Ο άγνωστος πόλεμος του Αλέκου

Θεσσαλονίκη, Σεπτέμβριος του 2001, τις ημέρες της Έκθεσης. Ο Πρωθυπουργός
και ολόκληρη η κυβέρνηση έχουν μετακομίσει στην πόλη για τα εγκαίνια της ΔΕΘ
και την παραδοσιακή, οικονομικού περιεχομένου, ομιλία του Πρωθυπουργού, από
την οποία προκύπτει η οικονομική πολιτική του επόμενου χρόνου.

Σημίτης – Παπαδόπουλος. Τον τελευταίο καιρό ο υπουργός αντιμετώπιζε την ψυχρότητα του Πρωθυπουργού

Ο Πρωθυπουργός δέχεται εκπροσώπους παραγωγικών τάξεων στο «Μακεδονία Παλάς»,
ακούει τα αιτήματά τους και τα παραπέμπει στους αρμόδιους υπουργούς. Βλέπει
πολλούς και οι συναντήσεις τους ανακοινώνονται στον Τύπο. Όλες, εκτός από μία:
αυτή με αντιπροσωπεία πανεπιστημιακών καθηγητών της Ιατρικής, που
διαμαρτύρονται για τα μέτρα-τομές του υπουργού Υγείας Αλέκου Παπαδόπουλου για
τον κλάδο, καθώς τους υποχρεώνει να επιλέξουν μεταξύ της πραγματικής εργασίας
στο ΕΣΥ και του χρυσοφόρου ιδιωτικού τους ιατρείου.

Θρυλούνται πολλά για εκείνη τη συνάντηση του κ. Σημίτη με επώνυμους
πανεπιστημιακούς. Για το τι του είπαν, τι τους απάντησε και κυρίως τι τους
υποσχέθηκε. Η ουσία είναι ότι οι καθηγητές συνέχισαν την απεργία τους,
διατηρώντας το λουκέτο στις ιατρικές σχολές και αρνούμενοι να ανοίξουν το
ολοκαίνουργο υπερσύγχρονο νοσοκομείο στο Χαϊδάρι.

Η μοναξιά ενός αγώνα. Η συνάντηση της Θεσσαλονίκης μπορεί να κρατήθηκε
μυστική από τον Τύπο, όχι όμως από τον υπουργό Υγείας Αλέκο Παπαδόπουλο. Τους
επόμενους μήνες θα βιώσει για τα καλά τη μοναξιά ενός αγώνα με στοιχεία
δονκιχωτικά. Μόνος απέναντι στο ιατρικό κατεστημένο και τον Πρωθυπουργό με την
κυβέρνηση να κρατούν αποστάσεις, όταν δεν επισημαίνουν, στο πλαίσιο της…
καταγγελίας της επάρατης «καθημερινότητας», «τα προβλήματα στον τομέα της
υγείας που ταλαιπωρούν τον πολίτη»…

Τηλεοπτική κατσαρίδα. Κι από πάνω, τον αρχηγό της αξιωματικής
αντιπολίτευσης να επισκέπτεται ό,τι χειρότερο υπάρχει σε κτιριακές
εγκαταστάσεις νοσοκομείων και να επισημαίνει στις κάμερες τις κατσαρίδες που
κυκλοφορούν ανενόχλητες στα υπόγεια. «Η αντιπολίτευση της κατσαρίδας μέσα από
τη δημοκρατία της τηλεόρασης», όπως ο ίδιος ο υπουργός Υγείας προσφυώς ονόμασε
το φαινόμενο.

Κάθε λογής ψέματα. Για έναν άνθρωπο που έχει μάθει να δουλεύει όμως,
και να δουλεύει με ρυθμούς και όγκο δουλειάς ενός σταχανοβίτη, αυτά δεν ήταν
τίποτε. Στους δικούς του έλεγε ότι «ο Καραμανλής κάνει τη δουλειά του, εγώ τη
δική μου». Εκείνο που δεν μπόρεσε ποτέ να αντιπαλέψει, ήταν το εσωτερικό
μέτωπο. Αυτό που, όπως υποστηρίζουν εκείνοι που τον γνωρίζουν καλά, «φούσκωνε»
τον Πρωθυπουργό «με κάθε λογής ψέματα για τον Παπαδόπουλο και τη δουλειά του».
Το φαινόμενο ήταν συχνό την περίοδο που ο Αλ. Παπαδόπουλος εννοούσε να είναι
συνειδητό μέλος του Υπουργικού Συμβουλίου, της Κυβερνητικής Επιτροπής και του
Εκτελεστικού Γραφείου και να αρθρώνει διαφορετικό πολιτικό λόγο σε σημαντικές
συζητήσεις.

