«Καίγεται» για μια υπόσχεση στη Σύνοδο της Σεβίλλης

Η Άγκυρα φιλοδοξεί να πάρει από τους «15» στη Σύνοδο Κορυφής της Σεβίλλης, που
πραγματοποιείται σε λιγότερο από είκοσι ημέρες, μια «υποσχετική» για την
έναρξη των ενταξιακών της διαπραγματεύσεων με την Ένωση.

Ο λόγος που η Τουρκία πιέζει πλέον για «εδώ και τώρα» δέσμευση της Ένωσης –
ενώ μέχρι πρότινος μιλούσε για την Κοπεγχάγη, τον Δεκέμβριο, ή ακόμη πιο μετά,
στη διάρκεια της ελληνικής προεδρίας – είναι οι εκλογές που θα διεξαχθούν τον
Σεπτέμβριο στη Γερμανία.

Ο χριστιανοδημοκράτης κ. Στόιμπερ, που σύμφωνα με τις δημοσκοπήσεις αναμένεται
να επικρατήσει του σοσιαλδημοκράτη κ. Σρέντερ για τη θέση του νέου
καγκελάριου, έχει ξεκαθαρίσει πως είναι αντίθετος με την προοπτική ένταξης της
Τουρκίας στην Ένωση, ακόμη και στο απώτερο μέλλον.

Την ίδια στιγμή, η συνολική άνοδος της Δεξιάς στην Ευρώπη – παράλληλα με την
άνοδο του ρατσισμού και της ξενοφοβίας – έχει πείσει τους Τούρκους ιθύνοντες
πως όσο περνά ο καιρός, τόσο πιο δύσκολα θα είναι τα πράγματα για τις
ευρωτουρκικές σχέσεις.

Αυτός είναι και ο κύριος λόγος που, παρά την πολιτική αναταραχή που επικρατεί
λόγω της ασθένειας Ετζεβίτ, στρατός και μέρος της κυβέρνησης υποστηρίζουν την
υιοθέτηση τριών «μεγάλων μεταρρυθμίσεων» εντός του Ιουνίου: την κατάργηση της
θανατικής ποινής, τη νομιμοποίηση της εκπαίδευσης στην κουρδική γλώσσα και την
ελεύθερη ραδιοτηλεοπτική μετάδοση στα κουρδικά. Αυτή η «επίδειξη δημοκρατίας»
εκ μέρους της Άγκυρας παρέκαμψε τις αντιρρήσεις που είχε μέχρι πρόσφατα τμήμα
του στρατεύματος, αλλά και ο κυβερνητικός εταίρος εθνικιστικής κ. Μπαχτσελί.

Οι πάντες, ωστόσο, στην Άγκυρα – από τους στρατηγούς μέχρι τον Μεσούτ Γιλμάζ
και την Τανσού Τσιλέρ, αλλά και ισχυρά μέσα ενημέρωσης – αναγνωρίζουν πως οι
ευρωτουρκικές σχέσεις δεν μπορούν να προχωρήσουν όσο το Κυπριακό μένει άλυτο.
Γι’ αυτό και εισηγούνται στους Ευρωπαίους δύο σενάρια: το ένα είναι να υπάρξει
μια καταρχήν συμφωνία για το Κυπριακό εντός του Ιουνίου. Το δεύτερο είναι οι
«15» να συμφωνήσουν στην έναρξη διαπραγματεύσεων με την Τουρκία, θέτοντας ως
όρο την προηγούμενη επίλυση του Κυπριακού.

Κύκλοι προσκείμενοι στο πολιτικοστρατιωτικό κατεστημένο έλεγαν ότι η
προσπάθεια της Τουρκίας να αποσπάσει τη δέσμευση των «15» για τις ενταξιακές
της διαπραγματεύσεις, στη Σεβίλλη, θα έπρεπε να βρει αρωγό της την Ελλάδα,
αφού μια ευρωπαϊκή Τουρκία είναι προς το συμφέρον της Αθήνας. Οι ίδιοι κύκλοι
θεωρούσαν εφικτή μια λύση του Κυπριακού «εάν όχι τον Ιούνιο, τότε λίγο
αργότερα».