
θυσιάζονται για να αποζημιωθούν με, δεν ξέρω κι εγώ πόσες, παρθένες», λέει ο
Αλ-Ραντισί. «Πολεμούν για να απελευθερώσουν τη γη τους με τα μέσα που έχουν
στη διάθεσή τους».

Και ενώ η βία συνεχίζεται, οι διπλωματικές διεργασίες μοιάζει να ακολουθούν
τον δικό τους φαύλο κύκλο. Ο Ισραηλινός πρωθυπουργός, ο οποίος συναντήθηκε
χθες στο Λονδίνο με τον Βρετανό ομόλογό του προτού ολοκληρώσει το ταξίδι του
στο εξωτερικό, φέρεται να ζήτησε τη Δευτέρα από τον Τζορτζ Μπους να μην πιέσει
το Ισραήλ να αναζητήσει μια ειρηνευτική συμφωνία με τους Παλαιστινίους, διότι
η δημιουργία, λέει, ενός παλαιστινιακού κράτους θα δημιουργούσε πολιτική
αστάθεια στο Ισραήλ, θα οδηγούσε σε πρόωρες εκλογές και στο πάγωμα της
διπλωματικής διαδικασίας τουλάχιστον για έξι μήνες. Όσο για την αμερικανική
κυβέρνηση, αυτή μοιάζει να μην έχει καν ενιαία γραμμή.

Δυο ημέρες μετά τη δήλωση του Μπους ότι οι συνθήκες για τη σύγκληση διεθνούς
διάσκεψης για το Μεσανατολικό δεν είναι ώριμες, καθώς η νέα παλαιστινιακή
κυβέρνηση είναι «ανάξια εμπιστοσύνης», ο Αμερικανός υπουργός Εξωτερικών Κόλιν
Πάουελ διαβεβαίωσε χθες, σε συνέντευξη του στην αραβική εφημερίδα «Αλ Χαγιάτ»,
ότι οι ΗΠΑ θα συνεχίσουν να εργάζονται με τον Αραφάτ και προωθούν τη σύγκληση
της διάσκεψης εντός του καλοκαιριού. Τελικά, τι ισχύει; Η απορία ίσως λυθεί
την Παρασκευή, οπότε και σκοπεύει να ανακοινώσει ο Μπους «πώς θα κάνει το
όραμά του (για τη δημιουργία ενός παλαιστινιακού κράτους) πράξη»…

Τον γάζωσαν όταν πήγε να αγοράσει καραμέλες…

Το νήμα της ζωής του κόπηκε πρόωρα, στα οκτώ του χρόνια. Από μόνο του αυτό
αρκεί για να προκαλέσει θλίψη, οι συνθήκες όμως του θανάτου του συνθέτουν μία
ακόμη τραγικότερη εικόνα. Ο Χουσεΐν αλ-Ματουί έφυγε από το σπίτι του στο χωριό
αλ-Μουγκρακά, στη Λωρίδα της Γάζας, με τον ενθουσιασμό που δικαιολογεί για την
ηλικία του μια γλυκιά, όσο και σπάνια για τους μικρούς Παλαιστινίους,
απόλαυση. Έφυγε για να αγοράσει μερικές καραμέλες.

«Έκλαιγε και ήθελε να αγοράσει καραμέλες», λέει η μητέρα του Σελμία αλ-Ματουί.
«Μόλις βγήκε από το σπίτι, όμως, σφαίρες γάζωσαν ολόκληρη την περιοχή. “Κάτω,
παιδιά, πέστε κάτω”, φώναξα. Ο Χουσεΐν μπήκε ξανά μέσα. Κρατούσε το στήθος με
τα χέρια του. Αιμορραγούσε».

Παράπλευρη απώλεια

Ο Χουσεΐν έπεσε νεκρός από τα πυρά των Ισραηλινών στρατιωτών που φρουρούσαν
τον γειτονικό εβραϊκό οικισμό Νετζαρίμ. Βρίσκονταν σε άμυνα, υποστήριξαν,
είχαν δεχθεί πρώτα οι ίδιοι πυρά από την περιοχή. Σκότωσαν, υποστήριξαν,
τουλάχιστον τέσσερις ένοπλους Παλαιστινίους που πλησίαζαν τον οικισμό. Και ο
Χουσεΐν; Μία ακόμη από τις «λυπηρές», αλλά αναπόφευκτες παράπλευρες απώλειες.
Το άψυχο κορμάκι του, τυλιγμένο με ένα λευκό σεντόνι, επέστρεψε χθες σπίτι του
για το τελευταίο αντίο. Η μητέρα του λιποθύμησε. Και αργότερα, μόλις συνήλθε,
έσπευσε να αναζητήσει παρηγοριά στην αγκαλιά των άλλων έξι παιδιών της. Έξι
νέα ονόματα είχαν μόλις προστεθεί στον κατάλογο των φανατικών εχθρών – και
υποψήφιων καμικάζι – του Ισραήλ.