Παροιμιώδεις είναι οι διαφωνίες του στην ακολουθούμενη οικονομική πολιτική,
όταν όλοι ανεξαιρέτως ωραιοποιούσαν την κατάσταση στην οικονομία για χάρη της
ένταξης στην ΟΝΕ. Τότε ήταν που διάφοροι, εντεταλμένοι ή όχι, περί τον κ.
Σημίτη, ενημέρωναν εγκύρως τους δημοσιογράφους για «την ενόχληση του
Πρωθυπουργού με τη στάση που τήρησε στη συνεδρίαση ο κ. Παπαδόπουλος». Και
μαζί, για τις επικρίσεις που δέχθηκε από άλλους συναδέλφους του…

Η ψυχρότητα του Πρωθυπουργού. Τηλεφωνήματα, με αιτήσεις για ραντεβού με
τον Πρωθυπουργό, για να συζητήσουν θέματα του υπουργείου Υγείας, χωρίς
απάντηση. Ψυχρότητα στις συνεδριάσεις – ψυχρότητα στο βλέμμα, στη φωνή και
κυρίως στον τρόπο συμπεριφοράς. Ενδείξεις ότι είναι βάρος. Και πληροφορίες,
πολλές πληροφορίες, πότε ότι ο Πρωθυπουργός «είναι εκνευρισμένος με τις
επιλογές τού κ. Παπαδόπουλου» και πότε ότι «ο Πρωθυπουργός κουράστηκε να
ακούει τη μίζερη κριτική του».

Εκτός Ε.Γ. Παραμονές του Συνεδρίου του Οκτωβρίου του 2001, μαθαίνει από
τις εφημερίδες πρώτα για τις προθέσεις του Πρωθυπουργού να τον αφήσει εκτός
Εκτελεστικού Γραφείου, παρά το γεγονός ότι έχει εκλεγεί πολύ ψηλά στην
Κεντρική Επιτροπή. Οι «εντεταλμένοι» περί αυτά, ενημερώνουν τους
δημοσιογράφους ότι «ο κ. Σημίτης επιθυμεί να ανανεώσει το όργανο με την
προσθήκη νέων στελεχών». Ο Αλ. Παπαδόπουλος με δυσκολία κρύβει την πικρία του
– η ανανέωση είναι να φαγωθεί ένα στέλεχος 54 ετών; Με αξιοπρέπεια,
αντιμετωπίζει το γεγονός. Ακόμη κι όταν του τηλεφωνεί πλέον ο κ. Σημίτης,
παραμονή της συγκρότησης του οργάνου, για να του ανακοινώσει την απόφασή του,
σιωπά.

Αλλά είναι προφανές ότι την τύχη του στο Εκτελεστικό Γραφείο έχει προδιαγράψει
η κατάσταση στον χώρο της Υγείας. Εκτιμά ότι ο επικείμενος – αμέσως μετά το
Συνέδριο – ανασχηματισμός, είναι η ευκαιρία να απαλλαγεί από το υπουργείο και
να χρησιμοποιηθεί κάπου αλλού. Γνωστοποιεί την επιθυμία του στον γραμματέα του
Υπουργικού Συμβουλίου Σωκράτη Κοσμίδη, προκειμένου εκείνος να τη μεταβιβάσει
στον Πρωθυπουργό. Η απάντηση είναι αρνητική.

Να μείνει εκεί που είναι. Δημοσιοποιεί έμμεσα την επιθυμία του,
δηλώνοντας ότι «ολοκλήρωσε το έργο που είχε αναλάβει στον τομέα της Υγείας»,
αλλά αυτό αντί να κάνει καλύτερα τα πράγματα, του δημιουργεί ακόμη μεγαλύτερα.
Οι πληροφορίες θέλουν τον κ. Σημίτη να είναι έξαλλος μαζί του. Του διαμηνύεται
«να μείνει εκεί που είναι, αλλιώς…». Το «αλλιώς» σημαίνει αποπομπή από την
κυβέρνηση.

Το κοκσάκι. Επιλέγει να μείνει, αλλά σήμερα, οκτώ μήνες μετά, δείχνει
να το έχει μετανιώσει. Η ατέλειωτη φθορά που εισπράττει στο υπουργείο Υγείας
τον έχει εξουθενώσει. Παραμονές του Πάσχα υποκύπτει στον πανικό των
επιστημόνων και την πίεση παραγόντων εντός και εκτός κυβέρνησης και προχωρεί
στη λήψη έκτακτων μέτρων για τον ιό κοκσάκι. Η σύντομη υποχώρηση της επιδημίας
αποτελεί αφορμή για νέες εσωτερικές επιθέσεις – τώρα ότι «βιάστηκε» και πως
«με την απόφαση να τεθεί η χώρα σε καραντίνα, επλήγη καίρια ο τουρισμός».

