ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Καμία ντροπή, καμία ευαισθησία…

Το γυαλιστερό όχημα του Δήμου Αθηναίων καθάριζε αργά την οδό Σταδίου με την
περιστρεφόμενη σκούπα του. Ο (νέος σε ηλικία) οδηγός του, στο ύψος των
φαναριών με τη Βουκουρεστίου, ανοίγει με άνεση, μέρα μεσημέρι, το παράθυρο και
πετάει – στον δρόμο που υποτίθεται ότι καθάριζε – ένα άδειο μπουκάλι νερό και
τη σακούλα της τυρόπιτας. Με βλέπει που τον κοιτώ επίμονα και γελάει με
θρασύτητα και αυταρέσκεια… Καμία ντροπή, καμία ευαισθησία…

Ναι, λοιπόν, δεν με εξέπληξαν καθόλου τα αποτελέσματα της έρευνας του ΥΠΕΧΩΔΕ,
που βρήκε μόνο το 12% των συμπολιτών μας να είναι φιλικοί προς το περιβάλλον
και μόνο το 21% να αναγνωρίζουν την ατομική τους ευθύνη στη ρύπανσή του.
Φυσικά, το 93% γνωρίζει ως πρόβλημα την καταστροφή του περιβάλλοντος
(θεωρητικά είμαστε πάντα πρώτοι στην «ευαισθητοποίηση»!), αλλά την… «απωθεί»
(καημένε Φρόιντ), «γιατί πιστεύει ότι δεν μπορεί να επηρεάσει τις εξελίξεις».

Τι αξιοπερίεργη αυτή η ψυχοσύνθεση του Έλληνα και της Ελληνίδας. Που μέσα στο
σπίτι τους είναι πεντακάθαροι, γλείφουν και τη γωνία και τσιρίζουν από
σχολαστικότητα, αλλά… πετάνε από το παράθυρο του αυτοκινήτου τη σακούλα με
τα σκουπίδια στον δρόμο! Να ‘ναι καθαρός, δηλαδή, ο «δικός μας» προσωπικός
χώρος, αλλά ο εξωτερικός «δεν είναι δική μας δουλειά». Εν ολίγοις, από μέσα
κούκλα και απ’ έξω… πανούκλα…

Με την ίδια, άλλωστε, στάση ζωής δεν κινούνται δημότες και δήμαρχοι, που
διαμαρτύρονται ολοχρονίς για το κυκλοφοριακό και το νέφος, αλλά όταν έρθουν
επιτέλους – με καθυστέρηση δεκαετιών – τα μέτρα στο «σπίτι» τους (ιδέ κόμβος
Φάρου Ψυχικού ή Αλίμου), αναρτούν… αγωνιστικά πανό για να μη γίνουν;

Πώς είπατε; Σεβασμός στο περιβάλλον; Πoιος σεβασμός; Ποιο περιβάλλον; Πιάσε
καλύτερα μια μπίρα, να δούμε λίγο Μουντιάλ. Και – πού είσαι, δικέ μου; -, μην
ξεχάσεις, σε παρακαλώ, να πετάξεις το κουτί… στον δρόμο!