ΜΟΥΝΤΙΑΛ 2002 Ίτσι-μάδα: προσαρμογή

Ίτσι, νι, σαν, σι: μία, δύο, τρεις, τέσσερις, το απωανατολικό Μουντιάλ
γράφεται ήδη, και για το ημερολόγιο αυτό, σε βδομάδες. Η πρώτη, που μόλις
πέρασε, είχε ενδιαφέρον (που είναι άλλο πράγμα από το καλό ποδόσφαιρο),
επεφύλαξε εκπλήξεις (αλλά τις περιμέναμε τόσο, που παύουν, όταν έρχονται, να
δικαιολογούν το όνομά τους) και κυρίως μας έβαλε σιγά σιγά στο κλίμα ενός
πραγματικά διαφορετικού τουρνουά. Τα ωράρια και ο εργασιακός μεταβολισμός μας
προσαρμόστηκαν πιο εύκολα (μη ρωτήσετε βέβαια καλύτερα τους εργοδότες μας) από
τις ποδοσφαιρικές μας συνήθειες και βεβαιότητες. Μια ματιά ανά ήπειρο στον νέο
παγκόσμιο ποδοσφαιρικό χάρτη που πάει να διαμορφωθεί, δίνει το πρώτο μέτρο της
ρευστότητας.

*** Ξηρ-ασία; Κάθε άλλο. Ίσως επειδή είναι οικοδεσπότες, ίσως επειδή
είχαν όλο τον καιρό να προετοιμαστούν μακριά από τα «αδιάκριτα βλέμματα», ίσως
επειδή, ούτως ή άλλως, χαρακτηρίζονται σε κάθε τι που κάνουν από μία αθόρυβα
τελειοθηρική επιμονή, οι ασιατικές ομάδες είναι αυτές που βάζουν, μέχρι
στιγμής, την πιο ευχάριστη νότα σε αυτό το Μουντιάλ. Αν η Κίνα είναι ακόμα
πολύ χλωρή για να κριθεί, η Ιαπωνία και, κυρίως, η Κορέα όχι μόνο
διακρίνονται, αλλά αρχίζουν να γίνονται και ελαφρώς επίφοβες. Η ομάδα του
Χι-ντινκ (οι ακριβείς κορεατικές ρίζες του αναζητούνται ακόμη) έκανε τόσο
μεγάλη εντύπωση με την απλότητα, τη δύναμη και την ταχύτητά της στο παιχνίδι
με την Πολωνία, που πολύς κόσμος περιμένει να την ξαναδεί αύριο με τις ΗΠΑ.
Είναι πολύ πιθανόν, καθώς και το πρόγραμμά της βοηθάει, να τη δει και μέχρι
πολύ πιο πέρα. Καλή εικόνα της ιαπωνικής κουλτούρας, της ομαδικότητας και της
αυταπάρνησης, η άλλη γηπεδούχος έχει κι έναν μικρό ευρωπαϊκό αέρα στο παιχνίδι
της, καθώς κι έναν μεγάλο «μεσαίο» παίκτη, τον Νακάτα. Αλλά σε μια διοργάνωση
που, έως τώρα, οι μεγάλοι «μεγάλοι» σιωπούν ή πονάνε, είναι χαρά να βλέπεις,
πέρα από τη διαφήμιση, παίκτες σαν τον Γιαπωνέζο του Καμπιονάτο.

*** Α-φρίκη; Κυρίως, α-λλαγή φρουράς. Οι παραδοσιακές δυνάμεις της
μαύρης ηπείρου, Νιγηρία και Καμερούν, εμφανίστηκαν κατώτερες του αναμενομένου,
όμως το ξεπέταγμα της Σενεγάλης είναι αρκούντως εντυπωσιακό. Μια μικρή Γαλλία
με άγνωστους παίκτες που αύριο θα είναι διάσημοι, με σπουδαία τεχνική αλλά και
οργάνωση, η ομάδα του Με-τσού (κι αυτός άραγε με κομφουκιανές ρίζες;) όχι μόνο
νίκησε τους πρωταθλητές κόσμου, αλλά έπαιξε ακόμα καλύτερα στο δεύτερο
ημίχρονο με την καταϊδρωμένη Δανία. Κι εδώ οι προσδοκίες ανεβαίνουν αγώνα τον
αγώνα. Η βεβαία, εξάλλου, πρόοδος των Μπαφάνα-Μπαφάνα δεν συνοδεύεται από κάτι
αγωνιστικά εξαιρετικό, καθώς επιτυγχάνεται στον τελικά πιο αδύναμο όμιλο.

*** Ανευ-ρώπη. Τους χυμούς και το νεύρο που τους λείπει οι περισσότερες
ευρωπαϊκές ομάδες προσπαθούν να τα αναπληρώσουν είτε με ταχυδακτυλουργίες είτε
με τη λεγόμενη «εμπειρία». Όποιοι επιλέγουν την πεπατημένη του Τζορκαέφ ή του
Πετί, του Προζινέτσκι ή του Σούκερ, ακόμα και του Ρούι Κόστα με τον
εξαντλημένο Φίγκο, θα το πληρώσουν. Αλλά και αρκετές από τις ομάδες με πολλά
νέα πρόσωπα, όπως η Αγγλία, η Γερμανία, η Ρωσία, δυσκολεύονται να πείσουν. Σε
ένα γενικά πεσμένο ευρωπαϊκό επίπεδο, ξεχώρισαν κάπως, μέχρι στιγμής, η
Ισπανία (κυρίως για τα αποτελέσματά της), η Ιρλανδία για την ψυχή της και η
Ιταλία για ενάμιση ημίχρονο και παρά την ήττα της από τους Κροάτες.

*** Αν-μερικοί, τέλος, από τους αστέρες του νοτιοαμερικανικού
ποδοσφαίρου αποφάσιζαν να δικαιώσουν την ταύτισή του με τη φαντασία, κάτι
μπορεί ακόμα να σωθεί. Αλλιώς θα μείνει η θλιβερή εικόνα μιας μικρόπνοης και
χωρίς φαντασία Αργεντινής, μιας χωρίς ειρμό Παραγουάης, μιας δύστοκης
Ουρουγουάης και ενός χωρίς προσωπικότητα Ισημερινού. Τη σημαία προσπαθεί
βέβαια να κρατήσει ψηλά η Βραζιλία, όμως κι αυτή θα μας δείξει ποια είναι όταν
επιτέλους δώσει ένα πραγματικό παιχνίδι.