Προσπαθεί να εξηγήσει ότι εκείνο το κρίσιμο διάστημα έμεινε μόνος, κανείς δεν
έπαιρνε την ευθύνη, οι θάνατοι ήταν απανωτοί. Τίποτε. Εισπράττει και πάλι
πληροφορίες περί της οργής του Πρωθυπουργού…

Η συνέντευξη. Το τελευταίο κεφάλαιο σε αυτή την ιστορία αποφασίζει να
το γράψει μόνος του, δηλώνοντας στην «Καθημερινή» ότι αποφάσισε να σταματήσει
να ασχολείται με την ενεργό πολιτική – δεν θα είναι ξανά υποψήφιος. Απόγευμα
Σαββάτου κυκλοφορεί η εφημερίδα, ο Πρωθυπουργός ταξιδεύει για την Κίνα, πρώτος
σταθμός για ανεφοδιασμό, η Τασκένδη. Στο αεροδρόμιο οι δημοσιογράφοι που τον
συνοδεύουν κάνουν πλάκα για τον Ζαχαριάδη και τη νύχτα της σφαγής των
αντιφρονούντων του κόμματος. Άλλοι παρατηρούν το πολύχρωμο πλήθος που κινείται
στους χώρους τρεις η ώρα το πρωί – Ασιάτες, λευκοί, Ινδοί, μαύροι, Κινέζοι,
μια Βαβέλ μέσα στη νύχτα. Κι ο Πρωθυπουργός παίρνει από το κινητό τον υπουργό
Υγείας.

Λίγο πριν ξεκινήσει το αεροπλάνο, ο υπουργός Τύπου Χρ. Πρωτόπαπας,
επιβεβαιώνοντας την αρχή ότι ο κυβερνητικός εκπρόσωπος σπανίως λέει ολόκληρες
αλήθειες, διαβεβαιώνει τους δημοσιογράφους πως Σημίτης – Παπαδόπουλος μίλησαν
στο τηλέφωνο κι όλα πήγαν καλά, «η συζήτηση έγινε σε πολύ φιλικό κλίμα» (!) κι
ακόμη ότι ο κ. Σημίτης αναγνώρισε τον προσωπικό χαρακτήρα του διαβήματος.

Του έβαλε τις φωνές. Δύο ημέρες μετά, στο Πεκίνο, ο Κ. Σημίτης αρνείται
να απαντήσει σε κάθε ερώτηση για τον Αλ. Παπαδόπουλο. Όταν τελειώνει,
αποτραβιέται σε μια γωνιά με τον Χρ. Πρωτόπαπα. Έπειτα αποχωρεί. Λίγο
αργότερα, «αρμόδια κυβερνητική πηγή» ενημερώνει τους δημοσιογράφους ότι ο κ.
Σημίτης όχι μόνο δεν συζήτησε σε πολύ φιλικό κλίμα με τον κ. Παπαδόπουλο, αλλά
επιπλέον του έβαλε και τις φωνές «γιατί τα κάνει αυτά» και μάλιστα «χωρίς να
συνεννοηθούμε προηγουμένως»! Είναι άγνωστο αν ο κ. Παπαδόπουλος κατάφερε να
αρθρώσει στον Πρωθυπουργό τη φράση «μα τόσες φορές προσπαθώ να σας δω και δεν
μου δίνετε ραντεβού»…

Όλα είναι ανοιχτά. Και τώρα τι γίνεται; Ο υπουργός Υγείας παραμένει
απόλυτα ήρεμος, αναμένοντας το «πολυπόθητο» ραντεβού του Πρωθυπουργού. Αυτό θα
γίνει τη Δευτέρα το μεσημέρι.

Όλα είναι ανοιχτά. Από την παραίτηση Παπαδόπουλου ώς την αποπομπή του από το
υπουργείο Υγείας. Ο ίδιος ο υπουργός σιωπά και εκφράζει την πικρία του γιατί
το πορτοκαλί τηλέφωνο στο γραφείο του έχει πάψει πια να χτυπάει. Οι συνάδελφοί
του τον αποφεύγουν. Να έχουν λάβει άραγε κανένα μήνυμα;